Pukkelpop 2015 – vrijdag 21 augustus 2015
Pukkelpop 2015
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
2015-08-21
Johan Meurisse
Op deze tweede Pukkelpopdag werden de jongeren op hun wenken bediend op de mainstage … Wat wil je met bands als Major Lazer , Bastille, Christine & the queens of een Passenger. We schoven muzikaal inhoudelijk de mainstage wat opzij voor een grilliger parcours en kwamen uit op volgende interessante reeks …
Vroeg op de middag kon je terecht voor Billie in de dancehall . De Vlaamse kwam al in de spotlights met een nummer voor Netsky , “We can only live today”. Ze heeft nu zelf al een bescheiden hitje op zak “Give me the knife” . Buiten die aanstekelijke nummers , moeten we het antwoord schuldig blijven hoe de toekomst zal evolueren , want muzikaal klonk het allemaal gewoontjes , onschuldig en drong haar doorsnee elektronische pop nog niet echt door …
We bleven verschillende keren haperen in de Wablief tent , vandaag gesigneerd dor niemand minder dan Mauro ; je komt uit op een rits interessante optredens , die chaos, gekte en avontuur met elkaar gemeen hebben . Mooi …
Hate & Merda uit Italië was er al meteen eentje vroeg op de middag . Posthardcore , trashrock metal , drones, whatever het klinkt donker , dreigend , repetitief slepend en durft te exploderen . Af en toe een verdwaalde vocal. Mauro schreef er zo zijn eigen perstekst van (zie de Pukkelpopsite) . Wat een intense spanning hielden ze aan . Tja een link met Ufomammut of een Amenra is hier al gauw gelegd. Met een soort kous over het hoofd speelde het duo erg stevig. Bizar, apart, goed … Sterk dus!
The Germans hebben altijd al gehouden van wat experiment , en speelden een bezwerend exorcistische trance-trip , die aanstekelijk werkte op de dansspieren door de repetitieve groovy ritmiek, opzwepende, hitsende percussie keys, psychedelisch ontspoorde gitaarlijnen en ga zomaar door , die een ‘La guerre du feu’ sfeertje doen opborrelen. Een beredeneerde jamsessie met paranoïde kantjes . Tja , hier gaat men naar het ‘oer’princiep. Niet voor niks heet de laatste plaat ‘Are animals different’ . En de lijn tussen mens en dier werd flinterdun. Jawel , een performance artiest deed zijn laatste rondedans , ontblootte zich en smeerde zich in met witte bodypaint . Naakt werd hij vergezeld door een andere heer en dame , ook ingewreven met witte bodypaint , die zich van in het publiek naar de stage verplaatsten . Ze dansten als schimmen hallucinant de laatste twintig minuten in . Hier kwam de oude beleving van de Butthole Surfers naar boven die ook al met naaktdansers(essen) werkten . Swans en Battles zouden zich erg goed gevoeld hebben bij deze band . Een performance die verbaasde en kleefde op het netvlies. Schitterend wat deze O-Vlamingen hier deden .
The soft moon aka Luis Vasquz wandelt op zijn recentste platen door de duistere krochten van de wave en industrial en trekt live alle registers open , de pedaaleffects ingedrukt en de vocals vervormd . In een mistig decor horen we een claustrofobische trip van postpunk, no wave en shoegazelawaai . Ook hier is de sound van Swans niet vreemd door de repetitieve , onrustige, venijnige , verslavende ritmiek . Alles lijkt letterlijk door een steen gruismolen gemaald … Psychedelisch donker , opzwepend en hitsend . Muzikaal paranoïde gekte ..
Gekte ook bij Fat white family , die hun cluboptredens al wisselend afwerkten , en tot allerlei zottigheden en ongepast gedrag in staat zijn , hielden het hier binnen de lijntjes . Vurige , vunzige garage rock’n’roll , hardcore met wat psychedelica en hardcore , kortom een sound met een hoek af, start toegankelijk , ontspoort al gauw , brengt het combo in overdrive en maakt het geheel weird en geschift . . Een onstuimigheid die hen muzikaal als in de act sierde .
Het Scandinavische Goat was de volgende in de rij , die zou voortkomen uit een vroegere occulte voodoosekte. In underground kringen worden ze legendarisch omschreven, iets unieks, magisch , een mélange van een psychedelische, funky, groovy, kosmische 70s retro worldtrip. Ze voerden je in een meeslepende trance naar hun eigen beschaving. De inkleding maakt de sound nog intenser en bezwerend . De leden zijn gesluierd op z’n Touraegs of met boerka en de twee zangeressen/danseressen hebben een afromasker op.
Het ensemble creëert een hypnotiserende trance met die drums , bongo’s , galmende fuzzende wahwah gitaar golven, enz - die ergens de Master Musicians Of Bukkake en Tinariwen doen opborrelen. Regendansjes, heksenpassen, projecties werden toegevoegd . Moeiteloos bewoog je. Wat een beleven. Een verslavende ‘Goat- slave’, net als de titel van één van hun nummers. Verbazend
Wat een dagje in de Wablief, mensen …
- Ook in de club vonden we onze gading , met als hoogtepunt Courtney Barnett, die een Chrissy Hynde look linkt met een Patti Smith sound , rauw, melodieus , emotievol rakend, zonder al te veel franjes. Op speelse , nonchalante Pavement wijze hebben we hier een straf jengelende sound in een strak melodieuze outfit . Barnett houdt van een Joni Mitchell en klopt graag aan bij vrouwelijke bands uit de 90s als een PJ Harvey , Throwing Muses , Juliana Hatfield of een Belly . Check “Small poppies” en “Dead fox” maar eens . De gevoeligheid verhoogde door de ruimte die ze gaven aan hun instrumenten. Grootse artieste in wording !
- Ervoor hadden we het ruwe, onbesuisde gitaargeluid van The Districts uit Lititz, Pennsylvania, die in hun indierock dynamiek en dynamiet brachten. De gasten gaan gretig te werk en houden van wat smerig- en slordigheid , maar verliezen nergens de melodie uit het oog ; veertig minuten spelplezier. “Peaches” en “bold” dreven het concert omhoog , en een fel , snedig ontspoord “Young blood” (met fantastische solo’s) maakte je nog gelukzaliger …
- Ought stak onbevangen en speels spanning en intensiteit in hun sound door hakkende , zalvende repetitieve ritmes; ze weven moeiteloos The Fall , Pavement , Districts, Parquet Courts en Thurston Moore aan de Nieuw-Zeelandse indie van The Clean en The Chills.
- Tot slot hadden we rond de middernacht Little dragon , die een ‘best of’ van drie platen in hun (korte) bestaan voorstelden . Hun sfeervolle, zwoele, dansbare trippende synthpop mag live aangenaam , lichtvoetig, eenduidiger zijn , toch brengt Little Dragon heel wat fijne vertakkingen , die af en toe meer trance en percussieve ritmes mee kreeg, maar niet meer dan een halve tent bereikte .
In de Marquee lieten we ons overspoelen door All Tvvins. De Ierse band is een samenraapsel van Adebisi Shank en The Cast of Cheers. Hun geluid is even poppy als van die vorige bands. Al is het nu net iets toegankelijker en populairder. Ze speelden hier erg aanstekelijke , hoekige pop rock. Een heupwieg was niet vreemd. Een extra gitaar zorgt voor dat rockgevoel en ergens borrelt een Two Door Cinema Club op ; bandje om in de gaten te houden! (Niels Bruwier)
De jonge wolven van Radkey brachten Living Colour en een Jimi Hendricks attitude in een stevig , snedig punky retrogeluid. Lekker onstuimig goed van de broers, maar dat ietsje meer ontbreekt. Ohja, vorig jaar waren ze op een even vroeg uur op Rock Werchter te zien …
The Gaslight Anthem zijn toe aan hun afsluitende tour en injecteerden emotie in hun eenvoudig treffende, retestrakke retrorock’n’roll. Hun laatste platen hebben niet meer de vitaliteit en spontaniteit van vroeger , maar live zijn ze en blijven ze sterk op dreef met “American slang”, “45” , “The backseat” en “The 59 sound”. Een breed grijnzende Fallon verwelkomt zijn fans , die de band als vanouds op handen dragen . Het vuur is op het podium zeerzeker nog niet uitgedoofd , maar een bezinningsperiode staat hierna voorop …
Hoofdvogel was FFS , de postpunkkruising van Franz Ferdinand en The Sparks ; heerlijk hoe songs van beide partijen elkaar vinden van “Do you want to” , “Michael”, “Take me out” en “When do I get to sing my way” of “This town ain’t big enough” . De ooit zo statische, koele keyboardspeler Ron Mael zette zelfs een danspasje en van broer Russell kon er een lachje vanaf . “Collaborations don’t work” , nee hoor … De twee broers konden zich meten met het springerig , levendig geluid van Franz Ferdinand . Wat wil je met het positivisme van de Ferdinands… Het sarcastische “Piss off” sloot een zinderende set af . Een overrompelende samenwerking!
Chvrches hebben we niet kunnen zien , technische problemen nekten de set vroegtijdig ook al bracht zangeres Lauren Mayberry vocaal een pleister op de wonde . Nieuw werk zou worden voorgesteld , maar het zal uitkijken worden naar het concert dit najaar in de AB …
Onze weg was nog niet ten einde , King Hiss in de shelter ging stevig tekeer , staat als een blok en stopte wat progrock in hun sound , die het metaal rockend geluid minder straight forward maakt, maar iets breder nu. Frank Carter had lak aan alle regels waar fans en artiest mee geconfronteerd worden . Hij was middenin zijn publiek te vinden en circlepits waren schering en inslag . ‘Fuck authority’ kon je hier wel letterlijk nemen. Hij schreeuwde en gooide het van zich af . Zijn begeleidingsband The Rattlesnakes volgden de rosse Carter op de voet en zorgden voor een ruw , rauw , ongepolijst , stevig, strak geluid. Met een knipoog naar de oude Rollins en Lightning Bolt.
