Na de EP ‘Bidole’ in 2019 bracht Tien Ton Vuist tal van digitale singles uit. Wie dacht dat die allemaal zouden gebundeld worden in een full album, komt bedrogen uit. ‘Break A Sweat’ lijkt een nieuwe start, een doorstart voor deze band.
Eerder hebben we Tien Ton Vuist al vergeleken met the White Stripes, The Black Keys, Sons en Equal Idiots, maar dit viertal uit Oudenaarde vindt steeds beter zijn eigen sound: smerig rockend, met sarcasme en een punk-attitude en dus niet altijd ernstig.
Het is heerlijk moshen op anthems als “Bad Reputation”, “Antisocial” en “World Did You Miss Me”, een schuimbekkend meebrulmonster dat voor de intro een gitaarakkoord geleend heeft van Nirvana.
Vaak op dit album haalt Tien Ton Vuist hetzelfde energie- en octaangehalte als The Hives en The Melvins. Nog zo’n heerlijk rockend nummer is “Neon Lights”. Duister en adrenaline-epic tegelijk.
‘Break A Sweat’ lijkt een oefening in het niet volwassen willen worden, omdat onstuimig en rücksichtsloos je dromen najagen toch zo plezant kan zijn.
Je vindt ‘Break A Sweat’ op Spotify.
https://www.youtube.com/watch?v=CSGqJvH1fuc
Nikki Roger - Ik wil laten zien dat je vanuit je eigen kamer grootse dingen kunt doen
Tien Ton Vuist (Nikki Roger)
Nikki Roger, dat is dezelfde Nikki als die van Tien Ton Vuist, de indierockband uit Oudenaarde. Van die band kwam zopas het album ‘Break A Sweat’ uit, maar ook voor Nikki Roger belooft het een productief jaar te worden, met ook al een nieuw album. Na het horen van debuutsingle “Just Take A Minute” gingen wij van Musiczine langs voor een kort interview.
2025 belooft een druk jaar voor je te worden. Wat zijn je belangrijkste plannen?
Nikki Roger: Het wordt inderdaad een spannend jaar. Ik lanceer mijn soloproject, Nikki Roger dus, officieel en breng maar liefst 13 nummers uit. Daarnaast zit ik in Tien Ton Vuist, waarmee we 10 nummers uitbrengen. Het voelt alsof alles samenkomt wat ik de afgelopen jaren heb opgebouwd.
Wat kunnen we verwachten van je soloalbum?
Nikki Roger: Het soloalbum is heel DIY. Ik heb de nummers opgenomen in mijn kleine thuisstudio en in een grotere ruimte boven de garage van mijn vader. De muziek is indie, maar ik hou ervan om grenzen te verleggen en te experimenteren. De EP ‘No One Asked for Pangolin People’, die ik heruitbreng en vijf oude songs bevat, zal het startschot zijn. Het album bevat tot nu toe acht nummers, waarvan zeker drie singles worden en vier een videoclip krijgen.
Vier videoclips, dat is een flinke onderneming. Wat mogen we daarvan verwachten?
Nikki Roger: De videoclips zullen dezelfde DIY-energie uitstralen als de muziek. Ik werk met creatieve, maar eenvoudige ideeën, vaak met een knipoog. Ik wil laten zien dat je geen groot budget nodig hebt om iets authentieks te maken. Eén song en videoclip zal samen met mijn maatje Tijl (singer-songwriter en zanger/gitarist van Tien Ton Vuist) vorm krijgen.
Naast je soloalbum heb je ook je punkproject Tien Ton Vuist. Hoe verschilt dat van je solowerk?
Nikki Roger: Tien Ton Vuist is rauw, energiek en recht voor z’n raap. Het is mijn manier om helemaal los te gaan zonder te veel na te denken. Waar mijn soloproject meer gelaagd en experimenteel is, draait de band om pure energie en punkspirit.
Naast muziek heb je ook plannen op het gebied van contentcreatie. Wat houdt dat precies in?
Nikki Roger: Ik wil elke week een grappige reel maken waarin ik van een willekeurig geluid een nummer bouw. Denk aan het piepen van een poortje of het schuiven van een stoel over de vloer. Het idee is om mensen te laten ervaren hoe je met weinig middelen iets unieks kunt maken.
Dat klinkt als een leuke uitdaging! Hoe combineer je dit met je andere projecten?
Nikki Roger: Het is inderdaad een balans vinden, maar ik hou ervan om verschillende dingen tegelijk te doen. Ik werk één dag per week aan mijn muziek als bijberoep en houd heel wat vrijdagen vrij om met andere muzikanten te werken. Die afwisseling maakt het voor mij interessant.
Wat hoop je met je muziek en projecten te bereiken in 2025?
Nikki Roger: Mijn doel is om mensen te inspireren, zowel met mijn muziek als met mijn creatieve aanpak. Ik wil laten zien dat je vanuit je eigen kamer grootse dingen kunt doen. Daarnaast hoop ik dat mijn muziek en videoprojecten me helpen om een breder publiek te bereiken.
Tot slot, hoe blijf je trouw aan jezelf terwijl je al deze projecten oppakt?
Nikki Roger: Dat is een goede vraag. Ik blijf altijd dicht bij mijn kern: muziek maken waar ik blij van word en content die de clown in mij weerspiegelt. Als ik mezelf blijf uitdagen en plezier heb, dan weet ik dat ik op de juiste weg zit. Ik kan niet wachten om het allemaal te delen.
Bedankt voor dit gesprek
Tien Ton Vuist - Een ontlading waar de vonken van af vliegen
Tien Ton Vuist had even een pauze genomen in het spelen van concerten. Hun nieuwe album ‘Break A Sweat’ slorpte blijkbaar alle tijd en energie op. Het releaseconcert van dat album in hun hometown Oudenaarde had daardoor iets van een ontlading die al te lang op zich heeft laten wachten.
Een album uitbrengen is op zich al wat gedateerd in deze snel evoluerende tijden. Je moet als jonge rockband meer bezig zijn met je streamingstatistieken en met je filmpjes op TikTok. Tien Ton Vuist is dan misschien ook niet meer zo piepjong. Ze maken nog wel een volledig album, maar dan wel enkel digitaal, op Spotify.
Ooit begon Tien Ton Vuist als duo met enkel zang, gitaar en drum en nu zijn ze ontpopt tot een mooi vierspan met bas, drum, twee gitaristen, zang, backings en zelfs een stukje synths. We hielden nochtans wel van het vroegere duo-opzet. De vergelijking met White STripes en Equal Idiots lagen dan maar voor het oprapen en dat was misschien wel zo makkelijk. Nu we Tien Ton Vuist op volle sterkte beleefd hebben, moeten we dat oordeel bijschaven. Meer kan ook mooier zijn. Er is niet alleen meer volume, ook meer power en energie, meer overtuigingskracht, meer grinta.
Stijn is al even een goede aanwinst op drums. Pepijn is als nieuwkomer nog niet zo heel podiumvast en hij blijft liefst nog wat uit de schijnwerpers, maar we zien het wel goed komen. Het publiek zingt halverwege het optreden luid ‘Pepijn is van ons’. Als stonden ze in de tribunes van KSV Oudenaarde en was Pepijn de nieuwe rechtsvoor die net gescoord heeft.
Met de nieuwe bezetting is de rolverdeling bovendien iets duidelijker geworden. Van de oprichters is Tijl voortaan nog meer de master of ceremonies die alles in goede banen leidt en Nikki is eerder de aangever. Een voorprogramma was er niet, net als bij de voorstelling van de EP ‘Bidole’ zoveel jaren eerder in dezelfde zaal.
Al bij het eerste nummer van de set verzamelt zich voor het podium een meute jongelui die aan een wilde pogo beginnen. Bij het tweede nummer gaan ook al de T-shirts uit en worden de zowat twintig lijven en veertig armen één wriemelend kluwen. Moshen, een circle pit, crowdsurfende en stagedivende dames, … het kon niet op. Tien Ton Vuist laafde zich gretig aan alle energie die uit het publiek stroomde.
Alle nummers van ‘Break A Sweat’ kwamen aan bod op dit releaseconcert (enkel “My Mind” haalde de setlist niet). Wij hielden in de live-uitvoering in Oudenaarde het meeste van “Antisocial”, “Bad Reputation” en “World Did You Miss Me”. Aanvullen deed Tien Ton Vuist met ouder werk als “Asking U Y”, “Best Plan Ever” en “My Dog Is Waiting”.
Naarmate het concert zijn climax bereikt, schudt Tien Ton Vuist steeds meer het Kings of Leon/Black Keys-jasje af en komen de smerige demonen van Nirvana oprukken.
Na setafsluiter “Neon Lights” gaan de zaallichten alweer aan.
Geen toegift? Het vat met energie is leeg, zowel bij de band als in de zaal.
Organisatie: Harmonie, Oudenaarde
Zou het nu lukken voor Tien Ton Vuist? Het leukste en gekste rockduo van Oudenaarde is inmiddels een vierspan. Op de nieuwe single “Antisocial” wordt nog stevig gerockt, maar onderhuids zijn de scherpste (gekste) kantjes er een klein beetje afgevijld. De gekte blijft gelukkig wel overeind in de video, altijd al een troef geweest bij Tien Ton Vuist.
“Antisocial” lijkt te gaan over de druk die sociale media op mensen legt. Het is een compacte en energieke garage-rocksong die wat doet denken aan de Equal Idiots en The Romans (van heel lang geleden).
Binnenkort is er een full album van Tien Ton Vuist. De releaseshow is op 22 februari in de Harmonie in Oudenaarde.
https://www.youtube.com/watch?v=9mistLz3WDc
Het Oudenaardse trio Tien Ton Vuist bracht reeds ‘Bidole’ uit, waarvan wij dachten dat het hun debuutalbum was, maar niets is minder waar. De band gaat in 2024 de studio in om hun eerste album op te nemen. Die zal waarschijnlijk verschijnen ergens rond het najaar van 2024.
Geen idee welke nummers daar zullen op staan. Misschien wel “D.Y.F.I.E.”, hun jongste digitale single (je vindt ‘m op Spotify).
De titel is de afkorting van “do you find it easy?” Muzikaal klinkt dit wat als gladde punkrock, maar in de lyrics schuurt de prikkeldraad in onze oren. Die inhoud wordt op het einde van de track vertaald in een brugje naar een soort van hardcore of emocore. Geniaal.
Wij zijn al langer dan vandaag overtuigd van het talent van Tien Ton Vuist. Het is gewoon een kwestie van geduld voor jullie allemaal mee zijn.
D.Y.F.I.E. (Do You Find It Easy?) - YouTube
Oudenaarde’s finest Tien Ton Vuist hebben al een lange reeks catchy singles op hun conto en daar voegen ze met “I Only Think About Myself” nog een banger van formaat aan toe. Een flinke scheut Ramones-punk, wat extra jeuk van The Hives en de hitsigheid van de vroege Kaiser Chiefs, allemaal vermengd in hun eigen sound. Mooie opbouw, über-meebrulbaar en catchy as fuck!
Die grote doorbraak mag er nu stilaan gaan komen.
https://www.youtube.com/watch?v=lkRo-FtlhBQ
We hebben hier al vaker de lof gezongen van Oudenaarde’s finest Tien Ton Vuist en hun nieuwe single is er weer boenk op. Deze “Kick It Like We Can” roept vooral herinneringen op aan “Tick Tick Boom” van the Hives. Dezelfde explosieve kracht, dezelfde catchyness die voorbeeldig aan een pogo-ritme gekoppeld wordt. Luide gitaren en bulderende drums, wat wil een mens nog meer?
Er is in Vlaanderen nog wel plaats naast Sons en Equal Idiots. Als ze zich bij Stubru en Willy nu eens achter deze single zetten, dan staat deze band volgende zomer op alle grote festivalpodia. En daar is waar dit trio zonder meer thuishoort.
https://www.youtube.com/watch?v=8nOh3CKNfg0
Tien Ton Vuist groeit. Muzikaal worden ze wat breder, met een fijne baslijn in hun nieuwe single, en figuurlijk worden ze ook wat groter. Hun eerste covers, in hun liveset, waren nog wat braaf en voorspelbaar. Nu pakken ze zowaar Justin Bieber’s “Sorry” aan. En ze geven er meteen meer sérieux aan dan Bieber zelf ooit had kunnen doen. Een beetje zoals Ryan Adams deed met het materiaal van Taylor Swift op zijn versie van ‘1989’. “Sorry” verdraagt de luide gitaren uit Oudenaarde makkelijk en krijgt een heel ander feel en flow dan het origineel.
In de goede Tien Ton Vuist-traditie hoort er opnieuw een coole clip bij dit nummer. https://www.youtube.com/watch?v=CyHNs4dZDRc
Het blijft een raadsel waarom Tien Ton Vuist niet opgepikt wordt door een label of met lof overladen wordt op Humo’s Rock Rally of De Nieuwe Lichting. Als duo maakt deze band bijzonder radiovriendelijke singles en live breken ze elk podium af. Ook deze nieuwe “Friends To Lovers” over sociale isolatie is opnieuw heel rijk en raak geproduced en daardoor catchy as hell. Mocht deze single ooit op StuBru of Willy geraken , zal hij er niet meer weg te branden zijn. Mag deze single dan eindelijk de doorbraak betekenen? Het zou verdorie tijd worden!
Luide gitaarrock zit opnieuw in de lift in Vlaanderen en daar zijn we blij mee. SONS, Equal Idiots en Black Leather Jacket kennen we al. Er bestaan nog meer bands in de Vlaamse underground die het misschien wel eens zouden kunnen gaan maken. Een goede kanshebber is Tien Ton Vuist.
Dit duo komt uit Oudenaarde en wist ons reeds te verrassen met de EP ‘Bidole’ en enkele knappe YouTube-clips. Er blijft wel een gat tussen het catchy en gepolijste studiomateriaal en de energieke en smerige garagerock van hun liveshows, maar dat is dan ook een universele uitdaging voor elke rockband. Er wordt inmiddels aan nieuw studiomateriaal gewerkt met een gerenommeerde producer. Tot het nieuwe materiaal er is, blijft Tien Ton Vuist concerten spelen. Zo mochten ze in De Harmonie in hun thuisstad de Kerstvakantie inzetten met een avondje onvervalste rock ’n roll.
Van ‘Bidole’ werden nog slechts drie nummers gebracht: “Asking U Y”, “Boom La La” en “Smetterling”. Ook de nadien uitgekomen video-singles “Best Plan Ever”, “Not A Good Plan” en “Next In Line” mochten niet ontbreken. Nieuwe tracks als “Friends To Lovers” en andere zijn opvallend kort en krachtig. Bij Tien Ton Vuist gaan ze niet dikwijls voor een schaduwgevecht. Vaak halen ze meteen hard uit met een gemene rechtse, terwijl ze net zo goed al eens klassiek opbouwen of het zacht-hard-wisselen van de grunge bovenhalen. In Oudenaarde coverden ze van Kings Of Leon nog “Black Thumbnail” en “Four Kicks”, twee tracks waarvoor je het oeuvre van de Kings Of Leon al goed moet kennen.
De power, overgave en energie van deze band is altijd aanstekelijk voor het publiek en al na een paar nummers ontstaat een kleine moshpit voor het podium terwijl de iets rijpere fans iets verderop enthousiast staan mee te knikken. Zanger-gitarist Tijl zoekt vaak de rand van het podium op om de boel nog wat meer op te hitsen en gaat ook even tussen de fans gitaar spelen. Tegenover dat bijna ongeleide projectiel zit drummer Nikki vaak ietwat stoïcijns als een Charlie Watts, maar net zo goed gaat hij mee op in de adrenalinestoot die deze band is. Tien Ton Vuist sluit in De Harmonie af met de toegift “This Is Not A Surf Song”, een vlag die de lading dekt.
Met enthousiasme en goede songs alleen maak je het vandaag niet meer als rockband, maar het is wel de beste basis om van te vertrekken.
Organisatie: Harmonie, Oudenaarde
Tien Ton Vuist is een rockduo uit Oudenaarde dat eind vorig jaar zijn eerste EP ‘Bidole’ losliet op de wereld. We merkten toen dat het aanbod songs ging van Ben Folds Five en Black Keys tot Pixies en Death From Above 1979.
Op hun nieuwe single “Best Plan Ever” trekken ze volop de kaart van het eerste deel van die referenties. Deze single zou het in de jaren ’90 prima gedaan hebben op de Amerikaanse collegeradio’s, waar ze toen wild werden van Lemonheads, Teenage Fanclub, REM, Weezer en Ben Folds. Productioneel en inhoudelijk (de lyrics) is deze “Best Plan Ever” een grote stap vooruit. Deze single heeft een mooi vol geluid en het toevoegen van dat heel basic orgeltje op het einde trekt ons helemaal over de streep. Dit is voer voor de Afrekening van StuBru.
Tien Ton Vuist is een rockduo dat nog niet zo heel lang aan de weg timmert en zopas zijn eerste (fysieke) EP losliet op de wereld. Op de release-show voor ‘Bidole’ in Oudenaarde klonk het duo als een huwelijk tussen de Pixies en de Black Keys, op de EP klinkt het een stukje braver, maar het blijft wel spannend. De energie en intensiteit van een optreden vertalen naar een opname in een studio is geen makkelijke klus, zeker voor een jonge band. Je moet dus een beetje tussen de lijnen luisteren om de goudklompjes op te delven.
De EP telt zes tracks en opent met “Boom Lala”. Dat openingsnummer heeft een warrige intro en heeft relatief veel tijd nodig om op gang te komen. Dan nog klinkt het niet vet/gelaagd genoeg om te knallen en blijft deze track hangen op lo-fi-grunge. Pas met de uitgang in zicht wordt het distortion-pedaal ingeduwd en dat venijn in de staart maakt nog veel goed. Eens op volle snelheid klinkt dit als Wolfmother: rauw en intens.
Knallen van in het begin doet Tien Ton Vuist gelukkig wel op het aanstekelijke “Askinguy” (asking you why) en op het vinnige “Youvegotagoodfacebutashittyattitude”, maar veel minder op “Todaywedie“ en “Schmetterling“. Hoewel ze soms wat weerhaken missen, zijn dit vier kleine bommetjes: bijzonder catchy en met heel efficiënte lyrics. Het materiaal van Tien Ton Vuist smeekt om nog meer laagjes gitaren en distortion, maar krijgt die niet altijd. Het maakt van de Oudenaardse band bijna een tweekoppig monster: vuil en smerig op het podium tegenover braaf op de opnames. Je zou ook kunnen stellen dat het spectrum van Tien Ton Vuist zich uitstrekt van Ben Folds en Phosphorescent tot Nirvana en Death From Above 1979.
Als SONS wekenlang de Afrekening van Studio Brussel kan domineren met “Ricochet” dan moet er op de Vlaamse podia ook wel ruimte zijn voor Tien Ton Vuist.
‘Bidole’ is een eerste schot voor de boeg. Genoeg om onze aandacht te trekken, maar nog niet genoeg om helemaal overstag te gaan.
Tien Ton Vuist stelde zopas zijn eerste, in eigen beheer uitgebrachte EP voor in zaal Harmonie in Oudenaarde. Het duo speelde zo goed als een thuismatch en had het café-orkestje 't Kliekske aangezocht om het publiek op te warmen. Misschien om het contrast duidelijk te maken tussen het verleden en vandaag of om te koketteren met Oudenaarde als ingedommeld provinciestadje. Behalve die bedenkingen voegde ’t Kliekske weinig toe aan de avond.
De breuk met het verleden werd door Tien Ton Vuist nog eens opgerakeld door als openingssong “I’m On Fire” van Bruce Springsteen door de mangel te halen. Later in de set gaven ze dezelfde weinig respectvolle behandeling aan “American Woman” van de Guess Who. Om maar te zeggen dat het Oudenaardse duo al eens graag tegen de schenen schopt. “Where Is My Mind” van de Pixies werd dan weer wel met veel respect gebracht. Maar het gaat bij een EP-voorstelling natuurlijk in de eerste plaats over de eigen nummers.
De EP werd ‘Bidole’ gedoopt en twee nummers ervan, die de band eerder reeds opname en online plaatste, zaten helemaal vooraan in de set in de Harmonie: “Youvegotagoodfacebutashittyattitude” en “Askinguy” (asking you why). Als visitekaartjes voor Tien Ton Vuist zijn die beter dan de eerder vermelde covers. Ruige rock met weinig compromissen, grungy, overlopend van energie, uptempo en toch plaats voor nuances en details in de intro’s en de rustiger stukken. “High-Low”, “Best Plan Ever” en “Peaks And Valleys” doen wat denken aan SONS, die andere jonge en brutale rockband uit Vlaanderen. Net zo catchy en toch met genoeg weerhaken om het publiek bij de les te houden. Bovendien smokkelen ze bij Tien Ton Vuist al eens een boogie-lick of een disco-beat in hun nummers. Dat helpt ook.
Zanger-gitarist Tijl had in Oudenaarde een paar nummers nodig om helemaal in de flow te komen, maar vanaf dan ging hij er compleet voor: over het podium stuiteren, het publiek opjutten, de rand van het podium opzoeken, tussen het publiek gitaar spelen, al crowdsurfend een nummer beëindigen, … geen rock ’n roll-cliché is hem vreemd. Gelukkig niet zo destructief als Kurt Cobain, want zelfs al gaat hij helemaal op in het moment, dan nog legt Tijl netjes zijn gitaar veilig weg vooraleer er iets stoms kan gebeuren.
Op drummer Nikki kan je veel minder het etiket ‘punk’ of ‘grunge’ kleven. Hij blijft heel subtiel en zelfs wat jazzy in de intro’s en de rustiger passages en haalt hard en strak uit als ook Tijl voluit gaat, maar dan nog zit hij zo stoïcijns als Charlie Watts achter zijn drums. Nikki voegt voorts in kleine dosissen een scheutje waanzin toe aan de energie op het podium. Zo zit er van bij het begin een banaan over de staander van één van zijn bekkens (cimbaal) en ergens voorbij halfweg begint hij die op te eten. Vermoedelijk eerder een ingeving van het moment dan een knipoog naar Red Zebra of de Velvet Underground. Ook heeft de drummer naast de gitaarversterkers een schermpje opgesteld waarop een tekenfilm van Platvoet speelt, ‘voor de mensen die ons niet leuk vinden’.
Over dat laatste hoeft Tien Ton Vuist zich alvast geen zorgen te maken. Naarmate de set vorderde, at het publiek in de Harmonie uit de handen van Tijl en Nikki. In de finale zaten de drie resterende nummers van ‘Bidole’: “Smetterling”, “Todaywedie” en het door het publiek luid meegezongen “Boomlala”. Als toegift wordt “Askinguy” nog eens hernomen omdat de band door zijn nummers heen zit.
Altijd fijn om te zien en te horen dat er nog steeds jonge bands luide gitaarrock omarmen en daarmee zelfs nieuwe generaties publiek warm kunnen maken. Het wordt tijd dat de Belgische of buitenlandse labels wakker worden, want Tien Ton Vuist is een band met toekomst.
Organisatie: Harmonie Oudenaarde.
Nederlands 
Français 
