The Damned Few komen uit Overijssel, Nederland. “Someday” is de tweede single in de aanloop naar hun debuutalbum. Wat een single is dit wel niet geworden?
“Someday” werd in tien minuten geschreven door frontvrouw Dion Legebeke, al liggend op de bank. “Sommige liedjes komen gewoon uit het niets. Het leven is soms niet alleen maar zonneschijn, regenbogen en leuke kittens. Soms is het leven donker, kut, koud en leeg. Maar als we maar vaak genoeg doen alsof het allemaal wel goed komt, komt het misschien ook wel goed allemaal”, zegt Dion over deze single.
Aan deze powerballad van The Damned Few kleeft een hele jaren ’90-vibe. Denk aan een mix van Skin van Skunk Anansie, de jonge versie van Anouk en dan nog Wat Blues Pills erbij en dan ben je er bijna. Wat een strot, wat een energie van deze band, wat een heerlijke song.
https://www.youtube.com/watch?v=6IyDC41Snv0
De Nederlandse band Legion Of The Damned draait al mee sedert 1990. Aanvankelijk was het onder de naam Occult waarmee ze vijf albums uitbrachten. Met hun laatste nieuw album zijn ze met Legion of the Damned aan hun zevende album toe en o mijn god wat scheuren ze als jonge honden op ‘Slaves of The Shadow Realm’. Het album is een plezier om naar te luisteren. Dit dankzij de heel fijne productie waardoor de bas heerlijk zingt en de gitaarstukken en de drums mooi hun plaats krijgen. Maar eveneens ook vanwege het goede materiaal en het enthousiasme dat je hoort. Luister maar eens naar de knaller “Charnel Confession” waar we meegezogen worden door de wervelwind van de ritmesectie en de heerlijke gitaarriffs. Toch wordt het melodieuze dat ze op de laatste platen hanteren niet vergeten. Het moet gezegd dat het ene het andere niet in de weg staat. Ook de zang van Maurice Swinkels is ditmaal van hoog niveau. Elke song heeft wel minstens iets dat het aantrekkelijk maakt. Op “Slaves Of The Southern Cross” krijgen we thrashmetal en een refrein dat live uit volle borst meegezongen kan worden. Op “Noctural Commando” staan mooie overgangen. “Black Banners In Flames” heeft dan weer een schitterend stuk ritmesectie waar de track loos op kan gaan en zo kunnen we nog een tijdje doorgaan. Alleen op de openingstrack krijg je het gevoel dat ze moeite hebben met het tempo, waardoor de song wat haastig overkomt. Maar de andere tracks maken dit kleine euvel meer dan goed.
We hebben vijf jaar op nieuw werk moeten wachten maar met een album als dit, was het wel het wachten waard. Een eerste hoogtepunt in het jonge metal jaar. Verplichte voer voor de liefhebbers van het genre.
Yep, The Damned, die bestaan nog. Mogen we niet vergeten dat deze band met ‘Damned damned damned’ in 1977 het allereerste punkalbum op de wereld heeft gebracht (jawel, nog voor de Pistols). Nadien is de groep eigenlijk nooit opgehouden met bestaan, een paar personeelswijzigingen ten spijt, en hebben ze een hoop platen uitgebracht waaronder weliswaar weinig onvergetelijke. Ook de sound varieerde in al die jaren van punk naar een soort goth rock.
Dit nieuwe album heeft niks meer met de punk anno ’77 te maken, en evenmin met goth-rock. Dus Damned fans die daarop zitten te wachten zijn eraan voor de moeite. Op ‘So, who’s paranoid?’ krijgen we wel zowat de originele bezetting, dus met Captain Sensible en zanger Dave Vanian.
Op deze nieuwe plaat is The Damned erin geslaagd zichzelf een soort eigentijdse Britpoprock toe te meten die soms doet denken aan veel jongere bands als pakweg Maximo Park (in songs als “Danger to yourself” en het vinnige “Maid for pleasure”), elders dan weer aan The Who of Alice Cooper. In de sound sluipen al wat theatrale en bombastische momenten (in “Dr. Woofenstein”, “Since I met you” en “Nature’s dark passion”), dus de punk is wel heel ver af. Vanian’s zang doet meermaals aan Julian Cope denken (voor diegenen die niet met Cope’s werk vertrouwd zijn, dit is wel degelijk een compliment) en Captain Sensible laat zich heel dikwijls tot een heuse gitaarsolo verleiden, wat vroeger ook al volledig uit den boze was. Om de fans van het eerste uur nog wat meer af te schrikken krijgen we bovendien nog een lading piano, strijkers, een hoop keyboards en zelfs koorzangen. Zelfs de meest felle en energieke song “Nothing” neigt meer naar hard-rock dan naar punk en is voorzien van een ware hard-rock solo en dito keyboards.
Misschien toch een klein raakpuntje met het geluid van eind jaren zeventig, maar dan niet dat van henzelf : soms is er een zweem van generatiegenoten The Stranglers te herkennen, en dat is volledig te wijten aan een retro-orgeltje dat regelmatig komt voorbijdrijven, zoals in opener “A nation fit for heroes”.
De band eindigt zonder enige vorm van schroom met het 14 minuten durende psychedelische “Dark asteroid”, inclusief een lang uitgesmeerde wah-wah gitaarsolo waar geen einde lijkt aan te komen. U gelooft uw oren niet.
The Damned heeft met ‘So who’s paranoid?’ het soort plaat gemaakt waar ze in 1977 hardnekkig zouden op gespuugd hebben. Toch is dit album best te genieten, als je maar de punk uit je hoofd kan zetten.
Nederlands 
Français 
