Het Canadese kwartet Viet Cong voelt zich erg goed in hun vel in ons landje , gezien het al de derde passage dit voorjaar is ; ze sluiten nu af in de AB , na eerder programmatie in de Kreun en in de Bota Witloof Bar . Het combo onder de amicale zanger/bassist Matt Flegel , houden we maar best in het oog . Hun EP ‘Cassette’ wekte al enige nieuwsgierigheid op en we zijn zeker te vinden voor hun titelloos debuut .
Viet Cong heeft een broeierig, spannend indiewave rockend geluid. Viet Cong rammelt , postpunkt, garagerockt , klinkt beetje lofi en schuwt de sixties psychedelica niet. Viet Cong bruist , sprankelt, is messcherp en behoudt een galmend geluid , een donkere dreiging ten allen tijde!
Eerlijk gezegd komen hier een pak bands samen, beetje Interpol , Shellac, Bloc Party, Temples , Pavement , Savages, Wire, V.U. en ga zo maar door . Ze vallen op door die rauwe, hoekige , metaal klinkende en galmende echoënde gitaardwarrels , die diepe , dreunende, repetitieve , grauwe basstunes, de lookalike elektronicariedels en de stuwende drums, gekenmerkt van veelgebruikte 80s tunes , die een duistere ondertoon hebben.
En dat maakt hun gig nu net interessant en boeiend. Stap per stap werden we meegedreven. “Silhouettes”, “Bunker buster” in de openingsfase , bracht ons in die unieke sfeer; ze bouwen op , worden intenser , krachtiger , bijten van zich af en nestelen zich gaandeweg in de hersenspinsels .
Ook al zochten ze wat in het begin een juiste afstemming , op dreef kwamen ze en we werden meegesleept door aanstekelijke smaakmakers , die sterk werden onthaald als “March of progress” en de doorbraak “Continental shelf” , tegendraads, complex als toegankelijk en poppy .
Het lang uitgesponnen “Death” , afsluiter van de plaat net als op het optreden , ervaarden we als kolkende lava … de apotheose van de set, heerlijk gitaar vertier en driftige ritmes , lekker uitgediept en episch uitgewerkt met allerhande effects , die ons verdwaasd, verbleekt achterliet …
We slagen er maar niet in die Viet Cong in een hokje te duwen , maar dat hoeft ook niet . Een sterke band , die zijn naam niet gestolen heeft , en we maar al te graag in de armen sluiten en koesteren !
Organisatie: Ancienne Belgique , Brussel
Van dit Canadese gezelschap verscheen al een EP ‘Cassette’ en daaruit bleek dat ze een boeiende indiewave rockende sound hadden , en niet meteen in één hokje te plaatsen waren. De zeven songs op de titelloze cd variëren voldoende in het genre , klinken tegendraads , complex als toegankelijk en poppy . Viet Cong rammelt , postpunkt, garagerockt , klinkt beetje lofi en schuwt de sixties psychedelica niet. Viet Cong bruist , sprankelt, is messcherp en behoudt een donkere dreiging en een galmend geluid ten allen tijde!
In Viet Cong komen heel wat bands tesamen hoor , beetje Interpol , Shellac, Bloc Party, Temples , Savages, V.U. en ga zo maar door.
Een mooi gegeven dus in deze plaat die met “Newspaper spoon” , “Larch of progress”, “Continental shelf” en “Silhouettes” al vier prachtsongs klaarheeft . De andere zijn even interessant. Het lang uitgesponnen “Death” duurt ruim elf minuten en laat van alles horen, stuwt , is driftig, jachtig , aanstekelijk als intens , broeierig, sfeervol.
Al meteen één van die voorjaarsplaten!
