Vincent Starwaver - Twee albums voor de prijs van twee
Een album dat vijf jaar wacht op zijn officiële release, dat hebben we nog niet vaak gehad. ‘Goodnight Honeybun’ van Vincent Starwaver zou in eigen beheer uitgebracht worden in april 2020, maar daar stak corona een stokje voor. De minutieus geplande tournee kon zo de vuilbak in. Afgelopen zaterdag werd dat goedgemaakt met een releaseconcert in de statige Minard in Gent. Vincent Starwaver plakte er meteen het vervolgalbum ‘Godspeed’ aan. Twee releases voor één releaseconcert, ’t is een batje.
De Minard was volledig uitverkocht voor Vincent Starwaver. Op papier zijn er in Gent misschien meer voor de hand liggende concertzalen voor een albumrelease van een rockband. De keuze voor de Minard met zijn klapstoeltjes met rode pluche werkte wonderwel. Frontman Bart was op het podium de enige die daartegen in het verzet ging door het publiek op te roepen te gaan rechtstaan en te dansen. Dat ‘kleine’ verzet past ook bij de weerbarstige rock van de Gentse band, met veel weerhaakjes, omwegen en driedubbele laagjes.
Bart had geen bindteksten voorbereid. Hij was bij momenten zichtbaar overmand door de emoties. Het enthousiasme van het publiek, de ontlading dat dit releaseconcert eindelijk kan plaatsvinden, de last die daarmee van zijn schouders valt, … Hoe langer het voorspel, hoe intenser het … Eén keer klinkt hij heel gevat. Als hij uitlegt hoe visionair hij was om ‘Goodnight Honeybun’ uit te brengen op vinyl met een gatefold-hoes waarin nog plaats over is voor ‘Godspeed’ als insert. ‘Je krijgt twee albums voor de prijs van twee.’ Een grapje dat hij waarschijnlijk al vaak heeft verteld.
Bart’s strakke hemd en correct bijpassende das vormden op het chique podium een mooi contrast met de gitaarsolo’s waarvoor hij op zijn knieën wild over het podium gleed. In de rustigste nummers klinkt Vincent Starwaver als Novastar en Eels, in de ruigste rockt deze band als Sonic Youth en The Stooges, in de donkerste worden demonen opgeroepen zoals Nick Cave en Colin Van Eekhout dat kunnen.
De band van het releaseconcert was niet 100% de band waarmee Bart zoveel jaren geleden het ‘Goodnight Honeybun’-verhaal begon. Alan Gevaert (dEUS, Chris Whitley) op bas, Steve Slingeneyer (Soulwax) op drums en Serge Hertoge (Bliek, Sundahl) op gitaar. Op ‘Godspeed’ is ook het strijkkwartet Echo Collective te horen, maar die waren er niet bij in Gent. Pascal Paulus (Melanie De Biasio) speelde op het tweede album de keyboardpartijen, maar live wordt die vervangen door Naomi Sijmons (Reena Riot) op keys en gitaar.
Het concert in de Minard was een mix van beide albums, met zes nummers (van de zeven) van ‘Goodnight Honeybun’, alle zeven van ‘Godspeed’ en één nog onuitgebracht nummer.
Het eerste album sluit nog ongeveer aan op de artrock van Bart’s vorige band, terwijl op het tweede album de emoties in verhouding hoger oplaaien. “Miss” klinkt in de Minard als een allesverzengend vuur van opgekropte woede en wraak. “Heartless” begint donker en eindigt met wat zon. Op “Go Around” ontbindt de band een eerste keer zijn duivels. Met die van Naomi erbij worden dan drie elektrische gitaren bespeeld op het podium en vervelt het theaterachtige van de Minard naar scènes die je eerder in de Kinky Star zou verwachten. De mensen in de parterre staan recht uit de stoeltjes en joelen dat het een lieve lust is.
Een tweede eruptie van knetterende gitaren volgt als “You You You” aan de beurt is. De boxen fluiten en kraken. In de bisronde is het “Jesus Alone” van Nick Cave waarin Bart transformeert tot een onheilsprofeet die enkel in het Oude Testament zijn gelijke vindt. Net zo goed was er edgy croonerpop in zijn puurste vorm te horen, zoals op “When Did The Sun Go Down”, “Lay Your Head On Me” of “Gimme A Reason”.
