Hooton Tennis Club is een jong Brits bandje die zich nestelt ergens tussen Pavement , Parquet Courts en Ultimate Painting in . Dan weet je ‘t al : hier hebben we heerlijk speelse, rammelende indierock , rauw, stekelig , gevoelig in een ‘slackertempo. Net als de songs zijn hun songtitels om van te snoepen, o.m. “Something much quicker than anyone but Jennifer could ever imagine”, “Kathleen sat on the arm of her favourite chair” en “P.O.W.E.R.F.U.L. P.I.E.R.R.E.”, lekker in het gehoor liggend materiaal , die het tempo kunnen opdrijven of slepender van aard zijn .
Mooi debuut van de hand van Bill Ryder – Jones (ex The Coral als producer) … en die konden toen ook heel wat friste in hun materiaal steken …
De Britse met Grieks-Jamaicaanse roots debuteerde een kleine drie jaar sterk met lieflijke, bitterzoete rootspop, die jazz, soul en folk herbergen; we hoorden twee kanten, groovy materiaal , breder omlijst en een broze, integere kant , door het semi-akoestische gitaarspel . Haar warme, gloedvolle stem is innemend , indringend en ze dringt zich een plaatsje op naast grootheden Lauryn Hill, Erykah Badu , Norah Jones, Macy Gray en Corinne Bailey-Rae.
De bredere aanpak en de integratie van verschillende stijlen maakt dat deze tweede grootser en kleurrijker klinkt. Forsere electrodrums en triphopbeats sijpelen door op “Unstoppable“, “Never get enough” en het overtuigende “Grow” . De intiemere aanpak hebben we dan op “Ghost” en “Good goodbye” . Voor de rest voelen we een sfeervolle groove , wat het geheel veelzijdig mooi maakt .
Een gedroomde tweede plaat dus.
Beach House van Victoria Legrand (keyboards/backing vocals) en zanger/multi-instrumentalist Alex Scally viel op door hun geluidskunst van sfeervolle , onderkoelde synthlagen en gitaar , in gedoseerde galm en die rokerige, doorleefde stem van Legrand. Een bedwelmende trip van broeierige, toegankelijke droompop, ondergedompeld in shoegaze, met een verontrustende, donkere onderlaag , die het sprookjesdecor durft te doorkruisen .
Op die nieuwe cd houdt het duo het op een minimalistische aanpak , waarbij de bombast geweerd wordt . We worden meegevoerd in hun slepend materiaal die een trage , repeterende of lichte groove hebben , en dus voortkabbelen op die keys , gitaarloops en een beperkte drumbeat, die een dromerige, broze soms grillige inhoud hebben . “Levitation” , “Sparks” en “Space song” zijn al meteen drie overtuigende nummers; op het tweede deel gaat het duo sfeervoller , lichtvoetiger te werk. Op de vorige cd’s staken enkele singles uit, hier geldt het albumconcept .
… Een happy family , dit kwartet uit California . Al van in hun begin dagen, een goede vier jaar terug , brengen zij een mate van samenhorigheid door hun ‘feelgood’ poprock , die een folky tune heeft . We ervaren een onthaastingsgevoel van hun aangename , sfeervolle, frisse pop en die meerstemmige zangpartijen man – vrouw.
De songs zitten goed in elkaar , liggen lekker in het gehoor en brengen het zonnetje in huis . “Make you mine” , “Carry me” en “We need love” zijn onze ideale sparring partner . Op die manier laveren we op relaxte wijze door het materiaal die soms wat zeemzoeterig , sappig kan zijn met “Give a little”, “Dead poets” of wat directer , steviger kunnen zijn ( “Facepaint”, “May I miss you” en “Blue jean girl”) .
Lichtvoetige, hapklare , aanstekelijke emotievolle (neofolky) pop , daar staan ze al jaren garant voor!
De band durft dwars en met een zekere experimenteerdrift te klinken (check die instrumentale opener maar eens “EKG”) , over naar een rauwe, directe aanpak als op “More …”, “Random name generator” en “Pickled ginger” naar de gelaagde, toegankelijke pop en rootsamericana. “You satellite” is een real Wilco old classic .
Het is me duidelijk dat Wilco na 20 jaar nog steeds bruist van dynamiek , vitaliteit en creativiteit .
Het Britse duo Jason Williamson en Andrew Fearn , Sleaford Mods, draaien in hun geluid de klok terug naar de punk van 76. De rappende streetpunk van de vuilbekkende Willamson en zijn kompaan snijdt diep; in een onnavolgbaar Nottinghams dialect krijgen we een rits scheldpartijen over van alles en nog wat, dweept , wekt hij verbale agressie en vijandigheid op De punkpoëet - half dichter , half hooligan lookalike - , ergens tussen Mike Skinner van The Streets en Mark E. Smith van The Fall in , rapt , spuugt over de lekker groovende , bonkige beats van bas en drums op de laptop van Fearn heen . En die Fearn , de pet wat voorover, hoeft op de livegigs niks meer te doen dan de startknop van z’n laptop in te drukken, die op enkele omgekeerd gestapelde lege bakken staat; hij staat er stilzwijgend mee te rappen , de ene hand in de zak en met de andere blikjes bier achterover kiepen .