En die mainstage .. zijn we niet vergeten hoor
Oscar is de artiestennaam van de 22jarige Oscar Scheller. Het is de eerste keer dat hij met zijn band op een podium speelt. De opkomst is bitter weinig, wat jammer is voor de groep. De man speelt de perfecte kamerpop om de dag te starten. Lekker rustige Mac DeMarco gitaren en een grote streep Blur. Britpop die een kleiner club verdiende , maar wel een leuke ervaring bleek voor de artiest zelf. (Niels Bruwier)
De jeugd van tegenwoordig gaf de Nederlandse no-nonsens hiphop vaste grond in ons landje. Zij zijn tien jaar bezig en bliezen hun kaarsjes uit om het jonge publiekje te vermaken en te verblijden . Ze zitten na al die jaren nog steeds in de lift , wat het succes van Ronnie Flex & ‘lil Kleine (die hier gisteren waren ) verantwoordt. De beats, de bleeps en raps vlogen om de oren , eerst wat op gang getrokken met “Watskeburt” en “Hollereer” met de handjes in de lucht ; op dreef kwamen ze na de pianoloop van “Deze donkere jongen komt zo hard” , en verder met kleppers als “Sterrenstof” en “De formule”. Een hitmachine die eens lekker gek mag doen op de vroege namiddag …
We pikten nog een deel Christine & the queens mee. Die Héloïse Letissier heeft het op korte tijd wel gemaakt . Ze veroverde na Werchter Pukkelpop nu. Het zijn sfeervol aangename, lekker in het gehoor liggende , dromerige popliedjes waaraan soms een bekend (hiphop) deuntje wordt gekoppeld als “Short dick man” of “Pump up the jam”. Een snuggere ingeving. Ook het Franse chanson komt door , die op zich onschuldig , goed , leuk klinkt, soms wat meer omfloerst van elektronicabeats. Die muzikale eenvoud zet ze om in een tot in de puntjes uitgewerkte choreografie met vier dansers in o.m. “Christine “en “Saint claude”. Muziek en dans gaan hand in hand , wat sterk werd geapprecieerd. Een grote madam!
Ook konden we nog een glimp zien van Ellie Goulding die de meisjesharten sneller deed slaan , maar evenzeer de jongens met hits als “Starry eyes”, “Anything could happen”, “I need your love”, “Lights” en “Burn” . In één adem te noemen met Emilie Sandé en Birdy bereikt haar electropop iedereen . De kaart van uitbundig- en gevoeligheid wordt getrokken , en ook vanavond was de set perfect ingedeeld in uptempo popsongs en sfeervolle ballads ; een artieste die je in optimale stemming brengt en de dagdagelijkse zorgen op het achterplan brengt . Mooi …
Beetje heen en weer tussen Major Lazer en Jamie xx als afsluiters … Major Lazer kwam om het feestje van 30 jaar Pukkelpop compleet te maken . Een dj set als vanouds , met MC’s, danseressen , amusement en show . Hun kermistruukje blijft bewaard , maar was minder erotiserend dan op de vroegere sets . De ganse wei in beweging brengen, smileys alom , was het hoofddoel. Singles als “Get free” , “Watch out fort this” en het recente “Lean on” zaten verweven . Hier mocht het vuurwerk al knallen …
Jamie xx liet een presentatie van het eigen werk of van The xx links voor een disco , house breakbeat warme , broeierige opzwepende DJ set …
Dansend wuifden we op die manier de tweede Pukkelpopdag uit …
Neem gerust een kijkje naar de pics van Lowlands 2015
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lowlands-2015/
Organisatie: Pukkelpop, Hasselt-Kiewit
Pukkelpop 2015 – zaterdag 22 augustus 2015
Pukkelpop 2015
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
2015-08-22
Johan Meurisse
Op deze derde Pukkelpopdag hadden we een gevarieerd lijstje af te werken. Vandaag lieten we de verschillende genres op de podia over ons heen komen. Voor elk wat wils dus …
Van Netsky , Underworld naar de droompop van Tame Impala, de reünie van het Britpopgeraas van Ride tot de gekte van de Belpop van Evil Superstars en Raketkanon.
Op de mainstage stonden we stil bij volgende bands: The Subways , The War On Drugs , The Offspring, Alt-J en Netsky.
De zo eenvoudige gast Boris Daenen aka Netsky blies letterlijk de 30 kaarsjes van Pukkelpop uit . Hij heeft een knuffelbeergehalte en iedereen valt voor z’n drum’n’bass en dance met popinvloeden . De recente single “Rio” is niet vies van wat bossonava op z’n Basement Jaxx en Buscemi’s . Hier hadden we enkele Braziliaanse danseressen , die de set compleet maakten . Grootse uitvoering met snippers , vlammen en vuurwerk .
Hij heeft een goede cast achter zich met MC (Script) , een drummer en enkele gastvocalisten als Billie; “Come alive” en “We can only live today” zijn er maar twee die je aan het dansen brengen. Een paar jaar terug leverde hij al een stomend concert ter afsluiting, vanavond moest hij niet onderdoen en oversteeg zichzelf. Een ontspannend leuk magistraal concert! Nestsky zindert na …
Spijtig dat dit concert nu tegelijkertijd stond met Underworld , die de dance hall afsloten en er schitterden met een deel van hun memorabele ‘Dubnobasswithmyheadman’ van 20 jaar geleden, die ze in de spotlight plaatsten . Karl Hyde en C° bedankten ons landje voor wat we voor hen betekenden . Bij Netsky was het publiek wel jonger , maar ook hier was er ook veel (wat ouder) volk samengetroept , om deze vroegere danssensatie aan het werk te zien .
