The Breath Of Life is één van de kroonjuwelen van de Belgische postpunk-scene. Na hun ‘Best Of’-album dat vorig jaar uitgebracht werd, komt deze Waalse band nu met een EP.
‘Echoes of Time’ overspande de 39 jaar van de carrière van The Breath Of Life. Dat ze dat op 39 jaar doen en niet op 40 toont dat deze band zich nog altijd niet wil plooien naar de gewoontes en ‘plichten’ van de maatschappij en commercie.
Toen die verzamelaar uitkwam, werd eveneens bekendgemaakt dat album nummer 11 er aan zat te komen. Maar toen kreeg zangeres Isabelle gezondheidsproblemen en ging de hele band on hold. Op het einde van 2024 kwam er gelukkig positief nieuws: Isabelle was opnieuw klaar voor het podium en voor de studio.

Misschien om de fans alvast gerust te stellen is er nu de EP ‘Slowly Crashing’. Met een auto is het moeilijk om ‘traag’ te crashen, maar mentaal crashen, daar kan wel wat tijd over gaan en het is over dergelijke demonen dat de titeltrack lijkt te gaan. Muzikaal is dit The Breath Of Life ten top: engelachtige vocalen, pulserende bas en het typische gitaargeluid van deze band. Een beetje dreamwave als contrast met “Down We Go”, de vorige single.
Als extraatjes krijgen we nog een interessante cover van labelgenoten Psy’Aviah (“The Part You Can’t See”) en twee remixen door de band Kezdown. Dat ze covers naar hun hand kunnen zetten, hoorden we al eerder bij The Breath Of Life. De remixen zijn leuk: die van “Slowly Crashing” is een beetje anders dan het origineel, maar misschien niet zo anders dat je de band of het nummer niet meer herkent. “Down We Go” had al een electro/dance-vibe in het origineel en dat stukje wordt hier uitvergroot tot een springerige ‘90’s club/Eurodance-versie.

https://alfamatrix.bandcamp.com/album/slowly-crashing-ep

Het muzikale hart van The Breath vormen het duo Rioghnach Connolly en Stuart McCallum. Riognach is zangeres, fluitiste en van Ierse afkomst maar woonachtig in Manchester. Ze is bekend van haar werk met Afro Celt Sound System en Honeyfeet. Stuart is een echte Manchester boy en gitarist.
‘Let The Cards Fall’ volgt op hun goed onthaalde plaat (‘Carry Your Kin’) uit 2016. ‘Verander niet van winnend paard’ zeggen ze wel eens. Dat kan je ook zeggen over deze ‘Let The Cards Fall’. De elementen en stijl van hun voorganger zijn gebleven. Er wordt op dezelfde weg verder gegaan. Dat is niet meteen negatief want het betekent ook dat we terug goede songs krijgen. Dit allemaal in een modern indie/folk-jasje gestoken met o.a. akoestische gitaar, fluit, Ierse accenten en de indrukwekkende stem van Rioghnach. Soms zijn de songs dromerig of zweverig dan weer eerder indiefolky.
De opener is een korte vocale intro begeleid door enkel een gitaar. Het doet wat aan Clannad denken, maar verder ontplooien ze in het album volledig hun eigen stijl. “All That You Have Been” is dan de eerste echte song. En meteen raak: prachtige zang en catchy backings. Een mooi uitgewerkte song. Single en titelnummer “Let The Cards Fall” is ingetogener en fragieler gezongen maar minstens even mooi.
Acht songs bevat dit album die telkens tussen de vier en zes minuten lang zijn. Rijkelijk gestoffeerd met viool, backings, fluit, piano etc… Toch heb je geen gevoel van overdaad.
‘Let the Cards Fall’ is een goed en afwisselend pop/folk album geworden met mooie arrangementen en vocals. Zou niet misstaan op Dranouter, Sfinks of Gent Jazz.