The Leisure Society is toe aan hun derde cd en het combo rond Nick Hemming en Christian Hardy uit Brighton refereert aan sixties pop, americana en freefolk. Ze zijn ergens te plaatsen binnen bands als Grizzly Bear, Fleet Foxes , Stornoway en Arcade Fire . De plaat werd opgenomen in de studio’s van Ray Davies.
Jwel , hun sfeervolle indiefolkpop kan breed, weelderig gearrangeerd zijn door strijkers, trompetten, flutes en koren . Resultaat: een album van lichtvoetig, dartelend en levendig werk. Het zijn herfstige , zalvende droomsongs , die wel wat zeemzoeterig van aard kunnen zijn . The Leisure Society is niet vies tot een veelkoppig gezelschap uit te groeien om het materiaal een sierlijke, gracieuze draai te geven . Vooral de eerste songs “Another Sunday psalm”, “A softer voice takes longer hearing” , “Fight for everyone” en “Tearing the arches down” zijn knap gearrangeerd, boeien en intrigeren; daarna heb je het wat gehoord en daalt de spanning doordat de songs een beetje teveel in hetzelfde schuitje zitten .
Goede band , goed album , maar net niet beklijvend genoeg om een blijvertje te zijn !
Het Britse collectief The Leisure Society uit Brighton past in het plaatje van de ‘new British scene’ van fleurige neofolkypop. Nick Hemming en Christian Hardy zijn de creatieve spil. Ze zijn toe aan de tweede plaat, die ‘The sleeper’ opvolgt … Songs die een prikkelend lentegevoel creëren en toch herfstig kunnen zijn door de melancholisch, dromerige inhoud.
De groep past in het plaatje van The Decemberists, Port O’Brien, Noah & The Whale, Mumford & Sons, de indie ’bombast’ Britfolk van Midlake en durft de brug te slaan naar de fijne samenzang van Fleet Foxes en Grizzly Bear. Door de soms bredere en weelderige arrangementen komt Arcade Fire wel eens om de hoek gluren. Ze kwamen in de picture door Guy Garvey van Elbow.
Een arsenaal van instrumenten als toetsen, cello viool, blazers, accordeon, mandoline en flutes zorgen voor kriebelingen en geven elan aan de catchy melodieën . The Leisure Society legt de klemtoon op de klankkleur, die het sterkst uit de verf komt bij “Dust on the dancefloor”, “You could get me talking” en “I shall forever remain an amateur”.
Best spannend cdtje , die de dromerige, broeierige songs sierlijk, gracieus, ingehouden en ingetogen brengt.
Radar Festival 2011: Kurt Vile & The Violators , Leisure Society, Man Man
Radar Festival 2011 – Grand Mix
Een van de opkomende talenten is Kurt Vile , een 31-jarige singer-songwriter uit Philadelphia, die nog deel heeft uitgemaakt van War On Drugs. Hij heeft met ‘Smoke ring for my halo’ zich in de belangstelling gewerkt. Hij brengt helden als Dylan en Springsteen naast Bruce Cockburn en Steve Wynn. Onderhuids horen we The Feelies, Dream syndicate, Gutterball en Neil Young & The Crazy Horse als hij met z’n Violators eens lekker door ramde. Ook ‘80s wave sijpelde wel eens door. Hij speelde een uitermate boeiende set, snedig, fel, strak met pedaaleffects, soms aangevuld met sax of hij klonk ingehouden, dromerig, innemend en sober door het akoestische gitaarspel. “Runner ups” “On tour” en “Ghost town” deden ons gitaarhartje smelten … Of anders op het broeierige “Society is my friend” en het uitgelaten “Freak train”, die een streepje horrorblues toegemeten kreeg. Hij houdt van z’n publiek en bedankt hen voor de warme respons… Hij kreeg al schouderklopjes van Dinosaur Jr en Sonic Youth, en verdient een duwtje in de rug …
Het Britse collectief The Leisure Society heeft twee platen uit en past in het plaatje van de ‘new British scene’ van fleurige neofolkypop. Nick Hemming en Christian Hardy zijn de creatieve spil. Songs die een prikkelend lentegevoel creëren en toch herfstig kunnen zijn door de melancholisch, dromerige inhoud. De groep past in het plaatje van The Decemberists, Noah & The Whale, Mumford & Sons, de indieBritfolk van Midlake en durft de brug te slaan naar de fijne samenzang van Fleet Foxes en Grizzly Bear. Ze kwamen in de picture door Guy Garvey van Elbow.
Een arsenaal van instrumenten als toetsen, cello viool, blazers, accordeon, mandoline en flutes zorgen voor kriebelingen en geven elan op de songs van ‘Sleeper’ en ‘Into the murky water’, de titelsong, “This phantom life”, “You could keep me talkin” en “We were wasted”. Leuk en ontspannend door de catchy melodieën. Wat een klankkleur van deze amicale band !
Een zwierige tune kregen we van het Amerikaanse Man Man, de afsluiter van het festivalletje . Ze hebben al vier cd’s uit, maar hebben hier nog geen voet aan de grond . De gekke bende brengt invloeden samen van de psychedelica van Moon Duo en zZz, de retro van Monster Magnet en de hoempapa van Kaizers Orchestra. Ophitsende en opzwepende melodieën van synths, piano, xylofoon en drums gaven een uitzinnig concert tot gevolg. Een feestelijke afsluiter van een erg boeiende affiche …
Ohja, het Franse Botibol opende de avond. Het duo bracht met akoestische gitaar, percussie en drumbeats dromerige songs die soms iets krachtiger klonken. We hoorden maar een paar nummers en die waren zeker niet slecht …
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
The Leisure Society uit Brighton refereert aan sixties pop, americana en freefolk. Hun melodieuze indiepop biedt iets van Elbow, Port O’Brien, Fleet Foxes en door het brede instrumentarium komt Arcade Fire en Beirut gluren. Het zijn herfstige, zalvende droomsongs, die door de orkestraties, belletjes en melodica zeemzoeterig kunnen klinken. Mijmerend materiaal bepaald door het akoestisch gitaargetokkel en samenzang. Ze stralen in de donkere dagen een kerstsfeertje uit. “A fighting chance”, “ Ashort weekend begins with longing”, “ A matter of time” en de titelsong zitten subtiel en verfijnd in elkaar. Ingehouden klinken nummers als “The last of the melting snow”, “We were wasted”, “Are we happy?”, “Come to your senses” en het afsluitende “Love’s enormous wings”. Iets breder binnen die sfeervolle context is het overtuigende “Save it for someone who cares”. Het gezelschap rond Nick Hemming kan soms uitgroeien tot een 13 koppig gezelschap, wat het sierlijke, gracieuze materiaal optimaal ondersteunt.
Nederlands 
Français 
