17 maart is de belangrijkste dag van het jaar in Ierland. Alles kleurt groen en het bier vloeit rijkelijk. Dat de Ierse band The Script deze feestdag in Brussel moest doorbrengen, weerhield het trio echter niet om er een gigantisch feest van te maken. Ze boden ons, naast al hun hits, een grootse show waarin kosten nog moeite gespaard werden. In onze buurlanden speelden de Ieren al in uitverkochte arena’s en ook in Vorst hing het bordje ‘sold out’ aan de deuren. The Script is momenteel op het hoogtepunt van hun carrière en dat lieten ze blijken. Hun stadion-pop-rock werd door jong & oud meegezongen en zorgde achteraf voor blije gezichten bij nieuwe en oude fans. Muzikaal gezien is The Script geen topband, maar qua meezingers en sfeer kan het amper beter.
Met twintig minuten vertraging ging het licht uit en galoppeerde de Britse popster Ella Eyre het podium op. Ella had een drie man sterke band mee en werd versterkt door twee backing vocals, die vooral dankzij hun outfits opvielen. Haar set liep echter niet van een leien dakje. In het eerste deel van de set werkten haar in-ears niet en keek ze af en toe boos naar haar technieker, maar vanaf song nummer drie was alles opgelost. We kregen naast oude songs waaronder “Good Times” en “Together”, ook nieuw werk zoals “Ego” en “Answerphone” te horen. Bij die laatste had ze overigens nog eens te kampen met een technisch probleem. De lichten gingen niet meer aan, maar dankzij de duizende zaklampjes van het publiek, kwam er terug licht in het donker. Ella Eyre liet zich door niks tegenhouden en zette een energieke show neer waardoor iedereen perfect opgewarmd was voor The Script.
The Script - Een melig filmpje waarin mensen vertelden wat vrijheid voor hen betekent, moest de avond op gang trappen.
Een halfuur later dan voorzien, viel het doek rond de B-Stage en brachten Danny, Mark en Glen hun hit “Superheroes” onder luid applaus. “Rock The World” (inclusief confetti) volgde en moest qua sfeer niet onder doen. Het Ierse trio had er duidelijk zin in om St Patricks Day met hun Belgische fans te vieren. Ze trakteerden daarom iedereen op een drankje en heften samen met 8.000 aanwezigen hun glas. Het Ierse volksfeest kwam tijdens “Paint The Town Green” nog eens helemaal in gang. Nadat ze het nummer nog op de B-stage inzetten, trokken ze even later door het publiek richting Main Stage. Terwijl buiten kleine sneeuwvlokjes naar beneden vielen, dwarrelden binnen tot twee maal toe papiersnippertjes naar beneden en dat in één nummer. Popspektakel op zijn best.
Wie naar The Script trekt om een hoogstaand muzikaal spektakel met diepgang te zien, zal bedrogen uit de show komen. Hun nummers zijn vooral bedoeld om plezier te maken en dat had het publiek ook. Na een subliem “The Man Who Can’t Be Moved”, waarbij het publiek vlotjes alles meezong, volgde een staande ovatie inclusief luid applaus en veel gekrijs. De show was nog maar vijf nummers ver, maar Vorst Nationaal was al helemaal in extase. “Wonders” volgde maar het geluid liet het uiteindelijk afweten. Het licht ging uit en niks leek nog te werken. Het was de tweede keer na Ella Eyre dat er technische problemen waren en de show werd bijna tien minuten onderbroken. De techniekers waren hard aan het werken terwijl het publiek de mexican wave startte. Gelukkig kon de show toch verder gaan en was alles snel weer opgelost, maar een zure nasmaak had het incident wel op de sfeer.
Het nieuwe “Arms Open” was de start van het gevreesde inzak moment waarin de sfeer merkelijk minder goed was dan bij de start van de show. Ook “Nothing” kon de sfeer niet meer naar het hoogtepunt tillen. Gelukkig kwam “No Man Is An Island” net op tijd en stonden de mensen met zitplaatsen snel terug recht om deel te nemen aan de Crowd Control. Het publiek volgde de band van links naar rechts en sprong gewillig mee terwijl alle ‘OOOOO’s’ uit volle borst werden meegezongen. Het hitje “If You Could See Me Now” zorgde er dan weer voor dat alle handjes de lucht in gingen en de band zag er werkelijk gelukkig uit.