Een statement wat de twee daar in al hun eenvoud staan te doen . Treffend zeker , iedereen krijgt ervan langs, een soort ‘no future’ van veertig jaar terug ….
Tot nu toe heeft het duo twee platen uit , No divide and exit’ en ‘Key markets , die de doorbraak betekent. We krijgen een rollercoaster van korte , goede, kernachtige , rauwe, dansbare tracks , die durven te dreunen op een repeterende Suicide beat , een diepe basstune kunnen hebben en dus op die manier traag, loom , slepend en meer uptempo kunnen klinken . Met songs als “Bronx in a six”, “Face to faces”, “Arabia”, “In quiet streets” en “The blob” heeft het duo een handvol sterke tracks uit . Toegegeven, de andere zitten allemaal in dezelfde trend, maar het zijn er net waar je een opgeheven vuist en middelvinger van opsteekt. Williamson is natuurlijk de onderscheidende factor en het stralende middelpunt met zijn duizelingwekkende ‘rants’ en ongegeneerde scheldtirades . Het publiek en de wereld even doen stilstaan van wat er gebeurt , al schuilt er in dat protest ook wat humor .
Heel interessant plaatje!
Het Britse Muse liet pathos en bombast met de jaren sterk doorklinken en ontgroeide het clubcircuit . Muse werd een stadion/festivalband , die zich zelfs een plaatsje in het universum toe eigende .
Op de nieuwe cd, de zevende nu , kiest men terug de weg als driemansformatie, wat wil zeggen een directer geluid, dat een rockjasje krijgt aangemeten, met virtuoze en vlijmscherpe gitaarpartijen, stuiterende bassen , dreunende drums en ijzingwekkende en soms scherpe vocals.
Een splijtende rockband ‘pur sang’ , groots, hard en veelzijdig, die af en toe wat stroop aan de nummers doet kleven . ‘Back to basics’ dus , songs die een intense, broeierige spanning hebben en durven exploderen , met af en toe schepje er bovenop door orkestraties , filmische tunes en gezangen . “Dead inside”, “Psycho”, “Mercy” en “Revolt” zijn hier mooie voorbeelden.
De kaart van het clubcircuit wordt getrokken . Soberder dan voorheen, waar de eeuwige experimenteerdrang nooit veraf is . 4 uitverkochte concerten noteren we in maart 2016, die als slotsom een festivalweide hebben …
Naast zijn productie- en percussiewerk bij The xx staat Jamie Smith aka Jamie xx al enkele jaren zijn mannetje binnen de elektronica. . Hij zorgt voor een apart sfeerbeeld en is dus die bepalende figuur voor die subbassen , soundscapes en synthsamples . Die donkere groovende sound horen we op “Seesaw” , “Stranger in a room” en “Loud places”, net drie songs met z’n xx- kompanen Romy Madley-Croft en Oliver Sim. Een melodieus weemoedige subtiliteit en finesse .
Hij wisselt die donkere dreiging af met enkele instrumentale sferische lounge en ambiente nummers , en verhoogt de dansbaarheid of schept een kleurrijk geheel met soulfunky hiphop en Caribische tunes als op “I know there’s gonna be good times” en een “Obvs”.
Een onderhuidse spanning wordt mooi afgewisseld met swing’n’grooves . Een mooi resultaat hebben we hier , die een kwalitatief sterk album inluidt van dit elektronicawonder!
Een uitstekend sing/songwriterdebuut is afkomstig van de jonge beloftevolle Soak aka Bridie Monds-Watson uit Noord-Ierland. Ze brengt een reeks ingehouden dromerige songs die spaarzaam, sober zijn of iets breder durven te gaan door de percussie en de keys. Ze tokkelt op haar akoestische gitaar of haalt een pianotune aan .Onder haar raspende gevoelige deels soulvolle stem klinken de nummers emotievol, slepend, sfeervol . Met “B a nobody”, “Sea creature” en “Garden” heeft ze drie popnummers uit die een breed publiek kunnen aanspreken. Af en toe is er een handig instrumentaaltje om de volgende reeks elegantie voor te stellen.
Soaks liedjes weten ons enorm te overtuigen.
Twee jaar geleden brak hij door naar een breder publiek met zijn elektronisch vernuft op ‘Lanterns’. De Amerikaan Ryan Lott integreert op gekunstelde , subtiele wijze een ‘mishmash’ van indie, folk , soul, drum’n’bass en elektronische pop, organisch en toegankelijk . Een avontuurlijke sound die we zeerzeker op de nieuwe cd horen , zoekend tussen weerbarstigheid en toegankelijkheid .
Een trip van muzikale complexiteit en finesse waarbij ze het met z’n drie het geheel - ingehouden , meeslepend , exploderend - aan elkaar weven.
Het band-geluid geeft z’n geheimen prijs en durft warmer te klinken ; met hulp ook van DM Stith en Hanna Bern op “I am the others” .
Net als de voorgaande plaat is dit een fascinerend stukje indietronica , die voor de ene een hobbelig, moeizaam parcours is , maar er voor de andere een boeiende leefwereld verschijnt …
Nederlands 
Français 