Een heerlijk genietbare trip waar we in meegevoerd en -gezogen werden , van dance , trance , dub en technobeats door drumcomputers , gitaarloops , gesampelde stemmen en een zang in een web van flashy lights. Over de pompende , zalvende trancy beats en soundscapes zweefden de zanglijnen . Het publiek genoot ervan en ging ook hier een laatste keer uit zijn dak . ‘The time of our/their life’ beleefden we met “Pearls girls” , “Rez” , “Dirty epic” , “Cowgirl” , maar ook een intrigerend “Mmm skyscraper” en “Born slippy” barstten los en maakten het boeltje compleet!
In de vroege namiddag The Subways . Zij hebben ook iets te vieren . Ze zijn al tien jaar bezig en het trio staat steeds garant voor een rock’n’roll party . Alle zorgen opzij en ‘go for it’!, op songs als “We don’t need money to have a good time” , “Shake! shake” , “Celibrity” en “Rock’n’roll queen” . Ze tappen steeds uit hetzelfde vaartje, proberen hun publiek te prikkelen en het smaakt goed. Het contact met het publiek is een voorname factor; op het einde dook Billy Lunn het publiek in . Levendige muziek met een ‘positive vibe’. Mooi …
The War On Drugs zijn een grootse band geworden . Vorig jaar nog in de Club van Pukkelpop , nu op de mainstage, met die plaat van ‘t jaar ‘Lost in the dream’ onder de arm (2014). Loon naar werk. Een klein uur lang werden we meegesleept in die aantrekkelijke, zweverige, psychedelische rootspop, waaroverheen de doorleefde vocals van Graduciel zweefde . De instrumentatie kreeg in de songs voldoende ademruimte en weefde de songs aan elkaar. Een heerlijk genietbare set van maar hoogstens acht nummers , die lekker uitgesponnen werden, “Baby missiles” , “An ocean between the waves” , en kleppers “Red eyes” , “Under the pressure” en “In reverse” . Een uitgebreid gezelschap is het intussen geworden , die meer diepgang biedt , met een sax als toegevoegde waarde . Klasse!
Later op de avond The Offspring - Om eens lekker te kunnen meebrullen was je bij hen aan het juiste adres. De eeuwige pubers hadden een ‘greatest hits set’ klaar , aangevuld met één nieuw nummer. Het publiek hield van deze nostalgische trip , wilden hun jeugd herbeleven en brulden alles luidkeels mee, van “Come out & play”, “Bad habit” tot “Why don’t you get a job” en “Pretty fly (for a white guy)” . De bijna dolle vijftigers bewogen wat minder op het podium, de buikjes zijn wat toegenomen . Misten we op het podium energie en dynamiek , het publiek zorgde dan weer voor elektriciteit. “Self Esteem” was de gepaste afsluiter van een minder gewaagde set. (Niels Bruwier)
Ook een band die op korte tijd het clubcircuit is ontgroeid, is het uit Leeds afkomstige Alt-J . De indietronicaband brengt dromerige , sfeervolle schoonheidspop die af en toe wat harder , feller mag klinken . Ze balanceren tussen toegankelijkheid en avontuur; in al die grilligheid ervaren we prikkelende melodieën die een breed publiek aanspreken; de huppelende en ingewikkelde ritmes vinden elkaar en de keys en percussie dringen zich op , naast die dromerige gitaarriedels, diepe basstunes en nasale zang.
Goed uitgewerkt , uitgekiend materiaal dus . En als er een foutje is, wordt dit al gauw goedgemaakt . “Hunger of the pine” , “Something good” , “Left hand free” en “Every other freckle” doen iedereen inpalmen , maar ook een innemende “Mathilde” of enkele Kraftwerk trucs weten aan te slaan . “What a lovely day” en … hop die Bill Withers cover kreeg een nieuw jasje aangemeten . Alt-J mag dan statisch zijn , het publiek laat zich probleemloos meedrijven …
In de diverse clubtenten stonden we stil bij volgende acts
Marquee
- Al vroeg op de middag was daar het duo Slaves om ons wakker te schudden, met hun onstuimig felle rock’n’rollende punk . Een goed half uur hard en meedogenloos, uit hetzelfde schuitje als Sleaford Mods, waarbij de drums (simpelweg twee trommels en twee cimbalen) en de gitaar onder helse spanning stonden. Typical Britten met een vuil mondje van alledaagse verhalen. Sjiek. Beloftevol duo!
- Ook Manchester Orchestra kon zeerzeker boeien . Deze Amerikaanse band uit Atlanta weliswaar en niet uit Manchester , hebben live wel iets gemeen met My Morning Jacket , die even begeesterend te werk gaan. Potige rock , met een americana/stoner invloed , die de melodie niet uit het oog verliest . Een stevige set , waar de gitaren voor zich spraken , ondersteund door de honingzoete stem van Andy Hull. We hoorden een handvol sterke nummers als “Shake it out” en “Friends”. In de VS zij ze al een ferm gerespecteerde band , hier in Europa zijn ze op ontdekking , die nieuwe fans kan opleveren .