Bart heeft behalve bergen muzikaal talent nog het talent om al het negatieve dat hem de voorbije jaren is overkomen om te buiten in iets positief. Met ‘Goodnight Honeybun’ en ‘Godspeed’ sluit hij een rouwperiode af.
Nu wil hij met dezelfde band songs gaan schrijven over ‘iets anders’. Hij heeft al veel moeten ‘los laten’ en dat hij straks ook dat gegeven los kan laten, getuigt van pure klasse.
De afgelaste tournee van 2020 wordt dit jaar voor een stuk gereconstrueerd. Doe er uw voordeel mee en ga Vincent Starwaver twee keer zien voor de prijs van twee.
Organisatie: IKVERSTAHETNIETMAARIKBEGRIJPHETWEL vzw
Vincent Starwaver werkt naar het nieuwe album ‘Godspeed’ toe. Na “Everything Falls Apart” van eind vorig jaar is er nu “Lay Your Head On Me”: opnieuw fijne alternatieve, melodische en diep-melancholische indierock/pop met kleine muzikale weerhaakjes. Een beetje zoals op de vorige single dus en zoals op ‘Goodnight Honeybun’ dus, maar met nog meer aandacht voor de melodie: meer fluwelen klanken en nog mee laagjes. De nieuwe singles vormen een sterk duo en dat belooft voor dat nieuwe album.
‘Godspeed’ verschijnt eind februari en je kan er ‘Goodnight Honeybun’ – het album dat verloren ging in de viruspandemie - ineens bij kopen zodat het een beetje een dubbelalbum wordt. In maart trekt Vincent Starwaver door Vlaanderen voor een clubtournee.
Lay your head on me
Vincent Starwaver is terug. Nadat de concerttournee voor debuutalbum ‘Goodnight Honeybun’ door de corona in het water viel was het afwachten of frontman Bart Vincent dezelfde band opnieuw bij elkaar zou krijgen voor een vervolg. Afgaand op “Everything Falls Apart”, de single voorafgaand aan het album ‘Godspeed’, was er daarvoor gewoon wat geduld nodig.
Bart Vincent was lang de ene helft van het duo achter Thou. Met die band nam hij van 1998 tot 2008 vijf albums op die bejubeld werden en die die band mooie concerten opleverde (Rock Werchter en Pukkelpop). Na Thou werkte Bart vaak als producer voor andere bands en als geluidstechnicus.
In 2020 was er dus het fantastische album ‘Goodnight Honeybun’, dat tot bij veel te weinig muziekliefhebbers geraakt is. Behalve enkele akoestische duoconcerten was het enige full bandconcert voor dat album een corona-safe concert in een ruime garage, met iedereen op een veilige afstand van elkaar opgesteld. Memorabel en bloedmooi, dat concert, en we hopen dat de opnames daarvan ooit nog eens op vinyl worden geperst.
Op dat livestream-coronaconcert werd de band uitgebreid met het strijkerskwartet Echo Collective en die zijn opnieuw van de partij voor ‘Godspeed’. Ook toetsenist Pascal Paulus (Melanie De Biasio) was erbij in de garage en hij levert op het nieuwe album enkele gastbijdrages. Voorts bestaat Vincent Starwaver als band hier opnieuw uit Bart Vincent (zang, gitaar), Alan Gevaert (dEUS) op bas, Steve Slingeneyer (Soulwax) op drums en Serge Hertoge (Sundahl, Lize Accoe) op gitaar.
Live wordt de band nog uitgebreid met Linard Van den Bossche op toetsen en gitaar.
