Terror - Hardcore feestje in MOD
Terror
Muziekodroom
Hasselt
2017-04-14
Masja De Rijcke
Afgelopen vrijdag waren we te gast in Muziekodroom voor het zwaardere werk. Deze keer kwamen de hardcore gitaren aan bod. Een volledige avond werd gevuld met snoeiharde bands die zich van hun zwaarste kant lieten zien en toeschouwers die hun beste ‘mosh’ moves bovenhaalden. Gezweet hebben we!
Oorspronkelijk waren we hier te gast voor onze helden van Terror. Een band die ongetwijfeld extreem bekend is in het genre en die we eerder al meerdere keren aan het werk hebben gezien op de Cannibal Stage van Dour en in de Shelter op Pukkelpop. Maar we werden hier van nog 4 andere bands voorzien. Er vonden zich diezelfde dag wel nog enkele wijzigingen in het schema plaats. Zo werd Wolf Down vervangen door 2 andere bands, Easy Money en Guilt Trip.
De band die de aftrap van deze gepeperde avond mocht geven was STAB, een heavy hardcoreband uit Kortrijk. Al om 19u30 mocht de groep z’n gitaarsluizen open zetten. Dit vroege uurtje zorgde voor een minder gevulde zaal maar niet voor een minder enthousiast publiek. Enkele professionele moshers begaven zich in het midden van de zaal en zetten tijdens dit showtje een heuse vertoning neer. Ondertussen was deze West-Vlaamse band potten aan het breken met hun hevige tracks en het beestachtig stemgeluid van vocalist Jeroen Theys.
Het Duitse hardcore collectief Wolf Down werd gecancelled en vervangen door maar liefst twee nieuwe bands. Easy Money en Guilt Trip mochten hun plaats innemen. De bands vergezelden elkaar op het podium en zorgden beiden voor een bomexplosie van jewelste. Beide bands brachten hun debuut uit in 2015/2016 en wisten nu al een mooie plaats in Muziekodroom te versieren.
Higher Power, een hardcore band uit de UK was ook aanwezig op dit heftig partijtje en wist al eveneens de hevigie gitaren stevig in brand te steken.
Na deze eerste 3 bands waren we reeds klaargestoomd voor het hoogtepunt van de avond, TERROR. Deze band heeft al enkele albums op de wereld gezet en veroverde al veel harten met ‘Keepers of the Faith’. Op 24 maart 2017 werd hun nieuwe single “Kill Em Off” gereleased en op 28 mei zetten zij een nieuwe EP op de wereld ‘The Walls Will Fall’. Zanger, of vocalist in ieder geval, Scott Vogel wist het onstuimige zootje weer zodanig op te hitsen en de grote zaal van de MOD volledig om te toveren in een gewelddadige moshpit die de volledige ruimte wist in te nemen. Het stevig gitaar geweld kon je tot kilometers ver horen weerklinken en het massief percussiespel van Nick Jett liet ook niets aan de wensen van het uiterst beweeglijke publiek over.
Op het podium was een stagedive wedstrijd aan de gang waardoor de ene na de andere het podium opklom en meteen daarna terug het publiek in dook.
Kortom, een stevig hardcore feestje !
Org: Heartbreaktunes ism Muziekodroom, Hasselt
Bij aankomst aan de Factor stond er redelijk wat volk buiten te wachten tot de mannen van Alpha & Omega van start gingen, voordien hadden Headshot en xVisciousx reeds hun setje aan de man gebracht.
