The Throwing Muses - Charismatisch bandje die na 40 jaar nog steeds bewijst dat ze er staan

In uitgesteld relais was dit een heerlijk aangenaam concert en weerzien van Kristin Hersh op Belgische bodem met haar oorspronkelijke Amerikaanse band The Throwing Muses. Anderhalf uur lang werden we meegesleept in een speels, ongedwongen nostalgische sfeer die de 40 jarige muzikale carrière, van deze nooit in de radar én eigenlijk nooit uit de radar verdwenen belangvolle band, samenbalt.

De Amerikaanse band rond sing/songschrijfster Hersh, is sinds 2020 terug opgetrommeld en herenigd met de oude leden David Narcizo (drums ) en bassist Bernard Georges. Eerlijkheidshalve kan je zeggen dat de laatste twee platen ‘Sun racket’ en het nieuwe ‘Moonlight concessions’ zich kunnen zich meten met de sterkte van hun 90s albums  ‘The real ramona’, ‘Red heaven’, ‘University’ en ‘Limbo’. Opvallende, interessante singles waren “Counting backwards”, “Not too soon”, “Firepile”, “Bright yellow gun”, “Limbo” en “Shark” . Bizar genoeg waren tracks van ‘Red heaven’ hier niet te horen.
Hersh zette dikwijls haar band on hold voor het uitbouwen van een solocarrière (remember “Your ghost” met Michael Stipe van REM uit haar ‘Hips and makers’ van 94) en het zich uitleven in haar ander eigen bandje 50 foot wave , het nauwst verwant aan de sound van de Throwing Muses.
Hoedanook, het was toch wel een bepalende band toen, uit Atltanta afkomstig, mede opgericht door Tanya Donelly (na haar eigen band Belly weinig niks meer van gehoord trouwens!).
Ze zorgden voor broeierige, meeslepende, bezwerende, snedige poppy gitaarsongs, die die 90s gitaarpopgrunge en de vrouwenrock elan en kleur gaf. Een inspiratievolle band btw die o.m. PJ Harvey, The Breeders, Sleater-Kinney, Babes in  toyland deed groeien. En ze waren een bron voor Warpaint, Haim en de huidige rits The Beaches, Girl in red of The last dinner party. De strakke, scherpe sound van weleer wordt gekatapulteerd dus naar de huidige, meer onschuldige rockscene.

De frêle dame Hersh, intussen 59, speelt strakke, scherpe, vinnige, stevige, rauwe, noisy als emotievolle, innemende gitaarpartijen uit haar mouw alsof het niks is, op haar dooie gemak. Haar nimmer, nooit nalatende glimlach, haar wisselend gevoelige, indringende, lichthese vocals en voordacht doen de rest.
Naast haar twee vaste bandleden was er nog een cellist, die in elk nummer nadrukkelijk is te horen en de sound moeiteloos verbreedt. Het klinkt opwindend, energiek, broeierig, dromerig, spannend en ademt een zomergevoel uit; inderdaad die kenmerkende psychedelische westcoast pop valt meer te bespeuren in het recent(er) materiaal.
Dit was een langverwachte passage, eventjes uitgesteld door de stemproblemen van Hersh, maar nu dik ok én na 40 jaar nog steeds de moeite, venijnig, grillig als gevoelig, wegdromend … We kregen een rits van wel 25 songs te horen in een boeiende backcatalogue.
Een erg goed op elkaar ingespeelde band loodst ons op ongedwongen wijze dooreen de set. We krijgen eerst recentere nummers te horen; single “Theremine” opent , “Sunray venus” en “Darkblue” volgen. Iets verderop “Bywater” en “Slippershell”. Deze songs kunnen zich meten met het oudere materiaal, o.m. “Bea” ,met z’n talrijke zwierige, strakke tempowissels, dat dateert van de 80s zelfs, en ze zet enkele oudere in als “Colder”, “Him dancing” . Lekker melodieus rammelend, zonder de dynamiek, stekelig- en gevoeligheid te verliezen . Maar The Throwing Muses laten vooral het nieuwere horen, zonder de oude pareltjes te verloochenen.
Het hoeft ervoor niet steeds even strak, stevig, snedig, opzwepend te zijn, het kan ook ietwat sfeervoller zijn zonder scherpte te verliezen, middenin de set als ze haar akoestische gitaar vastpakt, op nummers als “Summer of love”, “Kay Catherine” en “Libretto”.
Het tempo wordt dan terug opgedreven in een rauwer spel op het nieuwe “South coast”, “Albatross”, “Bo Diddly bridge” met een grommende, diepe klinkende bas, de dwepende percussie en de cello die eroverheen zweeft. Hersh wisselt af en draaft op met de herkenbare tunes van “Limbo”, “Counting backwards”, “Shark” en natuurlijk “Bright yellow gun”, afsluiter van de set, waarvan het refrein werd meegebruld en die de definitieve doorbraak van het combo betekende. De andere klassesongs “Firepile”, “Furious”, “Pearl” of “Not too soon” zijn en blijven eigenlijk al een tijdje opgeborgen.
Ook uiterst genietbaar waren de dromerige, sfeervolle “Sally’s beauty” en “Moonlight concessions”, titelsong van de laatst recente plaat.

