Het Berlijnse vijfkoppige The Ocean, opgericht in '00, opende de avond met een sferische en gevarieerde set. De experimentele metal band bewees met het recente ‘Heliocentric’ en vroegere meesterwerkjes als ‘Precambriam’ en ‘Aeolian’ dat post-metal niet voorspelbaar en clichématig hoeft te zijn. Met invloeden uit diverse genres als metal/hardcore, sludge-metal, klassieke muziek, electronica, progressieve rock en avant-garde was dit meer dan de zoveelste post-metal kloon. Zelf noemen ze hun muziek 'ambient soundtrack doomrock', een hele mondvol, maar belangrijker dan dit 'etiket' was dat ze de meeste aanwezigen geboeid hielden voor 40 minuten.
Ze hadden dit vooral te danken aan de avontuurlijk en epische songs waarin de focus lag op melodie en opbouw. De sterke wisselwerking tussen de bandleden, de flexibele stem van de 'nieuwe' zanger Loïc Rossetti en de uitgesponnen en knap opgebouwde spanningsbogen lieten een positieve indruk na bij de toeschouwers. Alvast een veelbelovend begin ...

Van een heel ander kaliber was het Canadese zooitje ongeregeld Cancer Bats, die met hun straffe en licht ontvlambare cocktail van hardcore, punkrock en (southern)metal weinigen onberoerd lieten. Gooi Black Flag, the Cro-Mags, Refused en Down in de blender en je komt terecht bij Cancer Bats. Meer opgefokte agressie, een hoger volume en een fikse dosis lol, daar draait het om bij dit gezelschap.
Brulboei/frontman Liam Cormier, die uiterlijk wat weghad van Philip Anselmo (Down, ex-Pantera) en Henry Rollins (Rollins Band, Black Flag) en kornuiten serveerden een mooie dwarsdoorsnede van hun drie langspelers, ‘Bears, mayors, scraps and bones’, ‘Hail destroyer’ en ‘Birthing the giant’. In sneltreinvaart passeerden granaatbommen als "Scared to death", "French immersion", "Sleep this away", "Dead wrong", "Pneunomia hawk", en "Deathsmarch" de revue. Hier geen technische hoogstandjes maar intense en enthousiast gebrachte hardcore punk waar het spelplezier van af droop. Enig minpuntje was dat het na drie kwartier alweer afgelopen was, dit had beslist wat langer mogen duren. Een kort, maar krachtig optreden, dat duidelijk naar meer smaakt. Punk's not dead!!

De meeste kids waren natuurlijk gekomen voor The Dillinger Escape Plan, en ze stelden niet teleur. Meteen werd duidelijk dat de pioniers en vaandeldragers van de 'mathcore'  maar één doel voor ogen hadden: verpletteren en iedereen met verstomming slaan. En in deze opdracht slaagden ze met vlag en wimpel. Het vijftal uit New Jersey, USA, is met hun eigenwijze, eclectische en innovatieve mix van metal, hardcore/punk, deathmetal, jazz/fusion en electronica één van de smaakmakers van het laatste decennium voor wie houdt van uitdagende, sonische en technische metal zonder grenzen.
Hun ijzersterke performance was vooral toegespitst op hun alombejubelde en goed ontvangen laatste wapenfeit ‘Option paralysis’. We herkenden waanzinnige composities als "Farewell, Mona Lisa", "Good neighbour", "Gold teeth on a bum (prachtige titel trouwens), "Widower" en "Room full of eyes". Allemaal gebracht alsof hun leven er van af hing.  Ze werden warm onthaald werden door de ‘die hard’ fans die lustig meezongen en zichtbaar genoten van het gebodene.
Zanger Greg Puciato schreeuwde de longen uit zijn lijf maar imponeerde tevens met zijn melodieuze vocalen die vergelijkingen opriepen met Faith no More-frontman Mike Patton. Er zijn slechtere referenties. Gitaartandem Ben Weinman en Greg Tuttle produceerden de meest duizelingwekkende, gedetailleerde en complexe gitaarpartijen. Basmonster Liam Wilson en meesterdrummer Billy Rymer verbaasden ook met hun muzikale kunstjes en brachten dit gestoorde gezelschap op een nog hoger niveau. Dit zijn niet zomaar herriemakers, waarvoor ze nog al eens worden afgeschilderd, maar rasmuzikanten, die hun instrument volledig beheersen en vele collega metalbands nog wat kunnen leren!
Aan ouder songmateriaal was er ook geen gebrek, voorganger ‘Ire works’ werd vertegenwoordigd door oa. "Fix your face", "Lurch", "Milk lizard" en het prachtige, piano-gedreven "Mouth of ghosts". Van doorbraakplaat ‘Miss machine’ werden "Panasonic youth", "Setting fire to sleeping giant" en "Sunshine the werewolf" de zaal ingeslingerd.  Blauwdrukken "Sugar coated sour" en " 43% burnt" van classic en debuutplaat ‘Calculating infinity’ deden velen naar adem happen.

Dillinger deed zijn reputatie alle eer aan en zodoende was het concert zowel een feest voor het oor als het oog. Lui die de band als eens aan het werk hebben gezien, weten hoe wild het er op het podium aan toe kan gaan en vanavond was geen uitzondering.
Mocht het er nog niet gekomen van zijn: ga ze zien, want het is echt een memorabele ervaring!! Je wordt niet teleurgesteld … There's no escaping Dillinger!!!

Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek

Nadat gisteren Baroness, AmenRa en Batllefields het beste van zichzelf gaven in de Recyclart in Brussel, landde vrijdag onder de noemer 'Circus of Mayhem' de toerkaravaan in een uitverkochte VK. Drie kleurrijke en vernieuwende metalbands maken deel uit van deze rondreizende package: Between the Buried and Me, The Dillinger Escape Plan en Meshuggah. Zo'n 700 aanwezigen konden live genieten van dit unieke spektakel.

De aftrap werd gegeven door het uit North Carolina, USA afkomstige jonge kwintet Between the Buried and Me. Deze bij ons relatief onbekende band timmert al acht jaar aan de weg en heeft reeds vijf albums op hun naam staan; in de US hebben ze al meer dan 250.000 albums verkocht. Ze brengen een mix van progressieve metal, deathmetal, hard- en metalcore, jazz/fusion en mathcore. Invloeden en referenties van oa. Dream Theater, Rush, King Crimson, Queen, Refused, Metallica, Pantera en Faith No More zijn herkenbaar, maar live stoort dit zeker niet, ze geven er hun eigen draai aan. De setlist bestond vooral uit nummers van 'Colors', in de (metal)pers alom bestempeld als één van de metalplaten van 2007. We herkenden “Prequel to the sequel”, ”Viridian”, ''Sun of nothing” en de meer dan 10 minuten durende afsluiter “White walls”. We hoorden lange, avontuurlijke songs met complexe structuren, dissonante ritmes, onverwachte wendingen en gevarieerde vocals. Dit was voor velen een aangename kennismaking.

Daarna was het de beurt aan één van de meest energieke, intense en beruchtste metalbands van de laatste jaren: The Dillinger Escape Plan. Het vijftal uit New Jersey, USA zijn zowat de uitvinders en vaandeldragers van de 'mathcore', een mengeling van metal, hardcore/punk, grindcore, deathmetal, jazz/fusion en electronica. Dit was de tweede maal dat ze dit jaar in ons landje waren; in maart stonden ze ook al in Hof ter Lo in Antwerpen, waar ze een ware ravage aanrichtten. Live werd meteen duidelijk dat ze maar één doel hadden: verpletteren! In deze opdracht slaagden ze met vlag en wimpel.
Hun optreden bestond vooral uit materiaal van hun derde fullength 'Ire works'. We hoorden “Fix your face”, “Milk lizard”, ”Black bubblegum” en “Sick on Sunday”, maar ook oudere songs van hun eerste platen ‘Miss machine’ en ‘Calculating infinity’ werden niet vergeten: “43% burnt”, “Panasonic youth”, “Unretrofied”, “Destro’s secret” en ”Baby's first coffin'” werden zonder weerga in de zaal geslingerd. Zanger Greg Puciato schreeuwde de longen uit zijn lijf en beklom de boxen. Gitaristen Ben Weinman en Greg Tuttle lieten hun gitaren wilde manoeuvers uitvoeren. De ritmesectie van bassist Liam Wilson en drummer Gil Sharone brachten dit gestoorde gezelschap op een nog hoger niveau. Dit is een groep die live staat als een huis en zijn gelijke niet kent! No compromises!

Nadat ze eerder als support fungeerden voor oa. Tool, Machine Head, Slayer, Ministry (niet de minsten!) en tevens alle groten metalfestivals (Ozzfest, Download, Roskilde..) op hun cv hebben gezet, staat het Zweedse Meshuggah eindelijk als headliner op een podium in ons landje. Het in '87 (!) opgerichte gezelschap wordt algemeen beschouwd als één van de grondleggers en zwaargewichten van de avantgarde- en experimentele metal en heeft eigenlijk nauwelijks nog introductie nodig bij de metalheads en muziekfreaks. Hun fusie van death-, trash-, progmetal en jazz/fusion maakt al twee decennia lang deel uit van hun originele sound. Een groep die uit duizenden herkenbaar is, wat tegenwoordig als een uitzondering beschouwd mag worden.
Hun livereputatie werd bevestigd middels deze sterke, maar veel te korte show (net geen uurtje). Van hun recentste alombejubelde werkstuk 'ObZen' werden “Bleed”, “Electric Red” en “Pravus” gespeeld. Van 'Nothing' kwamen “Stengah”, “Rational gaze” en “Straws pulled at random” aan bod. Oudere songs zoals “New millenium cyanide christ”, “Mouth licking what you've bled” en de alltime classic “Future breed machine” werden niet vergeten.  Van 'Catch thirty-three' en het debuut 'Contradictions collpase' werd niets gebracht, wat een beetje spijtig was.
Qua geluid was er weinig op aan te merken: vocalist Jens Kidman zorgde voor de diepe, monotone grunts en griezelige grimassen, leadgitarist Fredrik Thordendal stal de shows met zijn 'buitenaardse', jazzy solo's, Martin Hagstrom zorgde voor de strakke ritmegitaren en bassist Dick Lovgren zorgde voor de zware, stuwende bassound. Natuurlijk mag klassedrummer Thomas Haake hier niet onvermeld blijven; wat een machine, wat hij ten gehore bracht grenst aan het bovennatuurlijke. Much respect!
Dompers op de feestvreugde waren de weinige interactie met het uitzinnige publiek, de veel te korte set en het uitblijven van bisnummers (ondanks de sterke respons). Volgende keer mag het ietsje meer zijn.

Dit was een avondje voor de avontuurlijk ingestelde metalliefhebber en de meerwaardezoeker. Dit concept is zeker voor herhaling vatbaar. Kijk maar reikhalzend uit naar een volgende editie!

Organisatie: VK, Sint-Jans Molenbeek