Worlds Beyond - Alle verwachtingen ingevuld
Worlds Beyond + Anthe

De Gentse symfonische metalband Worlds Beyond had een ambitieus plan voor de release van hun nieuwe album ‘Rhapsody of Life’: drie avonden CC Gildhof in Tielt waarop ze dat album voorstellen, telkens met een symfonisch orkest. Na de première-avond van 28 februari kunnen we stellen dat ze in hun opzet geslaagd zijn.

Worlds Beyond bracht een bijzondere support act mee voor haar symfonische avonden: de Limburgse Anthe (Anthe Huybrecht). Zij heeft een onvoorwaardelijke liefde voor de akoestische piano en vertaalt dat op het podium in Tielt op haar eentje naar een mix van piano, synths, samples en loops. Haar manier van spelen en schrijven is beïnvloed door haar klassieke muziekopleiding, maar ze heeft een eigen sound met feeërieke melodieën en persoonlijke teksten waar invloeden als Agnes Obel, Kate Bush, Heather Nova en zelfs Björk in te traceren zijn. In aanpak en resultaat zien we gelijkenissen met onder meer Usi Es. Op “Violence” horen we zelfs vaag een echo van Suzanne Vega. Het hoogtepunt van haar korte set is het nummer dat haar tante schreef over haar Siciliaanse roots.

Worlds Beyond trekt alle registers open voor de releaseconcerten van ‘Rhapsody of Life’. Voor tien nummers van dat nieuwe album en voor acht van debuutalbum ‘Symphony of Dawn’ werden arrangementen uitgeschreven door Hannes Vanlancker. De band en de grote groep muzikanten studeerden op vrij korte tijd, onder leiding van dirigent Dirk Boehme, alle 18 nummers in voor de drie releaseconcerten.
Over de aanpak valt wel wat te discussiëren. De meeste bands kiezen ervoor om op een releaseconcert de nummers te brengen op een manier die zo dicht mogelijk aanleunt tegen die van het album. Met voor elk nummer een nieuw arrangement stap je daar dan van af. Aan de andere kant is elke song een vorm van levende materie die ook op een clubshow of festival zal verschillen van het origineel van de studio-opname. Toch leefde er in Tielt maar zelden het gevoel dat dit om een albumrelease ging. Over het albumconcept en de individuele nummers werd weinig verteld en ook was het niet duidelijk welke nummers van het ‘oude’ of ‘nieuwe’ album van Worlds Beyond waren.
Het publiek in Tielt – grofweg 400 mensen per avond – was een mix van muziekfans met metal-shirts en mensen die doorgaans duidelijk weinig of niets met metal hebben, maar die wel nieuwsgierig waren naar de combinatie van rockband en orkest. Op het podium van CC Gildhof was er nauwelijks nog een vierkante centimeter vrij. De bandleden van Worlds Beyond waren in het wit (op zangeres Valerie na), als contrast met de orkestleden in het zwart. Valerie, gitarist Tijmen en violist Jakob stonden vooraan het podium opgesteld. Ewoud, Robbe en Wout stonden samen achteraan.

In de set van 18 nummers – met een pauze – werden de oude en nieuwe nummers in een schijnbaar willekeurige volgorde gebracht. Pas na de pauze werd duidelijk dat het eerste luik de eerder ‘lichtere’ songs omvatte en het tweede luik de ‘zwaardere’ songs, met in de geluidsmix meer aandacht voor de gitaar van Tijmen. De orkest-arrangementen waren een aangename toevoeging: groter, rijker en dieper dan de albumversies. Op het album hoor je vooral viool en piano als symfonische elementen, terwijl in Tielt de extra inbreng van hout- en koperblazers opviel, en natuurlijk de oor-strelende harp-melodieën. Voor het publiek in de pluchen stoeltjes is er ook het ‘volume’ in geluid van het orkest dat aan de hele avond een extra dimensie geeft. De leukste momenten waren “Edge of Faith” (afsluiter van de eerste set/net voor de pauze) en “Rhapsody of Life”, de titeltrack die mij live meer kan overtuigen dan op het album. Een toegift was er niet.

Ook voor het publiek dat niet vertrouwd is met symfonische metal werd de avond een aangename ontdekking. Het zou mooi zijn dat er van deze uitvoeringen met orkest ook opnames gemaakt zijn die bijvoorbeeld als live-album of als bonus bij een volgende album kunnen uitgebracht worden.
Visueel gebeurde er niet zo gek veel op het podium. Daar was natuurlijk weinig ruimte voor, maar met wat creatief denken konden met licht en rook en misschien videoprojecties nog een extra laag worden toegevoegd, waar het nu vooral functioneel was. Valerie is behalve een uitstekende zangeres ook een goede entertainer, maar op haar eentje zijn de mogelijkheden beperkt. Op het podium was Worlds Beyond wel heel statisch en misschien net iets te veel bezig met de correctheid van het muzikale.

