Het was vrijdag en de eerste dag van de kerstmarkt in Brussel,zodat we door de file en het zoeken naar een overgebleven parkeerplaats, een stukje later dan gepland in de AB Box toekwamen, in het midden van de set van Joe Gideon & The Shark. Gideon Seifert en zijn zus Viva Seifert, we hebben ze ooit nog gezien op Boomtown, samen met The Archie Bronson Outfit, en toen maakten ze niet echt indruk. Vanavond was dat toch anders, op basis van de halve set die we nog konden meemaken: veel afwisseling, garagerock a la White Stripes en Black Keys, Britse bluesrock met een PJ Harvey inslag, en electronische experimenten. Drumster Viva steekt veel dynamiek in haar spel, en de samenzang tussen broer en zus werkt goed. Joe Gideon heeft net een tweede album uit, ‘Freakish’, ik vond weinig aan hun eersteling, maar op basis van het halfuur dat ik vanavond nog kon meepikken, ga ik dit tweede album zeker eens uit checken.

Geen uitverkochte AB Box voor de hoofdact van de avond, Three Mile Pilot. Begin jaren negentig was deze band uit San Diego, eventjes ‘hot’ in de alternatieve scene. Toen iedereen wat uitgekeken was op de grunge, kwamen zij met een heel nieuw geluid, ‘slowcore’ genaamd, kaal, want enkel met bas, drums en keyboards, maar zonder gitaar, en toch heel dynamisch, ook door de afwisselende zangpartijen van zowel Zach Smith (bas) als Pall Jenkins.
Hun debuut, ‘Na Vucca do lupu’, was een echte cultplaat, die ook veel mee had van dEUS eerste, met veel plaats voor experiment en zangpartijen die  heel erg leken op de duetten van Barman en Stef Kamil Carlens zoals die op ‘Worst Case Scenario’ stonden.
Ook Three Mile Pilot’s  tweede plaat, ‘Chief Assassin to the sinister’, (uit 1995) was heel erg gegeerd, zodat veel fans zowel de Amerikaanse als de Europese versie van de plaat kochten. Daarna volgde nog een derde plaat,’Another desert, another sea’, in 1997, die minder goed was, waarna de groep er in 1998 de brui aan gaf:
Pall Jenkins richtte The Black Heart Procession op, met veel meer nadruk op piano en electronica in low-tempo nummers , en Zach Smith vormde samen met Rob Crow, Pinback, dat in Belgie heel populair werd, ook door dat ze hun debuut op een sublabel van het Gentse R&S records uitbrachten.
Na tien jaar besloten Jenkins en Smith om terug samen te gaan spelen, en in 2010 brachten ze plots een nieuw album uit, ‘The inevitable past is the future forgotten’, dat we heel erg konden smaken. Dit jaar was er dan een EP, ‘Maps’, die blijkbaar minder goed is en na vijftien jaar, staan ze nu dus terug live in België.

Three Mile Pilot zijn live met vier, naast Jenkins(gitaar) en Smith (bas), een drummer en een keyboardspeler. Jenkins, met zijn pet had hij veel weg van Brian Johnson van AC/DC, begon zonder gitaar, met het rustige “Premonition”, het afsluitende nummer uit ‘The inevitable past if the future forgotten’, en dit album zou vanavond ook de hoofdmoot van de set vormen.
Na deze opwarmer, kregen we de echte 3MP sound te horen in “What’s in the air”, waarin bas en keyboard langzaam opbouwen, waarna het nummer plots losbarst. Anno 2012 is het geluid van 3MP belange zo kaal niet meer, het klinkt warm en organisch, meer in overeenstemming met een band die ondertussen uit veertigers bestaat.
“Still Alive” zette die nieuwe melodieuze lijn door, met een perfecte symbiose tussen de basmelodieen, het keyboardspel en de accenten van de drummer, waarop Jenkins dan zijn zanglijnen lardeert.
“Battle”, een song die je als mission statement kan zien waarom Three Mile Pilot er na meer dan tien jaar terug aan begonnen zijn, begon als de oude 3MP van begin jaren negentig, maar transformeerde dan in een melodieus pianonummertje, dat even goed van Pinback had kunnen zijn. Jenkins worstelde heel even met zijn gitaar, maar eerlijk gezegd hadden we dat niet eens gehoord.
Na een hele brok uit hun laatste album gespeeld te hebben, was het tijd om een aantal nummers uit ‘Another desert, another sea’ te spelen, zoals “Ruin” en “Way of the ocean”, waarin vooral het unieke, uit de duizend herkenbare basgeluid van Smith en de tegen elkaar opbotsende zanglijnen van de twee protagonisten uit de band sprongen. Daarna werd er een versnelling hoger geschakeld, op “Days of wrath” en “Left in vain” begon het publiek al goed mee te headbangen, en dat publiek ging helemaal uit zijn dak toen de cultklassiekers uit “Chief Assassin to the sinister” van stal gehaald werden, iedereen voelde zich plots weer vooraan in de twintig op “97 mt”, “Shang vs Hanger” en “Circumsized”, nummers die menige Scorpio en Gitaargestoord-fuiven kleurden in de midden jaren negentig.

Ja, voor velen was Three Mile Pilot jeugdsentiment vanavond, maar peu importe, het is nog altijd steengoed, en ook met de nieuwe nummers staat Three Mile Pilot er nog altijd.
Wie niet genoeg kan krijgen van het basspel van Zach Smith, kan volgende week naar de Vooruit, want dan speelt Pinback, wij zullen er zijn, u bent toch ook van de partij?

Setlist The premonition; What’s in the air; Still Alive; Battle orgelgeluidjes; Ruin; Way of the ocean; Longest day; In this town I awaken; Days of wrath; Left in vain; Birdy; 97 mt; Shang; Circumsized
Year of no light; Bolivia; One false eye

Organisatie: Ancienne Belgique (ism Toutpartout) ikv Autumn Falls Festival 2012