‘Any Ol’ Way’, het nieuwe album van Tweak Bird kwam eind vorig jaar uit. Het was een soort wedergeboorte want het album was in alle opzichten een nieuw begin voor de band. Alles werd zelf gedaan en ze richtten zelf een eigen label op. De sound bleef min of meer onveranderd al neigt het nieuwe album meer naar Stone Temple Pilots, terwijl vorig werk beperkt bleef tot een mix van Mastodon en Queens Of The Stone Age. Genoeg redenen dus om op tour te gaan. Op deze tour werden enkel kleine zaaltjes in Europa aangedaan, zo ook Cactus Club (MaZ) in Brugge.

Het voorprogramma was weggelegd voor de Kortrijkzanen van The Glücks. Met hun potige garagerock lieten ze de zaal al vooraf rommelen. Hun sound is een mix tussen The White Stripes, Blood Red Shoes en onze eigen Black Box Revelation. Het duo serveerde een stevige set en hadden er zichtbaar zin in. Ook het publiek kon het wel smaken. Toen single “On The Road” volgde was het einde nabij. Na een halfuurtje stevige rock te serveren verlieten ze het podium.

Tweak Bird – Het publiek dat was afgezakt naar Brugge kreeg waar voor zijn geld. Het duo die met hun zelf getiteld album ‘Tweak Bird’ veel roem en faam kregen in 2010 doen tegenwoordig intieme sets in het kader van hun wedergeboorte. Zo vonden vooraanstaande bladen als Mojo en Uncut dit album een nieuwe weg inslaan in de Rockgeschiedenis. Omdat de twee broers het simpel wilden houden ontbraken ook de nummers met saxofoon. Een gemis was dit zeker niet. Want de broers vervingen deze solo’s gewoon door zalige gitaarsolo’s.

“Does everybody feel allright?”, riep drummer Ashton Bird. Het concert begon met het ontwaken van het publiek en de band zelf. Nadat bevestigd werd dat iedereen in orde was begonnen ze eraan met een fantastische gitaarsolo. Deze solo gemixt door een zeer intensieve drummer zette meteen de toon voor de rest van het concert. De solo ging over in het nummer “People” waarna er voor het eerst gebruik werd gemaakt van de microfoon. Veel gezongen werd er niet in het concert. Dit bleek niet nodig want hun oerklanken maakten alles goed. Deze geluiden waren de leidraad doorheen het concert. Ook de zware gitaren en hevige bassen kregen iedereen aan het bewegen. Het typische drumgeluid met extra cymbalen was ook in ieder nummer terug te vinden.
Na “People” volgde “Psychorain” ook een nummer van hun vorige plaat “Undercover Crops”. De samenzang van de band doet uitschijnen dat een volwaardige band op het podium staat. Met slechts twee man dit laten uitschijnen, het is niet velen gegeven. Hoge stemmen gemengd met zware gitaren is een vreemde combinatie. Toch laat Tweak Bird dit zo goed klinken dat er zelfs niets vreemd meer aan te vinden is.
Wanneer de set eindigt is kijkt iedereen nogal bedeesd, nog geen 40 minuten gespeeld en nu al een einde? Dit laat het publiek niet aan hun hart komen en ze roepen de band terug. “Future” wordt gescandeerd, en dit is dan ook het laatste nummer die ze spelen. Of toch niet? Want nogmaals komt de band, na lang aandringen, terug. Dik tegen de zin van de andere broer Caleb Bird. “Shivers” wordt gescandeerd, het nummer volgt. Meteen hierna verlaat Caleb het podium, waarschijnlijk iets te vermoeid om nog een nummer te spelen, het is dan ook één van de laatste shows op de tour. De drummer doet nog een solo waarna het einde van de set, die net geen uur duurde, definitief is.

Een zware set, die in de perfecte setting van een klein maar gezellig publiek volledig tot zijn recht kwam, en de moeite waard is om in de toekomst nogmaals te zien!

Organisatie: Cactus Club, Brugge

We trokken woensdag richting Kortijk voor een midweekconcert van Tweak Bird en Barn Burner. Een prima affiche om het nieuwe concertseizoen in De Kreun mee af te trappen, als je het ons vraagt.

Dat het een midweekconcert was, werd ons al snel duidelijk door de slechts matig gevulde Kreunzaal. Barn Burner, een viertal Canadezen uit Montreal, openden het bal. Ze deden alle moeite van de wereld om met hun aanstekelijke rechttoe rechtaan, van liters Tennessee whiskey doordrongen, zuiderse rock & roll de Kreunzaal op te warmen. Hun powerrock valt best te omschrijven als een mengeling tussen Black Sabbath, Thin Lizzy, Corrosion Of Conformity en Lynyrd Skynyrd.
Het kostte hen bloed, zweet en tranen om het publiek, waarvan het overgrote deel erbij stond als etalagepoppen, tot enig enthousiasme te bewegen. Wat na enkele nummers een terechte opmerking van zanger K. Keaglesmith uitlokte: “It is so quit in here”, waarop een kerel in het publiek zijn keelgat zodanig wijd openzette, dat zijn oerkreet een lach op het overgrote gedeelte van het publiek toverde. Het ijs was gebroken en er kwam beweging in de zaak, gelukkig… Fijnzinnige nummers, als daar zijn “Beer today, bong tomorrow” (een knipoog naar Ramones) en “Dark side of  the barn” (de heren zijn ook fan van Pink Floyd) werden het publiek ingeblazen. Favorieten “Holy Smokes” en “Half Past Haggard” passeerden ook de revue. Op het einde van de rit en na zich volledig uit de naad te hebben gewerkt, kreeg Barn Burner juist voor de eindmeet toch nog het publiek aan zijn kant. Gelukkig maar.

Het was tijd voor Tweak Bird, het alom bejubelde duo, bestaande uit de broertjes Ashton en Caled om hun kunsten ten toon te spreiden. Heavy noise uit Illinois, (U.S. of A.). Ze zijn al enkele jaren geliefd in het alternatieve circuit en brengen met hun afwisseling tussen ingetogen, melodieuze passages en hun psychedelische stonerrock een verademing in de dagelijkse eenheidsworst die we voorgeschoteld krijgen op menig nationale ‘zogezegd alternatieve’ muziekzender. De broertjes gaven er al van bij de start een lap op en ingetogen melodieuze pareltjes als “The Bones”, “Spaceships” en “Thin Lines” wisselden af met heavy stonerrock zoals in killersongs als “Tunneling through” en ”Sky High”. Telkens voorzien van die typische lichtjes falset gezongen gedeeltes door beide broers. Stemmen als nachtegalen en een leuk contrast met de heavy songs. Geordende chaos telkens voorzien van een gezonde spanningsboog tussen gecontroleerde drums/riffs en de “stoner-woede-uitbarstingen” hielden het publiek scherp.
Een publiek dat in tegenstelling tot bij het voorprogramma er nu wel zin begon in te krijgen. Menig hoofd werd headbangend opgemerkt en de beentjes stonden iets losser te shaken dan bij Barn Burner. Tweak Bird ontgoochelde niet!

Kortom: een gesmaakt openingsconcert dat onze honger naar meer ruimschoots heeft aangewakkerd. Op naar de volgende.

Organisatie: De Kreun i.s.m. De Pits (Kortrijk)