- Gematigder was het beloftevolle Bear’s den. Ze waren onder de indruk van het festival en van de warme respons; de band rond zanger/gitarist Andrew Davie houdt het midden tussen gevoelige indiefolk en broeierige ‘70s retro , ergens tussen Mumford & Sons, Noah & The Whale, Fleet Foxes en Midlake in , door het banjo/mandoline getokkel , de zorgvuldig opgebouwde climax en de warme indringende (zelfs getormenteerde) zang en meerstemmige zangpartijen . Muzikale schoonheid , die nog kleur kreeg door de blazerssectie . Een reeks mooie luistersongs die je een goed gevoel geven als “Elysium” , “When you break” en het betoverende “Magdalene”.
- De lettergreep Ma bleek populair in de Marquee, want ook The Maccabees gaven daar het beste van zichzelf. De Britten kwamen er hun vierde album voorstellen ‘Marks To Prove It’. Dat viel op want de set was volgestouwd met nieuwe nummers. Bovendien besloot de band om zeer luid te spelen. De hoekige Indie Rock kwam goed tot zijn recht door de vele gitaren. De keuze van een pianiste was niet slecht. “Toothpaste Kisses” als “Ayla” waren hoogtepunten in hun geoliede set . (Niels Bruwier)
- Voor muzikale gekte , genialiteit tekenden Evil Superstars van Mauro , die in 94 de Humo’s Rock Rally wonnen. Een overweldigende ervaring met die gitaarkronkels , de zwaar grommende bas , de psychedelische keys , de bleeps ,de hyperkinetische , wisselende ritmiek en de vocale capriolen van Mauro . Ze refereerden het nauwst aan Barkmarket . Deze band klinkt nog even eigentijds als twintig jaar terug, avontuurlijk , compromisloos op elk niveau . Een dosis sludge , noise wordt geïnjecteerd. Mee verantwoordelijk is Tim Vanhamel die als 16 jarige toen de band vervoegde . Twee albums werden uitgebracht , en vanavond kregen we een reeks outtro’s , obscuriteiten en ja ook nieuw materiaal. De surrealistische visuals, die ergens de Residents oproepen, spraken tot de verbeelding .
In de AB waren er al eens twee reünie concerten. En het zal even geflipt, geschift geweest zijn, en die je toch weet te raken . Openers “1000000 demons can’t be wrong” , “A few screams for the teens” en “If you cry I’ll go to hell” weerspiegelen de set in z’n totaliteit . “I’m on high” van Millionnaire werd ook door de mallemolen gehaald en een Arno carroussel on speed voelden we aan naar het eind. Om tot slot wat toegankelijkheid toe te voegen o.m. met een “Baby (smart seks with a winner)” en “A sad planet” die ontspoorde en explodeerde. Waanzinnig , hallucinant. “Wij waren Evil Superstars , Onthou die naam” . Evil Superstars deed zijn naam alle eer aan . Wat een reünie!
- De Aussies rond Kevin Parker , Tame Impala zijn het clubcircuit ook ontgroeid. Hun retropsychedelica brengt verschillende generaties dichter bij elkaar . Een kosmische trip hadden we bij het vorig werk , de synths spreken op het recente ‘Currents’ , meer (disco)beats, die de dansspieren aanspreken . Alle kleuren van de regenboog zie je bij deze muziek . “Let it happen”, één van de twee singles van ‘Currents’ werd al meteen sterk onthaald , “The less I know the better” zat verderop in de set . Parker en C° lieten zich niet verglijden tot de laatste cd , die door fans van het eerste uur wisselend ervaren wordt . Een dikke laag galm in het hun kenmerkend muzikaal galacticastelsel kregen we met “Mind mischief” en “Elephant”. Heerlijk genietbare spacey trips met weerhaken! Boeiend , kleurrijk op elk moment , die droom en dans met elkaar doen versmelten . Bij de eerste cd zagen we hen nog in de Bota, vervolgens in de AB en nu wordt er al uitgeweken naar Vorst Nationaal . Psychedelica met een grote P dus …
Wat nog?
- In de Castello hielden we halt bij de Londesne rapster/dichter Katie Tempest met een knipoog naar de mannelijke tegenhanger Mike Skinner van The Streets . Hier gaan rap , poëzie en spoken word samen; emotioneel geladen teksten in een web van sobere , indringende verbeten rhymes en grooves, voorzien van heel wat stijlvarianten. Ze noemt het ‘electronic narrative rap’ , rap met live instrumenten waar de zelfkant van het leven wordt ontleed. We werden hier overstelpt door een spervuur aan raps, onnavolgbaar , prekend , declamerend . Om kippenvel van te krijgen. Een spoken words van Rollins verbleekte hier zelfs …
- In de shelter hadden we de interessante Zweedse stonerrock van Truckfighters . De heren drukken graag de pedalen in en geven het beste van zichzelf. Een desert sound die het sterkst was op “Desert cruiser” , die hier Kyuss deed opwaaien . “Get lifted” en “Mastodont” komen ook van onder het stof , zorgen voor een slepende intensiteit en hebben snedige tempowisselingen en dynamiek . Alle registers werden hier opengezet en ook al haperde er eens een versterker , de drie losten het handig op . Sterke set!
