Het Amerikaanse Lumineers rond gitarist/songschrijver/zanger Wesley Schultz kwam een kleine drie jaar in de belangstelling met die grootse “Hey ho” single , een neofolky ‘campfire’ nummer, die de samenhorigheid bevorderde . De band viel op met eenvoudig, fris, opbeurend, goed in het gehoor liggend materiaal , in het verlengde van Mumford & Sons en Monsters and Men. Folkpop uit Denver !
De opvolger biedt opnieuw een rits lichtvoetige songs in het genre als “Sleep on the floor”, “Ophelia” en “Cleopatra” , die door de pianotunes en de meerstemmige zang de emofactor verhogen . Daarnaast behoort semi-akoestisch werk tot hun handelsmerk , ingetogen , gevoelig , sfeervol , met een donker kantje .
We hebben een gevarieerd plaatje , met fijne songs , die nergens uit de bocht of overdreven  klinken door ‘lalala’s’ of ‘ohohohs’ . Het genre wordt naar een hoger (pop)niveau getrokken en balanceert  tussen ingenomenheid en speelsheid , lieflijk, onschuldig , goed . Een mooie tweede plaat!

We houden wel van die eenvoudige ‘campfire’ folkpop van het uit Denver, Colorado afkomstige The Lumineers die eigenlijk lang aan de weg hebben getimmerd en nu pas met die boost van Mumford & Sons en Of Monsters and Men de verdiende erkenning krijgen.  Basiswoorden, singalongs en meezingers in de zin van “Ho hey” , Oohooh”, “Aah aah” , “Eeh eeh” hebben altijd wel iets aanstekelijks , luchtig , fris en opbeurends .
Wesley Schultz (zang/gitaar), Jeremiah Fraites (drums/tierlantijntjes/zang) en Neyla Pekarel (cello/bas/zang) zijn de spil en live worden ze aangevuld met een tweede gitarist en iemand op keys en piano.  De zang van Wesley Schultz heeft iets mee van Cold War Kids en Arcade Fire, twee voorname ankerpunten voor de band.

Uitbundige, sprankelende, meeslepende folkpop door een volle, rijkelijke instrumentatie en lichtvoetige, dromerige, lekker in het gehoor liggende pop, waarvan de basis gitaar –mandoline – banjo – piano – keys - drums – cello zijn. Verwezenlijkt door getokkel, de stampende ritmes , de foot- en drumtics, de handclaps en de meerstemmige zangpartijen . Ze krijgen vaart, worden opgezweept en boeien door de huppelende ritmes , de verrassende wendingen en het meezinggehalte .
Je komt al meteen uit op drie overtuigende songs als “Submarines” , “I ain’t nobody’s problem” en “Flowers in the hair”, die beetje de sfeer ademen van saloon bars van ‘streaming whisky’, ergens uit de vorige eeuwen . En toch lonkt de romantiek, de ontroering en de intimiteit in sommige nummers , door een sobere, pakkende  en spaarzame instrumentatie , “Charlie boy”,  “Slow it down” en “Flapper girl” , die het halen door akoestisch getokkel , drumtics , tamboerijn, tierlantijntjes en de indringende , meerstemmige zangpartijen.
Moeiteloos bieden The Lumineers een leuke en relaxte afwisseling in deze gevoelsaspecten .
En ze hebben hun helden die ze in de set verwerken,  de sing/songwriting van Dylan “Subterrain homesick blues”, de spontaniteit en speelsheid van een Patrick Watson  en Violent Femmes , niet toevallig hun “American music” , en verder ook de retro van een “The weight” van The Band die doorsijpelt en die ze af en toe coveren. 
En we worden op golvende wijze meegevoerd op die verrassende wendingen van “Classy girls”, “Dead sea”, “Stubborn love” , “Morning song” en vooral “Big parade” . Best spannend, die van Klasse en Eenvoud getuigt .

The Lumineers – sterke podiumprésence en ruikend naar de folky landelijkheid van hooimijten … Onderlijfjes - Hemden –  Bretellen - Hoeden en dames bloemetjesshirt. De sound kriebelde, tintelde , en  sprankelde …
Hun muziek zit in de lift en spreekt een jong publiek aan . Op het eind haalden ze er hun support nog bij en ruilden het rustige zondagavondgevoel voor weekend singalongs. Een overdonderend gevoel en ambiance .
De weemoedige emotievolle tunes van “Atlantic city” van Bruce Springsteen wuifde hen uit en liet ons verweesd achter .

Ook de support Langhorne Slim is al een tijdje bezig en houdt het op folkyamericana, opgezweept door banjo, mandoline en staande bas. Iets rauwer dan The Lumineers met een knipoog naar The White Stripes en – opnieuw- deze Violent Femmes. De band rond de Amerikaanse sing/songwriter toont twee gezichten , want ook hier dringt de emotie, de gevoeligheid door in enkele innemende , ingetogen songs , die gedragen worden door man vocals . Op het eind staken The Lumineers een handje toe . Over vriendschap en samenhorigheid gesproken …

Hier borrelde bij beide bands een Festival Dranouter van z’n jongste jaren op …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-lumineers-10-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/langhorne-slim-10-03-2013/

Organisatie: Botanique, Brussel