Youff staat garant voor de meest extreme en overstuurde noise rock die er in ons landje wordt geproduceerd. Dat wisten we al van hun vorige terreurbom ‘Et Cetera’, en met ‘20/20 Hindsight zijn ze er niet bepaald radiovriendelijker op geworden. De gitaren klinken alsof ze ergens van een schroothoop zijn gehaald waar de jonge Sonic Youth zijn gevaarlijkste afval heeft achtergelaten. Youff graaft die dingen gewoon terug op en jaagt er dan doodleuk een genadeloze bosmaaier door.
De vocals lijken fatale noodkreten van een psychopaat die in een dodencel zijn laatste uren doorbrengt.
Youff is Lightning Bolt die met een schroevendraaier uw schedelpan doorklieft, of Daughters die zonder enige vorm van verdoving uw ingewanden verwijderen.
Om maar te zeggen, Youff is geen wandelingetje in het park. Tenzij u zich om middernacht in een duister park begeeft alwaar een serial killer u met de glimlach én met een hakbijl staat op te wachten.
‘20/20 Hindsight’ is een plaat die krijst, schuurt, brandt, schreeuwt en verplettert, eentje waar je nooit zonder kleerscheuren uitkomt.

U houdt van muziek waar veel directheid in schuilt en maar weinig subtiliteit in aanwezig is? Dan zou de vierde worp van deze jonge honden. Het duo werkte tien songs uit die voornamelijk gebaseerd waren op improvisatie. Dit is een procedé dat zowel goed of slecht kan uitdraaien. So what, ze bivakkeerden een week in een barak om dan hun resultaat in een album te gieten.
Is het er aan te horen? Als je bedoelt dat het een rauwe en directe plaat is geworden dan is het antwoord zeker ja. Dit is noise en rock op speed, intens en to-the-point. Bijna een punk/hardcore geluid. Ze zoeken ergens de limieten op en dat levert ‘Et Cetera’ op. Het vraagt wel wat inspanning om hen een eerste keer te beluisteren. Het is namelijk geen doorsnee muziek. Maar ik heb muziek leren ontdekken in de jaren 80 en dat maakt het voor mij wat herkenbaarder. Indertijd had je ook van die Amerikaanse imports van bands zoals The Butthole Surfers, The Hard Ones, Vandal X en dergelijke meer. Daar zat ook rauw (en soms met een erbarmelijk kwaliteit opgenomen) materiaal tussen.
Je moet dus niet meteen naar melodie en harmonie zoeken. Maar naar intensiteit, je gal uitspuwen en meer van dat. Soms zijn het eerder korte ontboezemingen (zoals “Habit Notes” of “Jerking Myself To Jesus”) en soms zijn het tracks die voorzien zijn van een min of meer herkenbare songstructuur (zoals “Permafuck” of “No Glove Loved”). Afgesloten wordt er met “Kwaadmechelen”, een epos van 11 minuten dat als één lange intro klinkt. Je denkt constant dat er straks zal overgegaan worden naar een middenstuk.
Youff heeft met ‘Et Cetera’ een knoert van een plaat uit. Eén die je een djoef op je muil uitdeelt, die je op het verkeerde been zet en die zowel rauw als intens is. Aan u of je daarvoor kunt vallen.