- In de wablief tent kon je niet omheen Raketkanon , die hun naam niet gestolen hebben . Stoere, weerbarstige, broeierige en intense onheilspellende noisepop, loodzware gitaren, pompende elektronica en een frontman die Kurt Cobain in zijn hoogdagen doet heropleven. Raketkanon is een live – beleven , slaat je murw door die rauwe , harde , felle verbeten aanpak; en het mag ontregeld , chaotisch klinken , de melodie wordt niet uit het oog verloren en de subtiliteit dwarrelt rond. Hier werd lekker gecrowdsurft . Een allesverslindend geluid , afbraaknoise … niet voor groentjes .
De clubtent? Jawel hoor
- We waren vroeg op post voor Dolomite Minor , die al enkele jaren nummers uitbrengt die sterk aan The White Stripes doen denken. Live ziet het duo er echt wel jong uit. Deze jonkies slagen er in om zware gitaren vast te houden en donkere rock te brengen. Denk aan een zwaarder Royal Blood en minder toegankelijk. Het is directer, vuiler , sterker zelfs dan een Royal Blood . De drummer is een gek die alles aan diggelen slaat. De gitarist is nog wat onzeker en zegt weinig, hoeft ook niet gezien de sound voor zich spreekt. (Niels Bruwier)
- In de vroege namiddag hadden we de jonge twintiger uit New Orleans Benjamin Booker , die in het voorjaar al een opmerkelijk concert gaf in de Bota . Net als Alabama Shakes, Bloc Party en Gary Clark Jr. zijn de nummers rauw, direct , scherp als intens, oprecht, overgoten van een pittig gekruid sausje soul en gospel. Booker graaft hier diep in de Amerikaanse wortels. Een reeks gruizige songs zonder al te veel tralala, met zijn raspende als warme stem. De rem kon wel eens gezet worden op een nummer , maar in zijn totaliteit werd het tempo opgeschroefd en speelde het trio erg gretig en opwindend .
- Die Allah-Las uit L.A. brengen de zomer naar je toe . Strand – zon – zee – zwetende, dampende lichamen – mooie meisjes … én festivals . Hun 60s westcoastpop klinkt lekker aangenaam en ontspannend en ze voegen er moeiteloos wat surfgitaartjes en psychedelica riedels aan toe . Het zijn frisse, sprankelende songs met een heerlijk prikkelende melodie die misschien wat inwisselbaar klinken, maar door het rauwe , garagerockend randje de aandacht behouden . Retro inderdaad . Ergens halen ze er een Steve Wynn of Feelies gitaarmotiefje bij. Ideale on the highway music.
- We keken enorm uit naar die set van Ride die 25 jaar terug met het album ‘Nowhere’ de shoegaze kleur gaven , Tja , dan kom je uit op een reeks bands als Slowdive (vorig jaar hier) , Swervedriver, My Bloody Valentine , Loop en hun peetvaders Jesus & mary chain .
Wie dacht dat ‘Nowhere’ integraal ging gespeeld worden , werd maar deels op zijn wenken bediend, en zat dus wat op zijn honger om die gitaareffects , wahwah en stroboscoops om de oren te zien vliegen. Daar knelde het schoentje wat , gezien het daaropvolgende werk met de jaren beduidend gepolijster Britrock klonk . Zeerzeker niet slecht , maar het vuur sloeg net niet uit de pan , en die vonk , vlam miste ik net , en dan denk ik terug naar hun memorabel concert op het 80s Futurama .
“Leave them all behind” was een schitterende opener die de set deed openbloeien met “Lika a daydream” , die een intense spanning had. “Polar bear”, “Seagull”, “Dreams burn down” en “Vapour trail” zorgden voor de (feedback) explosies, die we maar al te graag horen en de rest liet ik wat aan mij voorbijgaan … Heeft Andy Bell iets te lang bij Oasis gespeeld?!
Geslaagd jawel , maar geen top als de returns van Slowdive of Jesus & mary chain …
Op die manier besloten we PP 2015 - Een gevarieerde Pukkelpopaffiche , die de kaart van gezelligheid meer dan ooit trok en op de verschillende stages voldoende moois te bieden had.
Neem gerust een kijkje naar de pics van Lowlands 2015
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lowlands-2015/
Organisatie: Pukkelpop, Hasselt-Kiewit
Pukkelpop 2015 – vrijdag 21 augustus 2015 – impressies dag 2
Op deze tweede Pukkelpopdag werden de jongeren op hun wenken bediend op de mainstage … Wat wil je met bands als Major lazer , Bastille, Christine & the queens,of een Passenger. We schoven muzikaal inhoudelijk de mainstage wat opzij te schuiven voor een grilliger parcours en kwamen uit op volgende interessante reeks …
Vroeg op de middag kon je terecht voor Billie in de dancehall . Ze heeft al een bescheiden hitje op zak “gimme the knife” . Buiten de aanstekelijke single , moeten we het antwoord schuldig blijven hoe de toekomst zal evolueren , want muzikaal raakte haar elektronische pop net onvoldoende …
We bleven verschillende keren haperen in de Wabief tent , vandaag gesigneerd dor niemand minder dan Mauro ; je komt uit op een rits interessante optredens , die chaos , gekte en avontuur met elkaar gemeen hebben . Mooi …
Hate & Merda uit Italië was er al meteen eentje vroeg op de middag . Posthardcore , donker , dreigend , spannend , repetitief slepend , explosief . Met een kous over het hoofd speelde het duo erg stevig. Sterk dus!