Op de nieuwe single “Everything Falls Apart” krijgen we fijne alternatieve, melodische en diep-melancholische indierock/pop met een klein weerhaakje. Een beetje zoals op ‘Goodnight Honeybun’ dus, maar met nog meer aandacht voor de melodie: meer velours-achtige klanken. De strijkers krijgen op deze single een mooie hoofdrol in het groepsgeluid. Het gaat in de lyrics over moeten afscheid nemen en omgaan met eenzaamheid. Het tot waanzin gedreven worden door een bloedend hart wordt knap muzikaal vertaald. Het zou heel gemakkelijk geweest zijn om dat ‘klassiek’ te vertalen in een eruptie van noise en distortion, maar hier gebeurt dat door in de finale de strijkers mee te nemen op een huiveringwekkende koorts-trip. Niet het soort single waar je instant happy van wordt, maar verdorie, wel verslavend. U bent gewaarschuwd.
‘Godspeed’ komt uit op 28 februari 2025. Enkele dagen later is er de releaseshow in de Minard in Gent.
https://www.youtube.com/watch?v=AC5leKijKl4
Vincent Starwaver had het debuutalbum ‘Goodnight Honeybun’ vorig jaar in maart willen voorstellen met na de release een heuse clubtournee. We weten intussen waarom dat niet gelukt is, al kregen we wel een hele reeks uitstekende singles.
Bart Vincent herschreef met Serge Hertoge een deel van dat album (indierock opgenomen met een klassieke bandbezetting) naar een uitvoering als akoestisch duo met enkel gitaar, om zo in de zomer van 2020 toch iets mee te kunnen pikken van de coronaproof concertjes voor een zittend publiek.
En vorige week was er plots, na de ‘unplugged’, de ‘in symphony’ versie van een deel van het album, voor een gratis livestreamconcert op facebook.
Ook in Vlaanderen hebben we livestreamconcerten inmiddels helemaal in de vingers en dat blijkt ook meteen aan het begin van de sessie met Vincent Starwaver: de intro is frontman Bart Vincent die - op de hielen gezeten door een camera - de ruimte inwandelt waar de rest van de muzikanten al klaar zit. Eenvoudig, maar goed gevonden. Het was koud in Pierre Total, de garage met oldtimers in Gentbrugge. Alle muzikanten hebben een dikke jas aan en sommigen zelfs handschoenen. Vanuit één van de camerastandpunten zie je tijdens het zingen mooi Bart’s adem de donkerte ingaan. De oldtimers zijn mooi uitgelicht, maar met zo’n indrukwekkend decor was misschien nog wel iets meer mogelijk geweest.
De livestream werd druk bekeken, o.m. door fans uit Frankrijk en tal van college-muzikanten.
De avond wordt ingezet met “Gimme A Reason”, ook de openingstrack van ‘Goodnight Honeybun’. Deze versie verschilt door de inzet van het strijkensemble Echo Collective uit Brussel. Op het album heeft de song al iets zweverigs en als op het einde de strijkers een eerste keer mogen uitblinken, versterkt dat gevoel nog. Je voelt meteen dat er magie in de lucht hangt. Voor “When Did the Sun Go Down” wordt een deel van het drumstel ingepakt met een deken en wordt met borsteltjes gedrumd. Daardoor klinkt het opnieuw wat zachter en stiller dan op het album. Zo wordt onze aandacht nog meer naar de muzikale details en dubbele laagjes geleid dan op een stomend rockconcert.
De strijkers zwijgen een eerste keer op “Learn To Say Goodbye”, een song die niet op het album staat. Bart Vincent wordt hier enkel geruggesteund door Serge Hertoge, wat doet vermoeden dat dit een vrucht is die rijpt sinds de akoestische zomer. Mooi ook hoe de beeldregie erin slaagt om enkel het duo in beeld te houden. Nog een sublieme zet: de livestreamvolgers krijgen in beeld te zien welke song wordt ingezet, altijd handig met een album dat nog altijd niet officieel uit is en vooral met nieuwe tracks.
Er staat een oude witte telefoon op het ‘podium’ en die staat er uiteraard niet zomaar. Tijdens “Everything Falls Apart” (niet op het album) wordt hij een eerste keer ingezet als vocoder tijdens een noise-stukje met overstuurde gitaren en haunting strijkers. Kippenvel.