The Script is een band van het volk en zo trokken de drie mannen iets later richting tribune waar ze twee nummers akoestisch brachten. “Crazy” en “Never Seen Anything “Quite Like You”” waren niet zo spannend. Zo ging vooral de vrouw die naast hen stond en selfies probeerde te nemen, lopen met de aandacht. Tijdens “The Energy Never Dies” wandelde Danny doorheen het publiek en stapte hij het grote podium, gevolgd door zijn security, weer op.
De Main Stage was voorzien van grote led-schermen, straat lantaarns en enkele indrukwekkende lichteffecten. Hun radiohitje “Rain” kwam dankzij de visuals helemaal tot zijn recht, maar muzikaal gezien was het nummer door nieuwe, kleine technische problemen redelijk flets. Het publiek wou na het nummer nog niet naar huis en zoog de band door hun luide applaus terug het podium op. Dat ze niet goed zijn in afscheid nemen, toonden de mannen met “No Good In Goodbye”. Ook dit nummer kwam wat flets over, maar daar merkten de diehard fans die in de eerste rij stonden wellicht niets van.
Hun megahit “Breakeven” werd nog eens luidkeels meegezongen voor de band met een zeer cliché-achtige bindtekst en “Hall Of Fame” hun fans naar huis stuurden. 8.000 gsm-lampjes zwaaiden van links naar rechts en we werden weer getrakteerd op confetti en slingers. Een spectaculair einde.
The Script deed hetgeen waar ze goed in zijn en dat is sfeer maken. Frontman Danny was de dirigent die het publiek als een echte entertainer wist mee te krijgen en zo een leuke sfeer wist te creëren.
De technische problemen doorheen de avond zorgden ervoor dat de show 40 minuten later eindigde dan voorzien, maar dat liet het publiek niet aan hun hart komen.
Terwijl de meeste nummers wat flets overkwamen en er hier en daar een tape te horen was die frontman Danny ondersteunde, was vooral het publiek de ster van de avond. Zij lieten zich door niets tegenhouden en gaven bijna heel de set alles. Het trio, dat live ondersteund wordt door twee muzikanten, genoot van elke minuut met het Belgische publiek en bedankte zich achteraf voor een fantastische avond.
Komende zomer staat The Script weer in ons land en zullen ze op Rock Werchter hun best doen om er een memorabele set van te maken.
Het Ierse volksfeest in Vorst Nationaal was alleszins al een leuk voorproefje op wat je te wachten staat: stadion-pop-rock zonder hoeken of kanten, maar met bakken sfeer!
Setlist: Superheroes - Rock The World - Paint The Town Green - It’s Not Right For You - The Man Who Can’t Be Moved – Wonders - Arms Open – Nothing - No Man Is An Island - If You Could See Me Now - For The First Time - Crazy World (akoestisch) - Never Seen Anything “Quite Like You” (akoestisch) - The Energy Never Dies – Rain - No Good In Goodbye – Breakeven - Hall Of Fame
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ella-eyre-17-03-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-script-17-03-2018/
Organisatie: Live Nation
The Script - 26 januari 2013, ik maak kennis met een aanstormende boysband uit Ierland. Vorst Nationaal was zelfs niet uitverkocht. Het Ierse trio uit Dublin is dan wat op zoek naar zichzelf maar vooral naar bevestiging overzee.
The Script - 19 maart 2015, een bomvolle lotto-arena, al weken uitverkocht. De bevestiging is er. Van de volgelingen althans. Die krijgen de show die ze verdienen. Een klank-, laser- en lichtspektakel waarmee ze voor niemand moeten onderdoen.
Dit doet dromen van meer…
In de week van St. Patricks day werd de setlist handig aangepast, en hoe! Ik heb al veel intro’s gezien, maar deze was toch wel heel origineel. Danny, Glen en Marc werden geëscorteerd door groene lichtfakkels en vlaggen.
Wat direct de aanzet was voor “Paint the town green”. Een nummer ivm St. Patricks day en de Ierse invloed werd verder gezet met “Hail rain or sunshine” waar de Ierse folk echt tot z’n recht komt. Die roots wordt met deze plaat sterker benadrukt en aangehaald. “Breakeven” en “Before the worst” gingen een eerste topmoment vooraf. De hit “Superheroes” toonde direct wat de nieuwe show in petto heeft. Lasers, lichteffecten, alles werd uit de kast gehaald. Marc toonde met “ We cry” dat hij zelf geen slechte zanger is en eigenlijk bij gelijk welke band terecht kan. “If you could see me now” werd mooi begeleid op het scherm en bracht even rust. Dat de band geëvolueerd is , toont het aan met iets simpels als bv. bindteksten. De totstandkoming van het nummer “Man on a wire” duurde bijna 3 minuten. Vroeger werden de nummers meer afgehaspeld. De inleiding van “Nothing” was ,alweer, hilarisch. Ocharme de ex-vriendin die aan de andere kant van de lijn hing. Origineel was dat er stukje van “For the first time” verwerkt zat “Good ol’ days” .