Het opzet van drie avonden met orkest is behoorlijk ambitieus. Doorgaans doet een metalband dat pas na hun vierde of vijfde album. Hoe kan Worlds Beyond dit nog overtreffen voor een volgend albumreleaseconcert?
Maar wij houden wel van bands die voor zichzelf de lat heel hoog durven leggen en daar dan ook nog vlot over gaan. Met de voor Vlaanderen al te typische bescheidenheid kom je helemaal nergens. Meer metalbands mogen zich spiegelen aan het lef en de durf van deze Worlds Beyond.

Organisatie: CC Gildhof, Tielt

Worlds Beyond is terug, en hoe. Hun debuut was al een verrassing, maar deze opvolger speelt nog een klasse hoger. ‘Rhapsody of Life’ vertrekt meer vanuit de eigen sterkte en met meer eigen gezicht.
Worlds Beyond is nog steeds een relatief jonge band. Gestart in 2017 en in 2020 stonden ze er plots met hun debuut: ‘Symphony of Dawn’. Het was pas na de coronapandemie dat ze voluit dat album konden gaan promoten. Ze speelden in elke Belgische club en op een paar festivalletjes.
Uit het nieuwe album en de releaseconcerten spreekt nog veel meer ambitie dan bij ‘Symphony of Dawn’. Voor hun debuut organiseerden ze twee releaseconcerten in een kleine club in Gent. Voor opvolger ‘Rhapsody of Life’ pakken ze het nog veel grootser aan: drie avonden, met een volledig orkest en in een heus theater, in Tielt. ‘Rhapsody of Life’ is meteen ook een conceptalbum. Er is bovendien de Britse stemacteur Mike Davison die een intro ingesproken heeft als in het begin van een film of game en er is ster-producer Ace Zec (Cobra The Impaler, Spoil Engine, Fields of Troy, Bridse of Lucifer, …)
De eerste track van het album is “Familiar Skies”. Herkenbaar als Worlds Beyond, bombastisch en een tikje voorspelbaar en met een hoofdrol voor de viool van Jakob (en in de intro kan Ewoud zich laten gelden op bas). Valerie mag meteen hoog, helder en lang uithalen met haar stem. De verstaanbaarheid/volgbaarheid van de lyrics was een werkpuntje bij het debuut. Een vlot vol meezingbaar refrein krijgen we op dit album opnieuw niet, hoewel dat toch een beetje het peper en zout is in de symfonische metal, maar je kan de lyrics al veel beter volgen.
“Unwind Our Story” heeft een twijfelende intro en barst dan kort open in bombast. Opnieuw krijgen de vocalen van Valerie veel plaats en ruimte. Van doseren hebben ze duidelijk een punt gemaakt voor dit tweede album. De ballad “Sleepless Dreams” komt misschien wat vroeg op dit album. Hier mag pianist Robbe met Valerie de eerste drie minuten het gevecht aangaan voor de aandacht van de luisteraar, tot de gitaren en drums invallen. Goed gedaan. Net genoeg emotie erin gelegd. Niet over the top inzake productie en arrangementen. In de bio lezen we iets over invloeden van X Japan en dat moet dan bijna wel op deze track terug te horen zijn, al had die dan nog wat progressiever gekund. Op “Breaking Free” komt Worlds Beyond het dichtste bij een meezingmoment. Het spelen met een tweede stem krijgt eveneens stemmen van de jury.
“The Calling” is dan weer heel meeslepend, al mocht er misschien wat meer dreiging of agressie in deze track gezeten hebben. Maar zo is het ook al een track die je zonder schroom naast het beste van Trail of Tears of zelfs een Nightwish kan zetten. Eens voorbij de helft van het album wordt het allemaal wat interessanter, meeslepender, krachtiger, voller, enthousiaster, diepere arrangementen en veel organisch klinkende koortjes, … “One With The Stars” zit als tweede ballad wel op de ‘klassieke’ plaats in de track-volgorde van het album.
Titeltrack “Rhapsody of Life” heeft een supersterk begin met bandleider Tijmen in de hoofdrol en drummer Wout in een mooie bijrol. De eerste minuut doet mij in positieve zin denken aan Mike Oldfield. Het is een track die veel gewicht en veel ambitie moet torsen, maar die daar niet onder bezwijkt. Tijmen heeft zijn beste gitaarsolo’s opgespaard voor dit nummer en ik had ze misschien liever wat meer gespreid gezien. De bombast en de ambitie zijn groot op deze “Rhapsody of Life”, maar de boodschap van het concept gaat voor mij wat verloren.
Alles bij elkaar heeft Worlds Beyond op dit tweede album een hele sprong gemaakt. Misschien iets minder cinematografisch als het debuut, maar nu meer vanuit de eigen sterkte van de band, en er zit wel wat talent in dit zestal. De grote voorbeelden keken op het debuut nog mee over de schouder, maar dat is nu verleden tijd.