Tien albums ver in hun carrière is het duidelijk dat er bij The Real McKenzies maar één echte McKenzie is en dat is zanger Paul McKenzie. Hij is de enige die er reeds sinds 1992 bij is, hoewel de namen van de bezetting en gastmuzikanten van ‘Beer And Loathing’ vast wel bekend in de oren zullen klinken bij de fans. De formule van de Celtic punkrock uit Canada is inmiddels ook duidelijk: ergens tussen punkrock en pubrock in en met af en toe een doedelzak of een folk-viool erbij.
In de lyrics herkennen we een zanger die weigert om volwassen te worden, wat tegelijk een vloek en een zegen is: veel stoere drinkebroersverhalen, heel wat gebroken harten en gevechten tussen macho’s en daarbovenop nog een flinke portie heimwee naar het Keltische homeland van weleer.
Na de instrumentale opener “A Widow’s Watch”, eentje met heel veel doedelzak, gaat het naar het folky “Overtoun Bridge”, een plek waar bovennatuurlijke krachten honden tot zelfmoord zouden drijven. Zowel muzikaal als tekstueel een interessant nummer. Daarna gaat het tempo flink omhoog voor “Big Foot Steps” en titelsong “Beer And Loathing”. Basic punk- en pubrock, maar gebracht met veel authenticiteit. De folk-traditional “Cock Up Your Beaver” klinkt weinig onschuldig, maar in 1792, het jaar waarin het gedicht zou geschreven zijn, betekende het gewoon dat een echte gentleman zijn haar moest bedekken met een hoed gemaakt van knaagdierhuiden. Voor alle andere interpretaties bent u zelf verantwoordelijk. The Real McKenzies brengen ‘m met een puberale knipoog.
“Nary Do Gooder” is een ouderwets dronkemanslied en “Death Of The Winnipeg Scene” verhaalt de teloorgang van de punkrock-scene in die Canadese stad. Dan volgen een paar geschiedenislessen met “36 Barrels” over de mislukte aanslag op koning James I en "The Ballad of Cpl Hornburg” over een Canadese soldaat die het leven liet in Afghanistan. De twee absolute parels op dit album zijn "Whose Child Is This” en “The Cremation Of Sam McGee”, een song die eerder al eens opgenomen werd door Johnny Cash.
Na tien albums weten ze bij The Real McKenzies perfect wat hun publiek verwacht en dat leveren ze op ‘Beer And Loathing’.
Als dit je eerste kennismaking is met deze Keltische punkrockers uit Canada en je vindt het leuk, dan kan je meteen de negen vorige albums in huis halen.

Wie het graag over legendarische punkbands heeft: The Real McKenzies uit het Canadese Vancouver is er zo eentje.  De formatie telt 23 levensjaren  en serveert ons met 'Rats In The Burlap' haar elfde full album.
Opvallend is alvast de cover van de plaat die gelijkt op het etiket van een lekkere fles Single Malt Whiskey.  Net als wij liefhebber zijn van deze sterke drank kunnen we ook de nieuwe composities van deze Canadezen smaken.
Net als grote bekende namen Dropkick Murphy's en Flogging Molley brengt ook  deze groep  een lekkere mix van folk en punk . Terwijl de eerste twee bands het culturele  Ierse erfgoed omarmen,  hebben de McKenzies middels de figuur van frontman Paul McKenzie Schots bloed door de aderen lopen.  Ondanks de vertrouwde muzikale formule  doet de band op  'Rats In The Burlap' duidelijk  zijn best om variatie te brengen: zo zijn er zowel  traditionele folkballads als snelle punksongs, er wordt voor zowel elektrische als akoestische gitaren gekozen en niet iedere track is vergezeld van de obligate doedelzakken.   Terwijl "Wha Shaw The 42nd" een onvervalste  voetenstamper blijkt, is "Midnight Train To Moscow" bijvoorbeeld een melodieuze punkrocksong in het verlengde van Bad Religion.  "Bootsy The Haggis-Eating-Cat" is misschien wel de meest opvallende, atypische song waarbij The Real Mckenzies een jazzy zijsprong maken. De plaat wordt dan weer afgesloten met de authentieke  punkrockballad "Dead Or Alive" waar een hoofdrol is weggelegd voor de rauwe vocalen van Paul Mc Kenzie.  Ook de andere acht tracks zijn meer dan de moeite en tonen dat er absoluut nog geen sleet zit op The Real McKenzies!