Met “ Never seen anything quite like you” , “ The man who can’t be moved” kregen we een soort ‘Coldplay-moment’. Een tweede podium werd aangesproken wat tegenwoordig in is. Maar superb uitgewerkt. Projectieschermen vormden een kooi en in symbiose met het licht rondom was dit een heel ‘charmante’ locatie. Tijdens “You won’t feel a thing” worstelde Danny zich als vanouds tussen het publiek. Met “Six degrees of seperation” kreeg Danny direct het publiek op z’n hand. Een sing-along pur sang. “It’s not right for you” vormde een mooie afsluiter.
Achore : Met “the energy never dies”, “ for the first time” , “ no good in goodbye” en “hall of fame” werden de ultieme sing-alongs opgespaard voor de slot-apotheose.
Ohja, opwarmers van dienst waren Colton Avery, een jong Amerikaans talent met het timbre van George Ezra en Tinie Tempah. Een Londense rapper met enkele ‘underground’-hits. Had z’n eigen dj mee, en met z’n tweetjes klaarden ze mooi de klus want het publiek ging makkelijk mee.
Het is duidelijk dat deze band geen “’Boysband’ meer is die er alleen maar is voor de gillende tienermassa. Dit Iers trio heeft duidelijk stappen voorwaarts gezet en geleerd van anderen; zowel qua performance, lichttechniek, podiumbouw enz. Danny weet als geen ander het publiek te bespelen en betrekt het ook bij het optreden. Als toeschouwer voel je de appreciatie.
The Script - 2013 Vorst Nationaal, 2015 de Lotto-arena. De volgende stap moet gewoon het grote gebouw hiernaast zijn. België is er klaar voor.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/tinie-tempah-19-03-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-script-19-03-2015-2/
Organisatie: Live Nation
Na een jaar afwezigheid kwam The Script nog eens naar België. Vorst Nationaal zal het geweten hebben achterna, ook al was het niet uitverkocht.
Het voorprogramma werd verzorgd door The Original Rude Boys, uit Dublin, Ierland. Een 5-tal dat een mengeling brengt van Keltische hiphop-rock. De ukelele gaf het Ierse gevoel nog meer door die typische sound. Na een tijdje werd het ietwat monotoon, maar ze waren wel een fijne opwarmer. En ze brachten hun publiek in de sfeer voor The Script: bij hun laatste nummer vroegen ze wie er een gsm bij zich had, en ze konden deze klaar houden voor het 1e nummer van The Script. Een ‘traditionele groepsfoto’ met het publiek werd genomen. Toffe gasten …
The Script, doorgebroken in 2008 met hits als “Break even” en “The man who can’t be moved” staat voor een mix van sterk drumwerk ( Glen Power ), uitwaaiende gitaren ( Mark Sheehan ) & de Keltische soulstem van Danny O’Donohue. Typische radiotunes met een combinatie van soul, hiphop en onvervalste pop. Je waant je in het era van Top of the pops. Het 3e album, ‘#3’, kwam amper aan bod, maar het waren wel de sterkste nummers dat ze eruit selecteerden . Wat de setlist zeer uitgebalanceerd maakte, en eigenlijk een soort ‘best of’ was. De symbiose van een zeer effectief podium, 3 lichtpilaren en een reuzenscherm met sterk camerawerk van de PA, evenals de chemische interactie met het publiek maakte dit een zeer geslaagde live gig.
Het Ierse trio, ook uit Dublin, was vanavond een 5-tal. De boysband werd versterkt door een extra keyboard en gitarist. Zo kreeg gitarist Mark Sheehan wat extra volume en ook meer ruimte om z’n ding te doen. Want Mark neemt toch een deel van de vocals op zich, en kon zich zo meer uitleven. Typisch The Script: waar een andere band z’n extra back-ups ‘wegmoffelt’ of ‘onderbelicht’ , werden deze jongens uitvoerig bij de band betrokken.