Een stijlvolle, emotievolle set kregen we van het TM oeuvre ,dat spannend genoeg klonk door al de boeiende, verrassende en wisselende ritmes en tempowisselingen. Verder wordt het energieke, opwindende, aangename gekoppeld aan het dromerige, sfeervolle karakter, gedragen door Hershs zalvende, scherpe zang. Een nostalgische belevenis dus, die de brug met ‘het nu’ slaat.
Throwing Muses zijn een voornaam, charismatisch bandje die bewees dat ze er nog steeds staan. Band die een warm plekje toe wordt bedeeld in ons hart …

Neem gerust een kijkje naar de pics @Astrid De Maertelaere
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8590-throwing-muses-08-09-2025?Itemid=0

Organisatie : Cactus Club, Brugge ism Stricto Tempo

We hebben altijd al gehouden van de venijnige, grillige gitaarpop van de Throwing Muses, de band van zangeres/gitariste Kristin Hersh. Midden de jaren ’90 bereikte ze met Bernard Georges (bas)  en drummer David Narcizo haar hoogtepunt met de cd’s ‘Red heaven’ (’92),  ‘University’ (’95)  en ‘Limbo’ (’96),  met een handvol interessante singles, “Counting backwards”, “Not too soon”, “Firepile” , “Bright yellow gun”, “Limbo” en “Shark” .
Van ’83 tot ’97 was de band actief, tot Hersh zich toelegde op haar solocarrière, en enkele projecten als 50 Foot Wave; het semi- akoestische “Your ghost” (met Michael Stipe, R.E.M.) groeide uit tot een muziekparel en is in ons geheugen gegrift. Hersh trommelt regelmatig de andere twee op, én ze zijn af en toe aanwezig bij haar soloacts. De drie  zijn erg goed op elkaar ingespeeld, wat ook na vanavond zichtbaar was.

The Throwing Muses waren een inspiratie en verademing binnen de ‘90s vrouwenrock voor o.m. The Breeders, Babes In Toyland, Juliana Hatfield, Elastica, Indigo Girls, L7, Luscious Jackson, Sleater- Kinney en Divinyls; recentere bands en dames  als Feist, Cat Power , Vivian Girls en Warpaint gaven hen als ‘muse’ aan; ze vormden binnen het bastion van Pixies, Nirvana, Pearl Jam, Dinosaur Jr en Buffalo Tom een goed tegenwicht. Hersh gaf kleur, elan en power aan female bands; eerder maakte Tanya Donelly , later Belly, nog deel uit van de groep; sinds 2002 is ze af toe nog eens te gast op enkele  reüniegigs. 
Throwing Muses stonden garant voor een levendige sound, ‘postpunk alternatieve gitaarrock’, om het mooi te omschrijven. De sound werd gekenmerkt door verrassende, boeiende en wisselende tempowisselingen; in de ritmes en dynamiek schuilden emotionaliteit en gevoeligheid. De songs, poëtische teksten en gevoelige inhouden, verhalen haar aanvoelen en beleven; haar scherpe, schreeuwende, krijsende en zalvende zang  zijn ook iets aparts en uniek . Maw Throwing Muses is wel een voornaam bandje geweest!

De ‘Anthology’ cd , de beste tracks door de band gekozen, aangevuld met (obscure) b-tracks, bracht het trio opnieuw samen; een klein anderhalf uur lang hoorden we een spannende belevenis van het oeuvre … Bijna twintig songs … “Shark” opende de set met haar snedig gitaarspel en huppelende, kinetische ritmes. Qua vocals had Hersh alvast nog niks ingeboet. Al meteen bracht zij haar handelsmerk van stemvariaties aan, die nog steeds verbazen. “Shimmer” en Sstart” hadden dezelfde sterkte.
We leerden eigenlijk de band kennen met ‘The real ramona’ (’91), die opvallend links wordt gelaten in de ‘Anthology’ gigs. Songs als “Soul soldier”, “Mexican woman”, “Vicky’s box”  en “Bea”, uit de periode ’86 – ’90, werden terug opgerakeld en kregen bij hun succesvolste periode maar weinig kans om gespeeld te worden . Hier merkten we al dat energie, inventiviteit en emotionaliteit elkaar kruisten.
Het toegankelijke “Bright yellow gun” zat netje in het midden van de set . “You’re so quiet” zei ze zelf stilletjes, maar de belangstelling, het warme onthaal en de enthousiaste reacties deden haar deugd.
Throwing Muses is een intense luisterervaring . Een eenvoudige opstelling, maar een perfecte afstemming van gitaar, bas (5snarige bas btw!)  en drums voor de ingenieus in elkaar gestoken gitaarsongs. De latere songs als “Hazing”, “Tar kisses”, “Limbo“ en “Furious” hadden een intense, meeslepende opbouw.
Niet steeds een evidente songkeuze, gezien enkele gekende klassesongs ( “Counting backwards”, “Not to soon”, “Firepile” en ook wel “Your ghost”) opgeborgen bleven. Een nostalgisch concept lieten ze horen, die het stof van onder enkele oude songs wegbliezen.
Het publiek slaagde erin hen twee keer terug te krijgen. “Pearl” huiverde, werd eerst akoestisch toon gezet en werd dan bedolven onder  een krachtige aanpak. . Het oude “Mania” maakte een link naar Patti Smith, en met dromerige, broeierige, sfeervolle obscuurtjes “Devil’s roof” en “White bikini sand” kon een definitieve streep getrokken worden van de overtuigende ‘Anthology’ tour in de Handelsbeurs.

Met plezier blikten we met de charismatische band terug naar de nineties. Ze speelden een stijlvolle set, waarbij we zelfs nog konden kennismaken met ‘neverheard’ nummers. Ze zullen opnieuw de studio induiken voor nieuw materiaal. Benieuwd … De start van een derde leven?! Intussen blijft een warm plekje in ons hart gereserveerd voor deze sing/songschrijfster.

Ook het Antwerpse collectief Newtown beet sterk van zich af: emotievolle pop  van aanstekelijke, spannende, dromerige en fris opbouwende songs, een zanger/gitarist/toetsenist die zich in de picture speelde en een link naar de hoofdact. Overtuigend mooi setje !

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/throwing-muses/

Organisatie: Handelsbeurs, Gent