The Germans hebben altijd al gehouden van wat experiment , en speelden een bezwerend exorcistische trip , die aanstekelijk werkte op de dansspieren door de repetitieve groovy ritmiek, die een ‘la guerre du feu’ sfeertje doet opborrelen. Twee heren en een dame dansten de laatste twintig minuten, ingesmeerd met een soort crème , naakt op het podium . Schitterend .
The soft moon trok alle registers open en hielden de pedaaleffects ingedrukt , de vocals vervormd en veel donkere wave en shoegazelawaai . Psychedelisch donker opzwepend en hitsend .
Gekte bij Fat white family , wat toegankelijk startte , ontspoorde al gauw en ging het combo in overdrive .
Goat was op zijn beurt goed in hun retropsychedelica en verwerkte heel wat afro . Regendansjes, heksenpassen, projecties sierden het geheel en voerden je mee naar andere oorden . Goat blijft verbazen .
Wat een dagje in de Wablief, mensen …
Ook in de club vonden we onze gading , met als hoogte punt Courtney Barnett, die een Chrissy Hynde look linkt met een Patti Smith sound , rauw, melodieus , emotievol rakend. Een straf jengelend geluid in een strak melodieuze outfit . Check “small poppies” en “dead fox” maar eens ; de gevoeligheid verhoogde door de ruimte aan hun instrumenten. Grootse artieste in wording !
Vooraf het ruwe, onbesuisde gitaargeluid van The districts , dynamiek en dynamiet gingen samen , en Ought, die meer spanning en intensiteit in hun sound staken; Districts , Pavement en Thurston Moore linken aan de Nieuw-Zeelandse indie van The clean en The chills , onbevangen en speels .
Tot slot hadden we rond de middernacht Little dragon , die hun ‘best of’ in hun korte bestaan voorstelden . Hun electropop kreeg af en toe mat meer trance en percussieve ritmes mee .
In de Marquee lieten we ons overspoelen door de jonge wolven van Radkey , die Living Colour, Jimi Hendricks attitude in een punky retrogeluid brachten. The Gaslight Anthem zijn toe aan hun afsluitende tour en injecteerden emotie in hun eenvoudig treffende , retestrakke retrorock’n’roll. Sterk op dreef waren ze met “american slang”, “45” , “the backseat” en “the 59 sound”.
Hoofdvogel was FFS , de postpunkkruising van Franz Ferdinand en The sparks , heerlijk hoe songs van beide partijen elkaar vinden van “do you want to” , “take me out” en “this town ain’t big enough” . De ooit zo koele keyboardspeler Ron Mael zette zelfs een danspasje en van broer Russell kon er een lachje vanaf . Wat wil je met het positivisme en levendigheid van FF…
Chvrches hebben we niet gezien , maar technische problemen deden de set vroegtijdig eindigen hoorden we …
Onze weg was nog niet ten einde , King Hiss in de shelter ging stevig tekeer en stopte wat progrock in hun sound , Frank Carter had lak aan alle regels waar fans en artiest mee geconfronteerd worden . Hij was middenin zijn publiek te vinden en circlepits waren schering en inslag . ‘Fuck authority’ kon je hier wel letterlijk nemen. Met een knipoog naar Lightning bolt.
En die mainstage .. niet vergeten hoor met De jeugd van tegenwoordig , die het jonge publiekje vermaakte en verblijdde . De beats , bleeps en raps vlogen om de oren , met de handjes in de lucht op de pianoloop van “deze donkere jongen komt zo hard”, “sterrenstof” en “de formule”. Christine & the queens , die haar muzikale eenvoud omzet in een tot in de puntjes uitgewerkte choreografie van o.m. “christine “en “saint claude”. Een grote madam.
Ellie Goulding doet de meisjesharten sneller slaan , maar bereikt de jongens evenzeer met hits als “starry eyes”, “anything could happen”, “i need your love”, “lights” en “burn” . Haar electropop bereikt iedereen .
Tot slot kon Major lazer besluiten om het feestje van 30 jaar Pukkelpop compleet te maken . Een dj set , met MC’s , danseressen , lapdance , amusement en show . Hier mocht het vuurwerk al knallen …
Tussenin even een glimp opgevangen van Jamie xx , die eigen werk of dit van The xx links liet voor een opzwepende DJ set …
Uitgebreide reviews volgen
Org: Pukkelpop
Pukkelpop 2015 – donderdag 20 augustus 2015 – impressies dag 1
Pukkelpop kan dertig kaarsjes uitblazen, ideaal festival weer én … uiterst genietbare muziek. De drie dagen zijn uitverkocht. Een dagje meer, dat moet kunnen als er feest is! De woensdag werden de dansspieren al aangesproken met de 2 many djs en guests . Een rits Belgische bands en opkomend talent werden in de spotlight geplaatst ( o.m. A soldier’s heart – The van jets - The hickey underworld en Novastar) .
