The Feeling is een Britse band die de kunst van popsongs schrijven beheerst, vooral als we terugblikken naar het debuut ‘Twelve stops and home’ met de hits “Sewn” en “Fill my little world” uit 2006 . Een prachtige muzikale toekomst leek weggelegd voor het vriendengroepje van Dan Gillespie-Sells ; maar het succes evenaren , persoonlijke crisissen en interne spanningen beslisten daar anders over .
Het is nu pas met de vierde cd dat de band herboren blijkt . Een herontdekking hebben we met de plaat ‘Boy cried wolf’ , waarbij we opnieuw die popsongs horen van weleer . “Rescue” geeft een heerlijk ontspannend gevoel en  heeft een aanstekelijke groove en ritme  . Het zijn sfeervolle, broeierige popsongs die in de buurt komen van Keane , Air Traffic (waar zij die nu naartoe?!) en het vroegere Coldplay, die meteen ook aansluiting vinden bij een Imagine Dragons en Bastille door de pianoriedels, de keys en de percussie. .
In één trek kun je die plaat probleemloos beluisteren .
The Feeling heeft opnieuw de liefde gevonden van frisse, sprankelende en innemende, gevoelige pop . Meer info op http://www.thefeeling.com

Opener Semper Fi uit Koekelare en omstreken (er bestaan ook gelijknamige bands in Melbourne en Aberdeen) had alleszins de verdienste dat ze veel volk meebrachten en begonnen ook niet onaardig. Het mooie gitaarwerk waarmee de set begon liet me vermoeden dat ik een aanvaardbare variant op postrock voorgeschoteld zou krijgen. Maar al vlug schakelde het trio over op -zoals ze het zelf noemen- polderrock. Dat bleek rock om de spierballen bij te laten rollen met veel hardrock invloeden en die me net iets te vaak aan Pearl Jam deed denken, een groep die, buiten hun debuut misschien, niets relevants op de wereld losliet. Het leek wel alsof Semper Fi krampachtig probeerde om aanvaardbaar genoeg voor De Afrekening te klinken. Desondanks hoorde ik toch geregeld flarden die me ervan weerhielden het café op te zoeken. Gelukkig maar want uiteindelijk volgde er nog een onwaarschijnlijke metamorfose. Het voorlaatste nummer leek wel door een andere groep gespeeld. Na een heerlijk lange intro volgde een broeierige song met een fantastische, onder water stuiterende bas. Grote klasse en ook het laatste nummer mocht er zijn : lekker traag en vet. Als die twee songs de richting aangeven waar Semper Fi naartoe wil, dan zitten ze wel heel goed!

The Feeling Of Love uit Metz is het vehikel van G. Marietta, voorheen drijvende kracht achter A. H. Kraken, een groep die een plaat wist uit te brengen op ‘In The Red’, geen geringe prestatie voor een Franse band. En wat mij betreft mag The Feeling Of Love dat nog eens over doen, want dit trio gaf in de 4AD één van de betere concerten van 2011 weg. Daarbij lieten ze zich niet vastpinnen op één genre en creëerden een tamelijk uniek geluid. Deels door de synthetische bas via de keys maar vooral door het magische gitaarspel van S. Marietta waarbij de effectpedalen evenwel onmisbaar waren. Die gitaar klonk nooit spectaculair maar altijd subtiel en zorgde regelmatig voor een onderhuidse spanning. Soms te vergelijken met de gitaar van The Cramps of Wooden Shjips zelfs, maar dan wel wat ingehouden. Bovendien slaagde de groep erin om naast die schitterende sound een reeks nummers te brengen die telkens van begin tot einde wisten te boeien en op hun beurt vergelijkingen opriepen met de Velvet Underground of The Ponys. Een ontdekking!!

Henry's Funeral Shoe (prachtige naam overigens) uit Wales staat voor het broederpaar Aled & Brennig Clifford dat fysiek enige gelijkenissen vertoont met die andere broers, het duivelsgebroed de Gallaghers, maar muzikaal gelukkig uit een ander vaatje tapt. Zelf beweren ze hun inspiratie bij The Who en CCR gevonden te hebben, ik dacht eerder The White Stripes of Le Chat Noir te horen doorschemeren. Net als die duo's grossierden ze in moddervette riffs en explosieve drums maar dan gelardeerd met de wat zeurderige snauw van Aled. Dat zou normaal voldoende moeten zijn voor een avondje spetterende rock-'n-roll maar hier miste het geheel wat scherpte (ik zag ze deze zomer in Binic toch wat snediger bezig).
Vooral bij de zanger leek het vet wat weg van de soep, naar eigen zeggen door het vele toeren. Gelukkig zorgde Brennig voor het nodige spektakel. Hij is het soort drummer die iedereen wel in zijn groep zou willen : lijfelijk onuitputbaar, steeds de gekste grimassen trekkend en zelfs op de dooie momenten een lust voor het oog (goochelen met zijn sticks of ze in de halsopening van zijn shirt steken). Uitschieters waren "Henry's funeral shoe",de song en een uitbundig "Maria, Maria". Helaas was niet alles van dat niveau en leden sommige songs onder het gebrek aan goeie ideeën. Iets waar The Feeling Of Love absoluut geen last van had en zo de overwinning mee naar Frankrijk sleepte.

Organisatie: 4AD, Diksmuide