Het concert van dit Australische kwartet in de AB Club in 2012 was één van de verrassingen van het jaar. We waren onder de indruk van hun pop/rock muziek en van de uitstekende stem van zangeres Hayley Mary. Vandaag komt het combo terug met een nieuwe plaat onder de arm, ‘The Brink’, via Pias en geproduced  door Dan Grech-Marguerat, een Engels producer die met Radiohead, Scissor Sisters, The Kooks en Lana Del Rey al gewerkt heeft. Alles op zijn plaats dus voor een concert dat een doorstroom moet kunnen zijn naar een welverdiende respons en succes.

Helaas, eerste probleem: de Orangerie is slecht drie kwart gevuld... Het begint slecht. De houding en de attitude van de muzikanten gaf een algemeen gebrek aan enthousiasme. Vanaf het eerste nummer, "The Brink" is het duidelijk: Hayley Mary zingt perfect, maar ze lijkt een beetje afwezig. Idem voor Heather Shannon op piano/synth en Samuel Lockwood op gitaar. Alleen Nik Kaloper, de drummer, schijnt in 'de mood' te zijn.
Op technisch niveau valt er niks aan te merken: het geluid is perfect en laat ruimte voor de sublieme stem van Hayley, die even sterk is in de intieme als in de bezwerende epische stukken. Ze heeft een look à la Sharleen Spiteri (Texas) en haar stem herinnert ons aan Kate Bush, Florence Welch en soms zelfs Sharon den Adel. De arrangementen leunen op de, zeer U2-esque, gitaar van Samuel Lockwood en doen ons denken aan Coldplay, Crowded House, The Killers of Arcade Fire.
De set legt zich toe op ‘The Brink’  en op het debuut album ‘Prisoner’. Nummers als "Endless Summer", "A Little Piece" en "City Girl" worden goed ontvangen door het publiek. Maar het is "Hurt Me", de single uit 2011, die de meeste reacties teweegbrengt .
De groep sluit zijn set af met "Dark Storm", waarschijnlijk hun meest succesvolle. De gitaar intro doet denken aan The xx en het geheel is meer gestructureerd en bevat meer melodie. Hier is er een lichte boost van energie te zien op het podium, vooral in dat  mooi hypnotiserend einde.

In de encore is de sfeer eerst kalm, met een song als "Psychotherapy". Dan komt Hayley Mary eindelijk uit haar ‘cocon’ en gaat vooraan het podium om twee meisjes op de eerste rij te bedanken. Die hebben blijkbaar alle concerten van de tour bijgewoond. Ze wijdt aan hen het laatste nummer, "Easy To Love". Tijdens dit nummer is May meer open, en het nummer wordt gedragen door de tribal ritmes en de majestueuze akkoorden.

Jammer: we hadden graag deze energie vanaf het begin willen zien. Uiteindelijk verlaten we de zaal met gemengde gevoelens. Opnieuw een band die alle aandacht toespitst op de kwaliteit van hun spel maar daarbij vergeet dat live muziek een kwestie van communicatie en enthousiasme ook is! Maar kijk , na het concert waren ze bij de ‘merch’ stand beschikbaar, glimlachend en vrolijk... Raar soms ...

Jezabel was een koningin van Israël; maar voor The Jezabels is de tijd nog niet gekomen om op de troon van wereldwijd succes te treden. Maar dit is slechts uitstel: de afspraak wordt gemaakt voor een derde album, een wereldwijde hit en een nieuwe, hopelijk triomfantelijke tour!

In het eerste deel gaf Abel Caine, een nieuwe Belgische electro-pop combo uit La Louvière, een bemoedigende prestatie. Het deed ons denken aan Bloc Party, Phoenix, Metronomy of Foster The People. Een band om te volgen.

Setlist The Jezabels : The Brink , Endless Summer , Long Highway , Time To Dance , Look Of Love , Hurt Me , Beat To Beat , City Girl, Mace Spray , A Little Piece , No Country, The End , Dark Storm
Encore: Psychotherapy , Easy To Love

vertaling Philippe Blackmarquis – Johan Meurisse

Organisatie: Botanique, Brussel

The Jezabels
Ancienne Belgique (Club)

Met Pasen in het achterhoofd verschijnen hier een paar grote kanonnen , die niet vies zijn van enig goths en religie. Er is het Rewind Fest , maar eerder nog Florence & The Machine. In de voetsporen kunnen we niet omheen de fijne ontdekking van The Jezabels, die met Hayley Mary een priesteres in spé afleveren , met haar goddelijke , krachtige stem  .
Dit kwartet uit Australië (Sydney) wordt sterk onderschat. Ze brengen melodieuze symfonische pop-rock, die kan gelinkt worden aan  Coldplay, The Killers , Arcade Fire en natuurlijk Florence &The Machine.

Op het podium zien we  haar indrukwekkende 'présence' en uitstraling. Fysiek
doet ze denken aan Sharleen Spiteri (Texas) . Naast Hayley omvat The Jezabels de
mooie Heather Shannon op piano en keyboards, Nik Kaloper op drums en
Samuel Lockwood op gitaar. We hoorden een vlekkeloze prestatie van het kwartet. De sound zat perfect in elkaar en liet ruimte voor de sublieme stem van Hayley, zowel in de intieme als in de sterke , epische momenten.
Het overgrote deel van de setlist wordt ingenomen door hun eerste album, ‘Prisoner’. Nummers als "Endless Summer", de eerste single, "A Little Piece", "City Girl" en vooral "Try Colours"  werden door het publiek zeer goed ontvangen, maar het zijn de twee oudere
nummers, "Easy To Love" en "Hurt" die voor de meeste reacties zorgen. De groep sluit af met  'Hurt Me ", die uitmondt in een prachtige, hypnotiserende piano riff.

Voor de 'encore' preciseert Hayley dat dit het laatste concert is van hun Europese tour. Een goede reden om alles nog eens  te geven in een zalvend milde  "She's So Hard ' en het
fantastische "Dark Storm ", die je hier kunt bekijken (http://www.youtube.com/watch?v=fBU7RkXnF_g&feature=youtu.be)

Noteer alvast The Jezabels , één van de mooiste muzikale verrassingen uit Australië

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-jezabels-28-03-2012/

(vertaling Philippe Bauwens – Johan Meurisse)
 
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel