Toto - Legendarisch Terug - Toto's Triomf in Vorst Nationaal

Het was een magische avond in Vorst Nationaal, waar Toto de Brusselse zaal opnieuw bestormde. De band had hier voor het eerst gespeeld in 1982, en sindsdien heeft de band hun legendarische status opgebouwd. Dit keer was het hele concertcomplex gevuld met fans van verschillende generaties. Hoewel het publiek in zijn meerderheid lekker zat, moest de zaal af en toe aangemaand worden om op te staan en mee te dansen – toch wel een  contrast met de energie die de band op het podium bracht.

Voor het concert begon, was het de beurt aan Christopher Cross om de zaal op te warmen. De zanger en songwriter, vooral bekend van zijn iconische hit “Sailing,” bouwde zijn set rustig op met een serene sfeer en zijn kenmerkende zachte stem. Cross, die zijn carrière begon in de jaren ‘80, heeft sindsdien een blijvende indruk achtergelaten in de popmuziek. Maar tegen het moment dat hij zijn meest legendarische nummer, “Ride Like The Wind,” inzette, was het duidelijk dat de wind er een beetje uit was. De energie in de zaal leek wat af te nemen, waardoor het nummer niet meer de impact had die het ooit had gehad. Toch bood Cross een aangename voorloper voor de grote act van de avond.

Toen Toto het podium betrad, was het meteen duidelijk waarom deze band zo'n invloedrijke en geliefde naam in de rockwereld is. Steve Lukather, de immer energieke gitarist, had zichtbaar wat problemen met zijn knie – een kniebrace was niet te missen. Hij grapt over zijn blessure en vertelt dat zijn dokter hem vroeg of hij dacht dat het nog de jaren '80 waren. “Ik herinner me de jaren '80 niet meer,” lachte Lukather. Maar in plaats van te blijven hangen in de pijn, schakelde Lukather direct over op zijn meesterlijke gitaarspel, en bewees hij dat geen blessure zijn talent zou stoppen.
Een bijzonder moment was het weerzien van Greg Phillinganes, die eerder eind 2024 nog te zien was als onderdeel van de begeleidingsband van David Gilmour. Phillinganes beheerst de toetsen als geen ander en wisselde moeiteloos tussen jaren ‘80-synths en gevoelige pianomomenten. Ook de jonge Dennis Atlas viel op, met een stem die krachtig genoeg was om de ruimte te vullen. Zijn vertolking van "Angel Don't Cry" was puur en intens, en het publiek genoot van zijn krachtige prestaties.
De funk kwam naar voren tijdens “Georgy Porgy,” waar een dwarsfluit de muzikale diepgang nog verder versterkte. In “White Sister” liet Lukather de gitaar schitteren, met indrukwekkende virtuositeit die de zaal in vervoering bracht.
Toch was er ook ruimte voor de zachtere kant van Toto, en “I’ll Be Over You” bood het publiek het welbekende knuffelrockmoment. Deze overgang van harde rock naar gevoelige ballads werd perfect gedoseerd.
Een hoogtepunt in de set was de obligate drumsolo van Shannon Forrest. Tussen “I’ll Supply the Love” en “Don’t Chain My Heart” kreeg de drummer de kans om zijn virtuositeit tentoon te spreiden. Forrest’s solo was niet alleen technisch indrukwekkend, maar ook gevuld met energie die het publiek in zijn greep hield, waarna hij de band met een knal terug naar het podium leidde.
Verder viel ook de aanwezigheid van basgitarist John Pierce op. Hij is zowat de oudste vriend van Lukather, met wie hij een bijzondere band heeft: de moeders van de twee waren zelfs al bevriend tijdens hun zwangerschap. De vriendschap tussen Lukather en Pierce weerspiegelde zich in de onderlinge chemie die ze op het podium deelden. Pierce voegde zijn stevige baslijnen perfect toe aan de sound van de band en was essentieel voor de muzikale groove van de avond.
Het meest opvallende moment van de avond kwam misschien wel toen de band een eerbetoon bracht aan Jeff Beck, door zijn beroemde witte Stratocaster te gebruiken in een vertolking van “Don’t Chain My Heart.” Het was een krachtig moment van muzikale samenwerking en respect voor een van de grootste gitaristen aller tijden, wat de zaal met ontzag vulde.
Tijdens de bandvoorstelling werd er gepraat over de geschiedenis van Toto, en Greg en Steve herinnerden zich de tijden waarin ze samen met Michael Jackson speelden. Tijdens een moment van nostalgie zette Steve Lukather een stukje “Beat It” in, wat voor een enthousiaste reactie van het publiek zorgde. De band deelde ook herinneringen aan hun samenwerking met Michael McDonald, met een korte impressie uit “Keep Forgetting.”
Warren Ham werd geëerd met de titel “Swiss Army Knife” van de band – een man van vele talenten, en werd met plezier gepresenteerd als de ‘Mr. Fabulous’ van de groep, met zijn veelzijdigheid en vermogen om verschillende instrumenten te bespelen. Ook bassist John Pierce kreeg de nodige aandacht, waarbij ze een stukje uit “The Power of Love” van Huey Lewis and the News liet horen, een mooi moment van muzikale kruisbestuiving.
Joseph Williams, die tijdens een periode dat hij niet bij Toto zong voor Disney nog “Hakuna Matata” heeft ingezongen, had zijn stem perfect getraind en hield het publiek warm. Hij wist de zaal te raken met zijn krachtige vocalen, wat de band verder door het repertoire voerde.
Met een indrukwekkende reis door hun geschiedenis en een setlist die de geliefde hits van over de jaren heen bevatte, sloot Toto de avond af met een lange versie van “Africa.”

Het was een avond die niet snel vergeten zal worden, waarbij meerdere generaties samenkwamen om te genieten van de tijdloze magie van Toto.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper
Toto
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7258-toto-07-02-2025?Itemid=0

Christopher Cross
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7259-christopher-cross-07-02-2025?ltemid=0

Organisatie: Gracia Live

Toto – 40 jarig Jubileum - 40 Trips Around The Sun
Toto
Vorst Nationaal
Brussel
2018-03-18
Stijn Raepsaet

Een 40-jarig jubileum vieren, het is iets wat niet veel bands gegeven is. Toch mag TOTO dit jaar 40 kaarsen op de verjaardagstaart plaatsen. De ideale gelegenheid moeten de heerschappen uit Los Angeles gedacht hebben om een ‘greatest hits’ album op de markt te brengen en er onmiddellijk een tournee aan te koppelen met dezelfde naam: ‘40 Trips Around The Sun’.

Na de start in Helsinki op 11 februari  mocht Brussel op 18 maart TOTO ontvangen in Vorst Nationaal. Eens het doek letterlijk viel openden de Amerikanen met “Alone”, één van de drie nieuwe nummers op ‘40 Trips Around The Sun’. Deze song waarop de TOTO-stempel duidelijk gedrukt staat, slaat aan bij het publiek maar het is toch hun allereerste hit “Hold The Line” (uit het album ‘Toto’ van 1978) die ervoor zorgde dat het vuur aan de lont gestoken werd. Het publiek was duidelijk gekomen voor een avondje muzikale nostalgie en dat kreeg het ook, zij het wel eerst met een dikke knipoog naar het heden. Na “Lovers in The Night” volgde immers tweede nieuwkomer “Spanish Sea”.
Na enkele hits uit het uitgebreide repertoire, waarbij me vooral de uitmuntende versie van het instrumentale “Jake to the Bone” bijbleef, werd het eerste deel van de set afgesloten met “Rosanna”.
Een ondertussen aardig op dreef gekomen Joseph Williams (zoon van filmcomponist John Williams van onder meer ‘Jaws’ en ‘Jurassic Park’) nam hierna uitgebreid de moeite om een enthousiast Vorst te woord te staan. Ondertussen vonden enkele kleine wijzigingen plaats op het podium, want het was immers tijd voor een korte trip down memory lane. Om die reden verliet Steve Porcaro zijn synthesizer en vergezelde hij David Paich die zich aan de andere kant van het podium achter zijn vleugelpiano bevond. Om beurten vertelden ze anekdotes die te maken hebben met enkele belangrijke mijlpalen – lees hits – van de band, waarna telkens een fragment gespeeld werd. Hier was vooral een rol weggelegd voor gitarist en tevens lid van het eerste uur Steve Lukather.
Een niet-alledaags concept, maar wel een prima manier om de roemrijke TOTO-weg duidelijk te schetsen en tegelijkertijd veel hits in de show te verwerken. Zo passeerden in sneltempo o.a. “Miss Sun”, “Georgy Porgy”, “Mushanga” en “Stop Loving You” dat de haardvuursfeer deed verdwijnen en de ambiancecarrousel weer op gang trok.

Deel twee van de eigenlijk set werd sterk geopend met “Girl Goodbye” waarna Lukather de leden van de band voorstelde die eerder op de achtergrond het beste van zichzelf gaven. Verder kreeg Vorst hier o.a. “Angela”, het dromerige “Dune (Desert Theme)” en “Stranger in Town” voorgeschoteld. Laatste lied werd gezongen door Paich, die vocaal zeker niet zo sterk is als Williams, maar gelukkig deed dit geen afbreuk aan het geheel.
Verder onthoud ik de kraakheldere Beatlescover van “While My Guitar Gently Weeps”, gespeeld en gezongen door Lukather. De passie waarmee hij het lied bracht, leek wel op een persoonlijke ode aan de Britten en misschien was dat wel de ware toedracht om het lied in de setlist op te nemen.
Een TOTO-concert zonder “Africa” is als een vleesverwerkend bedrijf met goedwerkend controle-orgaan en kon dus niet ontbreken. Het leek alsof iedereen wachtte op de evergreen, want de zangstonde die dit lied teweegbracht, was er eentje waar zelfs Leni Riefenstahl jaloers op zou geweest zijn.

TOTO bracht een mooi opgebouwd geheel waarin veertig jaar carrière harmonieus verwerkt zat. Ook het enthousiasme van de heren zorgde ervoor dat dit optreden een echt verjaardagsfeest was. In de toekomst mogen gerust nog enkele reisjes rond de zon volgen!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/toto-18-03-2018/
Organisatie: Gracia Live