Na het passeren van de merchandise-stands (die toch redelijk uitgebreid waren in vergelijking met sommige andere zaalconcerten) bleek dat de 'Factor' niet helemaal volgelopen was om deze mannen uit Los Angeles aan het werk te zien. Persoonlijk had ik ook nog niet direct van deze band gehoord, maar afgaand op hun voorstelling kan ik wel concluderen dat er redelijk wat pit te ontdekken valt bij hen. Helaas kregen ze de zaal moeilijk in extase om de nodige moshpits te verkrijgen en stonden de meeste toeschouwers op een bedenkelijke afstand. Weinigen waagden zich voor het podium, want de bekende danspasjes waarbij de vuisten, ellebogen en voeten willekeurig een doel uitzochten is niet voor iedereen weggelegd. Zeker niet als de hoofdact genaamd Terror nog aan de bak moet, en het niet zo leuk moet zijn mocht je al direct een gebroken neus oplopen voordat je hen aan het werk hebt gezien ;-)
Terror, waarvan onlangs een nieuw album verscheen (‘Live by the Code’), stond paraat om hun boodschap aan het publiek over te brengen. Maar net zoals bij de voorgaande band, moest zanger Scott Vogel ook alles uit de kast halen om de nodige energie uit de toeschouwers te halen. De voorste rijen kwamen stapvoets dichterbij het podium geschoven, maar toch ontbrak het benodigde enthousiasme om er een vette show van te maken tussen band en fans.
Muzikaal gezien sloeg Terror in als een woeste kudde stieren en met nummers als opener "One With the Underdogs", "Stick Tight" & "You're Caught" (waarbij de razendsnelle gitaarpartijen je om de oren sloegen) en "Return to Strength" hebben ze toch enkele pareltjes om de boel te doen ontploffen. Uiteraard mogen nummers als "Always the Hard Way", "Spit My Rage" en "Out of my Face" niet ontbreken aangezien deze nummers het hardcore gevoel beschrijven! In hun set werden ook 2 nummers van hun recentste plaat aan de man gebracht getiteld "The Most High" en "Live by the Code" zelf. Afsluiten deden we met de meezinger "Keepers of the Faith" waarbij nogmaals door de band werd verwoord dat hun hardcore familie het belangrijkste blijft.
Conclusie van de avond was: muzikaal gezien was Terror opnieuw oppermachtig, helaas ontbrak de schwung van het publiek om de typische hardcore sfeer naar boven te brengen!
Organisatie: EyeSpyRecords (+ Heartbreaktunes)
Het was meer dan 10 jaar geleden dat we Sheer Terror nog eens live aan het werk konden zien. Ondergetekende was namelijk getuige van het ‘allerlaatste optreden ooit’ – dixit Paul Bearer – in 1998 op het Dour festival. Bearer was toen de ‘vernieuwde, commerciële’ hardcore-scene zodanig beu dat hij zijn ontgoocheling niet onder stoelen of banken kon steken. Hij ventileerde toen zijn woede in een niet misverstane speech na het laatste nummer en ritste zijn ‘bulldog-bomberjack’, zei dat hij het definitief voor bekeken hield en met zijn typische ‘angry face’ gaf hij het publiek nog een laatste maal “The finger”, draaide zich om en was voorgoed weg. En hij meende het maar al te goed. Sheer Terror was niet meer.
In oktober 2004 besliste Sheer Terror om hun NY-fanbase, die nooit de kans kreeg om deftig afscheid te nemen, op 2 final farewellshows te trakteren in de legendarische CBGB’s club. Deze shows waren in een mum van tijd uitverkocht. Beelden van beide shows werden, samen met een documentaire, gebundeld in de ‘Beaten By The Fists Of God DVD’ in 2005.
Toen de band met een volledig nieuwe bezetting (enkel zanger Bearer is de enige constante) na jaren afwezigheid in augustus 2010 zijn opwachting maakte op het jaarlijkse ‘This is Hardcore’-festival in the Starlight Ballroom in Philadelphia ging dit als een lopend vuurtje via de electronische snelweg de wereld rond. Menig hardcore-minded hart klopte enkele tellen sneller en speculaties over een nakende comeback vulden menig forum op het worldwide web.