De zaal ontplofte meteen toen de band opkwam en Danny al na 30 seconden tussen de gillende massa stond. “Good ol’ days” is een ideale opener. Op een gedreven ritme met uitstekend drumwerk van Glen en de rapteksten heb je het publiek direct mee. En daar waar Danny soms tekortschoot, zingen terwijl je hemd van je lijf gescheurd wordt, lijkt me niet evident, sprong Mark bij. De performer in Danny kwam boven toen enkele fans het refrein van “ We Cry” uit volle borst mochten meezingen. Een eerste hit volgde al met “Break even”. Zeer sterk drum- en gitaarwerk duwden hier de stem van Danny bijna weg, nog een reden om te stoppen met roken Danny.
Voor “Science & Faith” en de hit “ The man who can’t be moved” nam Danny zelf ook het keyboard voor zich. Wat extra coördinatie vergde voor Danny, aangezien hij graag met de armen zwaait om de menigte mee te krijgen. Hij liet ook z’n appreciatie blijken voor het publiek door te verwijzen naar daar waar het voor hen begon, een klein zaaltje in Brussel, voor een paar honderd man, en nu een Vorst Nationaal kan vullen. Mark leidde dan “ If you could see me now” in, een ode aan z’n beide overleden ouders en de overleden vader van Danny. Opvallend was dat het grote videoscherm werd ‘omgetuned’ naar 3 machtige lichtpilaren en zo de song toch iets macaber kreeg. “ Before the worst” doet me wat terugdenken aan de jonge Eminem. Opnieuw een mooie chemie tussen de leadzanger ( aan keyboards ) en de gitarist. Bepaalde arrangementen van “ If you ever come back” doen me sterk denken aan die ander band uit Dublin, U2. Het gitaarwerk op de achtergrond heeft veel weg van “City of blinding lights”. Een voordeel als je een extra gitarist op het podium staan hebt. Het samenspel van de 3 lichtpilaren en het videoscherm gaven je het gevoel in New York te zitten.
De videowall werd ingeschakeld om ook de traditionele ‘groepsfoto’ te maken. Iedereen mocht/moest gek doen, maar de met 2 handen gevormde hartjes vulden het grote scherm.
De extra opgetrommelde keyboard player was jarig en werd ondertussen ook in de bloemetjes gezet en mocht een Corona ad fundum soldaat maken.
“We’ve got a few people who wanna say hello to you”,” we’re gonna sing a song if you don’t mind”. Hilarisch en tegelijk briljant. Dit wordt waarschijnlijk een hit bij de fans die er bij waren. Voor “Nothing” had Danny een gsm gevraagd en een nummer van een ex-vriendje klaar te zetten. Hij zong het volledige lied met die gsm aan. Arme jongen.
4 gitaristen op het podium! Zelfs drummer Glen nam de gitaar erbij voor de prachtige ballade “ I’m yours”. Heerlijk rustpunt. Kleine detailkritiek: bij het inzetten van “6 degrees of separation” vroeg Danny om iets meer gitaarvolume aan de PA, maar de fluittoon liet de start van het lied een beetje de mist ingaan. Ook moesten Danny & Marc alle zeilen bijzetten om boven de joelende menigte uit komen. Afsluiter van dienst was “For the first time”. Een geluk dat dit een meezinger is, want Danny z’n stem was bijna op.
Om de zaal helemaal plat te branden kregen we als extra’s: “You won’t feel a thing” en “Hall of fame”. Dat Mark Sheehan een vakman is, wisten we al. Maar wat een performance bij de opening van “You won’t feel a thing”, begeleid door een prachtige lichtshow. En, hoe krijg je een laaiende menigte helemaal zot? Danny verscheen ineens naast de PA, en wurmde zichzelf dan door de laaiende menigte! Hoe hij dat heelhuids klaargespeeld heeft, is me nog steeds een raadsel. Jammer dat door het trek- en duwwerk tamelijk veel van Danny’s stem verloren ging. En “Hall of fame”, ik vraag me nog steeds af wat de inbreng is van Will.i.am, behalve dan enkele yeah’s? Mark vervangt de ster probleemloos en dit lied is zonder twijfel de volgende hit.
The Script is een live band, en blijft groeien. De volgende plaat gaat er bij de fans in als zoete broodjes. Wie nog twijfelt de volgende keer, koop dat ticket en kom uzelf overtuigen. You won’t regret !!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-script-1-26-01-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-script-2-26-01-2013/
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