Canada boven in De Kreun, want met Viet Cong en Absolutely Free stonden er twee Canadese bands op de planken. Hoewel niet uitverkocht was De Kreun toch aardig volgelopen …
Absolutely Free uit Toronto mocht openen. Dit drietal is ontstaan uit de as van de band DD/MM/YYYY (Day Month Year) die er in 2011 mee ophield. Die band had als een van zijn laatste wapenfeiten een split EP uitgebracht met Beak>, de band van Geoff Barrow van Portishead, die twee jaar geleden Sonic City cureerde. Absolutely Free had perfect op de affiche van Sonic City kunnen staan, met zijn mix van electronica en krautrock. Absolutely Free begonnen instrumentaal, met door Kraftwerk geïnspireerde elektronicalijntjes. De zanger had een ijle stem, ergens tussen Perry Farrell en Ben Gibbard in en dit in combinatie met de Stereolab sound van de keyboards gaf het geheel een psychedelisch tintje.
Het geluid van de band was voornamelijk opgebouwd rond de twee synthesizers en de elektronische drums, maar een twanggitaar mocht in een aantal nummers een mooie vintage klank aan het geheel toevoegen. Niet slecht dit Absolutely Free.
Viet Cong komt uit Calgary, net als Chad Vangaalen, bij wie ze gitarist Scott Munro recruteerden. De kern van Viet Cong bestaat uit de bassist en de drummer van de band Women, die er in 2010 de brui aangaven na een gevecht op het podium. In 2013 bracht Viet Cong de EP ‘Cassette’ uit, terwijl we begin dit jaar hun 7 nummers tellende debuutalbum kregen, waarvan de single “Silhouettes” veel airplay kreeg. Op basis van die single verwacht je postpunk à la Interpol, maar Viet Cong is voor geen gat te vangen, dat bleek al uit de eerste twee nummers, die ze uit de EP ‘Cassette’ puurden. Rauwe garagerock, beetje Velvet Underground, en de schuurpapieren stem van zanger bassist Matt Flegel was al even ongepolijst en voortvarend als de brulboei die Patrick Stickles is bij Titus Andronicus.
In In “Silhouettes” veranderde Viet Cong volledig van koers, dit was pure post punk, die aanzette als vroege Bloc Party, een heerlijke brok donkere pop, met jengelende gitaren, een stuwende bas ende huiveringwekkende stem van Flegel, Paul Banks waardig.
Na dit nummer was de band opgewarmd, want de blonde drummer deed zijn t-shirt uit. Anders dan Interpol of Savages, die een eenkennig postpunkgeluid neerzetten, is Viet Cong complexer en minder retro new wave: Scott Munro durft zijn gitaar al eens door een keyboard sturen. De timide ster van de band was ongetwijfeld tweede gitarist Daniel Christiansen, die de nummers opsmukte met zijn gitaarmotiefjes in dezelfde stijl als Gemma Thompson bij Savages.
“March of Progress” ving aan met synths en monotone drums, waarna het nummer nog drie keer van richting veranderde, zo passeerde Johny Marr’s gitaargeluid en culmineerde het nummer met de zinsnede “What is the difference between love and hate”. Als u het weet, stuur een gele briefkaart naar Calgary, Alberta ter attentie van de Viet Cong. “Bunker buster”, een brutale aanval de Russische separatisten waardig, teerde op het uitgebeende geluid van Big Black en toen moest het hoogtepunt nog komen dat er aan kwam met “Continental Shelf”, een wanhopige, maar verbeten hymne met een machtige break en een refreinaanzet die ze bij “How soon is now” waren gaan stelen. Goed gestolen is altijd beter dan slecht geschreven, vind ik.
Tweede hoogtepunt was de afsluiter “Death” dat ook weer alle kanten uitschoot, in meer dan 10 minuten ging het van pure pop naar drones Swans waardig en terug. Een bis was echt overbodig, de Viet Cong had ons overrompeld en verslagen, hoog tijd om onze wonden aan de toog te likken.
Pics homepag Xavier Marquis (Indiestyle.be)
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Nederlands 
Français 