Vorige zaterdag werd deze speculatie een feit en konden we getuige zijn van deze al geruime tijd aangekondigde comeback van de in 1984 opgerichte NY-hardcore pioniers. Organisator Heartbreaktunes wist de helden namelijk te strikken voor een éénmalige Europese show in een overvolle Trix in Antwerpen. ‘Die Hard’ fans van het eerste uur kwamen dan ook van heinde en verre om deze unieke kans niet aan zich voorbij te laten gaan. Het internationale publiek bestond naast een overgroot deel landgenoten uit Hollanders, Fransen, Duitsers, Engelsen, Scandinaviërs en last but not least een verdwaalde, dronken Pool. Kortom: een zootje ongeregeld.
Om 22h30 schalde het heroïsche “Also sprach Zarathustra” van Richard Strauss (cf. de openingsscene van “2001, A Space Odyssey “ van Stanley Kubrick) door de boxen. De vernieuwde line-up onder leiding van Reverend Paul Bearer kwam onder luid applaus het podium opgewandeld. Bearer, fles Scotch stevig geklemd in de hand, vroeg hoe het gesteld was met zijn talrijk opgekomen publiek. Hij kreeg enkel enthousiaste positieve bevestigingen. De laatste tonen van de klassieke intro waren nog niet uitgedeind of klassieker “Here to stay” werd op een wild en enthousiast publiek losgelaten, direct gevolgd door “I spoiler” (beide songs uit het ‘Just can’t hate enough’ album uit 1990).
Bearer (half mens – half bulldog) liet er geen gras over groeien en blafte gretig de hardcore lyrics in de gezichten op de eerste rij. Nu en dan duwde hij zijn mic in het gezicht van een ad random fan die de teksten uit volle borst meezong. Het voorste gedeelte van de zaal kolkte van bij de eerste tonen tot de laatste noot. Stagediven, crowdsurfen en lanterfanten in de moshpit waren schering en inslag.
Geruggesteund door een stevige ritmesectie en een gitarist met een ‘serial killer look’, raasde Bearer als een hondsdolle stier het podium af en aan. Ouder werk “Ashes, ashes”, “Walls” en “Twisting and Turning” werd afgewisseld met songs uit latere albums, “Love songs for the unloved’, “Don’t hate me ‘cause I’m beautiful” en “Bulldog”.
Brulboei Bearer zong zijn halsslagader bijna uit zijn vel en met een roodaangelopen hoofd om U tegen te zeggen, brieste hij zodanig dat een kennel pitbulls met de staart tussen hun poten (moesten ze al een staart hebben) de aftocht zouden blazen.
Dit in schril contrast met de ‘reverend’ Bearer tijdens de bindteksten tussen 2 nummers door. Daarin zag je de andere kant van de zanger, die hilarische one-liners op het publiek losliet. Hij bleek een ruwe bolster met een blanke pit, die gespeend van enige zelfkritiek (over de top narcisme) de lachers op zijn hand kreeg. Hij kan gerust een carrière als stand-up comedian ambiëren. Het enige nadeel was dat het concert hierdoor vaart miste (de bindteksten waren soms langer dan de songs zelf). Maar het publiek zag er geen graten in.
Na een groot uur stapten Bearer en co het af, maar dit was maar van korte duur, daar het publiek nog honger had naar meer. Het werd op zijn wenken bediend met nog een 3-tal kopstoten van jewelste: “Everything’s fine” (een cover van de legendarische Australische band The Saints), “Just can’t hate enough” en “Cup ‘O Joe”. Toen was het over en out.
Bearer beloofde spoedig terug te keren naar ons landje met nieuw werk en verdween dan definitief in de coulissen. Sheer Terror toonde (in tegenstelling tot de support acts) hoe een oldskool hardcore gig moet gebracht worden: eerlijk, rauw, beenhard, zonder compromissen en vooral met héél véél energie. We kunnen niet wachten tot er nieuw materiaal op ons losgelaten wordt!
Sheer Terror is terug springlevend of zoals ze het zelf aangeven: “Ugly don’t die”!
Organisatie: Heartbreaktunes i.s.m. Trix, Antwerpen
Nederlands 
Français 