“Where Do You Go From Here” kreeg net als “Gimme A Reason” een andere finale, met strijkers. Mooi, maar nog mooier is “Jesus Alone”, een cover van Nick Cave. De aanzet met een beladen spoken word, als Johnny Cash op zijn American Recordings, gaat mooi over in een huiveringwekkende murder ballad zoals Cave dat zo typisch doet. Ook als het geschreeuw ophoudt en de muzikanten zwijgen blijft die ene zin (‘with my voice I am calling you’) nog hangen in de koude nacht in die kille garage, ook al zit ik comfortable in een knusse, warme zetel.
“Heartless” is nog een nieuwkomer die niet op ‘Goodnight Honeybun’ staat en deze heeft heel lange stukken zonder zang waarop de band nog eens mag uitblinken. Afsluiten gebeurt met de helende blues van “Sad Song”.
Met slechts vier songs van ‘Goodnight Honeybun’ is dit niet de releaseshow geworden die dat album toch wel verdient. In de plaats kregen we een artiest en band te horen die alweer verder kijken dan die gemiste kans en die van de nood een deugd maken door nieuw materiaal te blijven componeren. Hopelijk heeft iemand eraan gedacht om deze magische livestream op te nemen om uit te brengen op CD of vinyl.
Organisatie: Starwaver Records
Vincent Starwaver verraste ons met zijn debuutsingle “Where Do We Go From Here’” Daarna volgden nog “Gimme A Reason” en “When Did The Sun Go Down”. Op het album ‘Goodnight Honeybun’ is het nog wachten tot volgend jaar. Om dat lange wachten wat te verzachten is er nu de vierde single. “Go Around” is opvallend anders dan de drie vorige singles. Dat waren popsongs met een scherp randje. En die lieten zich zelfs mooi vertalen naar een akoestische setting, zoals de band in duo-bezetting deed tussen de twee lockdowns in.
Dan is het nieuwe “Go Around” een ander paar mouwen. Dit heeft een hele 90’s-vibe, zoals recent ook dirk., maar vooral is dit de slacker van Beck en Teenage Fanclub uitgehuwelijkt aan de gekte van de Evil Superstars. En een beetje lazy gekte kunnen we wel gebruiken op dit moment.
Het wordt nog lang wachten op dat album, maar wij zijn al verkocht.
Bart Vincent zullen de oudere muziekliefhebbers nog kennen als de ene helft van het creatieve duo achter Thou. Met die band maakte hij eind de jaren ’90 en begin 2000 heel interessante indierock die vooral geliefd was bij muziekcritici en die de band een plek op Pukkelpop en Rock Werchter opleverde, naast bescheiden succes in Nederland. Nadien ging hij aan de slag als producer en opnametechnicus (Too Tangled, Inwolves, Kapitan Korsakov, Melanie De Biasio).
Als Vincent Starwaver stak hij in 2015 al eens de neus aan het venster, maar nieuw studiomateriaal bleef uit. Dat is er nu alsnog. Single “Gimme A Reason” is de voorbode van het album ‘Goodnight Honeybun’. Daarop krijgt Vincent de hulp van drie prijsbeesten: Alan Gevaert (2Belgen, Reena Riot, Arno, dEUS, …), Serge Hertoge (Liz Aku, Dirk Blanchart, …) en Steve Slingeneyer (Tracy Bonham, Tiga, Soulwax, Waldorf, …).
De track ligt grotendeels in het verlengde van dat van Thou: smoothe, emotionele indiepoprock met een twist. Ten opzichte van Thou zijn de synths verdwenen of toch veel minder prominent aanwezig. De twist zit grotendeels in de knappe outro. De kwetsbaarheid is gebleven.
Toen Thou ermee ophield, werd hun plaats al snel ingenomen door o.m. Balthazar, Warhaus en Intergalactic Lovers. Bands die misschien nooit een kans hadden gekregen zonder dat Thou de deuren naar de radio en de festivals opengebroken had.
Als Vincent Starwaver beroept hij zich niet op die erfenis, terwijl het commercieel vast interessanter zou geweest zijn om gewoon de oude bandnaam te kleven op een nieuwe band. Bart Vincent heeft zich altijd al laten omringen door talent, als aanvulling op zijn eigen ontegensprekelijke gave om popsongs met kleine, venijnige weerhaakjes te componeren. Welkom terug.
Nederlands 
Français 
