Hanne De Backer werkt al eens mee aan wat we in de brede zin popmuziek noemen (Condor Gruppe, Backback, Nele Needs A Holiday, Pieter Embrechts, You Raskal You, …), maar ze is ook de ruggengraat van het project g a b b r o. Voor de eerste twee albums van deze freejazz/impro-band vormde ze een duo met Marc De Maeseneer. Het derde album, waarover deze review handelt, is het eerste op het eigen label en er hangt een bijzonder verhaal aan vast.
Tijdens de coronaperiode trok Hanne De Backer met drummer Raf Vertessen (die doorgaans in New York werkt) en pianist Andreas Bral langs de volledige Belgische kust. Van de Franse grens tot die met Nederland, met een bolderkar en een kameel. En met een filmploeg. De film daarvan, ‘As We Walk’, doet dit jaar een tournee langs allerlei culturele zalen en andere instellingen. Tijdens de kustwandeling deden de muzikanten indrukken op en er werd uiteraard al eens halt gehouden om wat te improviseren met het landschap, de natuurelementen en de coronamensen als inspiratie.
Die fragmenten en indrukken werden later nog eens grondig herwerkt tijdens een verblijf in de Ardennen en in een Brusselse studio opnieuw tot leven gewekt. De opnames daarvan werden gebundeld in het album ‘The Moon Appears When The Water Is Still’.
Het is geen hapklare brok, dat album. Het is fragiel en breekbaar, bij momenten. Het is minimalistisch en het lijkt geïmproviseerd. Alsof de ritmes en muzikale bewegingen te grabbel werden gegooid in de vloedlijn van de zee. Het is vaak een puzzel die je maar niet gelegd krijgt en het is dan ook nodig om je helemaal over te geven en in te gaan op de uitnodiging tot de diepere gedachte en de zelfreflectie waar deze muzikanten zich ook aan overgaven. Het album is vooral een speeltuin van emoties.
Mijn persoonlijke favoriet is de onderhuidse dreiging, het naderende onheil in “Women Gone Missing”.

Jazz/Blues
The Moon Appears When The Water Is Still
g a b b r o

https://hannedebacker.bandcamp.com/album/the-moon-appears-when-the-water-is-still

De mooiste en meest indrukwekkende in het leven komen meestal totaal onverwacht. Zo gingen we op een vrije zondagavond in december een kijkje nemen in AB Salon en werden omvergeblazen door twee acts die grenzen verleggen binnen improviseren met jazz en stijlvarianten, waar wij dachten dat er geen grenzen meer waren. G A B B R O + Rodrigo Amado & Farida Amadou deden stilte zodanig oorverdovend klinken, dat niet alleen trommelvliezen barsten maar ook harten werden geraakt.
Het volledig verslag van deze bijzondere avond kunt u hier nog eens nalezen. http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/76729-oorstof-2019-g-a-b-b-r-o-rodrigo-amado-farida-amadou-het-licht-aan-het-einde-van-de-tunnel-eens-de-chaos-in-je-hoofd-is-doorprikt.html .

We konden ook de nieuwste LP 'Granular' op de kop tikken, en maakten nog maar eens hetzelfde mee.
G A B B R O, Hanne De Backer’s baritonsaxproject, hanteerde een relatief eenvoudig duoconcept voor haar titelloze debuutalbum. Met 'Granular' is ook Marc De Maeseneer (baritone saxofoon) opnieuw van de partij, maar het duo krijgt nu gezelschap van experimenteel bassist Raphael Malfliet en de al even opvallende vocaliste Agnes Hvizdalek. We citeren even uit de biografie ''Granular combineert studio-opnames met opnames van het Summer Bummer Festival in 2018, en zet in op fragmentering, aandacht voor detail en een spel van klank en ruimte dat de luisteraar best ondergaat zonder verwachtingen. Het resultaat is immers een opvallend originele inkijk in een universum vol ongewone technieken, met opnieuw een evenwicht van het persoonlijke en een radicale openheid, waardoor de korrels uit de titel uitgroeien tot een breed, organisch geheel.'' De schijf bestaat uit zeven songs die elkaar perfect opvolgen, waardoor je deze schijf in zijn geheel moet beluisteren en bekijken.
De titels vullen deze stelling aan, namelijk de dagen van de week. Want net als in een week gaat alles in laagjes van gejaagdheid tot even tot rust komen, nieuwe energie opdoen en de volgende dag er weer met volle goesting tegenaan gaan. G A B B R O verstaat de unieke kunst om dat in filmische laagjes te doen die dus op elkaar volgen alsof dat logisch is, binnen een eerder onlogische omkadering. Hoever kan men gaan in experimenteren vroegen we ons af. Volgens deze band zeer ver. Bevreemdend aanvoelende saxofoon klanken worden overgoten met bas tonen die aanvoelen als mokerslagen. Later spat alles open in een oorverdovende bubbel die de trommelvliezen doen barsten. Het is pas bij de vocale inbreng dat de rust min of meer wederkeert. Maar niet voor lang, want daar komt weer een nieuwe onwaarschijnlijke kronkel aan die je als aanhoorder moeilijk kunt thuisbrengen. Maar net dat is het indrukwekkende aan deze band en plaat, het niet kunnen labelen van hun muziek en dat oneindige improviseren en experimenteren tot je er ofwel horendol van wordt ofwel binnen die chaos enige structuur ziet verschijnen die je eerder tot gemoedsrust brengt. Zelfs bij de snerpende, oorverdovende momenten is dat het geval.
Het geselen van de instrumenten en daar klanken proberen uithalen die niet logisch lijken is een andere rode draad op de schijf. Maar ook daar verlegt de band een grens, en brengt de aanhoorder in een diepe trance waaruit hij of zij totaal niet kan ontsnappen. Na zondag (“Sunday”) zijn we dan ook zodanig uit onze lood geslagen dat we behoefte hebben aan een beetje rust in ons hoofd. Wederom vergelijkbaar met een vaak hectische werkweek waar het telkens weer uitzien is naar het weekend. Toevallig is deze song de meest zachte van de zeven. Ook zo een toevallige samenloop van omstandigheden? We denken van niet.
G A B B R O slaagt erin door in opwellende en golvende bewegingen, veel emoties bij een mens los te maken. Gaande van je gemoed tot rust brengen, angst aanjagen, je tot waanzin drijven en uiteindelijk ervoor zorgen dat je de zon ziet schijnen aan  het einde van een donkere tunnel zijn een ware rode draad op deze schijf. Maar dan gebracht in een mengelmoes van chaotische puzzelstukken, die op het einde uiteindelijk perfect in elkaar blijken te passen. Stilte heeft nog nooit zo oorverdovend mooi geklonken als bij G A B B R O, eens je laat meevoeren door het filmische en spookachtige wereldje dat de band je aanbiedt op deze bijzonder tot de verbeelding sprekende schijf boordevol improvisaties tot in het oneindige.