Ons parcours dag 1 - De mainstage brengt het muzikale verleden van de 90s dichter naar de jongeren.
Na het fileleed hebben we het volgende parcours doorsparteld …
Op deze officieel eerste festivaldag viel het op dat de 90s dichter naar het publiek en de jongeren werden gebracht met een Dropkick murphys , Limp bizkit en Linkin Park. Deze bands zijn nog steeds populair en omarmen maar al te graag hun fans , wat ten zeerste werd geapprecieerd , en ervoor zorgde dat ze warm onthaald werden!
Zorgeloos de avond in dus , met Dropkick murphys en hun zwierige punkfolk ; Limp bizkit die op z’n beurt zijn beste hits ophoest + een reeks covers ( “rollin” – “my generation” – “nookie” – “my way” - “killing in the name of”- “take a look around”) en betrekken er op elk moment het publiek bij (de meisjes op de stage) . Tot slot Linkin Park , de Amerikaanse band toont twee gezichten met de elektronica , beats die met de jaren in hun nu-metal is geslopen; ok qua zang klinkt het allemaal fijner en zalvend . Onontbeerlijk is het oude materiaal als een “one step closer” , “in the end” die een verbeten , pittig bandje presenteren .
Op die mainstage hadden we verder de interessante combinatie van Sigma en Rudimental met een heuse band achter zich, in de voetsporen van Faithless , Basement jaxx en recent Major lazer, een mishmash aan stijlen integreren (soul, jazz, pop, hiphop, drum’n’ bass en dance) en zangers, rappers en zangeressen toevoegen. Ze hitsen het publiek op en brengen je in optimale stemming . Slotsom: beide bands hebben veel met elkaar gemeen en lijken goed op elkaar ingespeeld . Terecht hebben zich opgewekt tot een grootse band .
Mooi wat Sigma presteerde met “changing” , “nobody to love” en Robin S “show me love” ; Rudimental met “never let you go”, “waiting all night”, “feel the love” en het opvallende “love ain’t just a word “.
Verder staat Pukkelpop garant voor zijn ontdekkingen een zoektocht van beloftevolle bands … We hielden halt in de Wabief tent met bands van eigen bodem waaronder The sha-la-lees , intens broeierige , snedige 60s 70s rock’n’roll , Team william die na al die jaren een sterke return maken en het popgevoel doet opborrelen met een reeks overtuigende singles (check maar hun “1995”) of een Stuff , die Battles , Tortoise en ons oudje Wizards of Ooze laat versmelten in een (a)typische hektisch, hitsende ritmiek. Tot slot hadden we Neon judgement die definitief een streep trekken onder hun bestaan met hun ‘farewell’ tour van hun old80s en 90s EBM, elektropop .
Ook in de Marquee vonden we zeerzeker ons ding met een Kodaline , die de jonge meisjesharten sneller deden slaan met hun emotievolle , aanstekelijke ‘singalong‘ pop , George Ezra , die het sing/songwriting een breder concept biedt ; singles “cassy o”, “barcelona” en “budapest” zijn mooie voorbeelden; opvallend, de “I try” cover van Macy Gray . Zijn tokkelend , indringend gitaarspel en diepe vocals zijn iets apart en geven elan aan de nummers .
Verder een Interpol , die een grimmige , pittige gedreven set spelen van hun recente cd en het ouder werk waaronder “say hello tot he angels”, “evil” en “slow hands” , en het nauwer brengen tot hun laatste werk. Die donkere ritmische waverock staat er duidelijk nog …
Tot slot de clubtent , war de artiesten algemeen gezien extravert voor de dag komen – check maar Natalie Prass die haar vederlichte pop iets directer brengt, Curtis Harding onderstreept z’n talent binnen de retrosoul en klinkt venijner, scherper dan op plaat, Mew moet niet onderdoen binnen het concept van de etherische pop … hun sfeervolle benadering stopten ze onder in een weerbarstig rockende outfit (wat een versie van “satellites” en hun doorbraak oudje “the zookeeper’s boy”) . Strand of oaks doet er nog schepje bovenop en klonk erg gedreven. Met een knipoog naar Ayco , Jason Molina en The God Machine in de aanpak . Subliem! Django Django besloot feestelijk de avond in de club , de twinkelende, hitsende tunes , de percussieve ritmes , de keys en de meerstemmige zang waren heerlijk. Alternatief dansbaar! Puike set !
Alvast hebben we genoten van een eerste Pukkelpopdag …
Uitgebreide reviews volgen
Org: Pukkelpop
Een mooi rammelend indiepopbandje is Twerps , een gezelschap uit Melbourne , die invloeden aanhaalt van een Feelies , Go-Betweens , The Chills , Yo La Tengo en Galaxie 500 … en dan weet je ’t wel … met een dromerige , repetitief opbouwende ritmiek en het rauwe, stekelige randje . Het zijn meestal korte , kernachtige nummers en een paar langere, te koesteren , “I don’t mind” en “Empty road”.
Maar in het genre valt voldoende afwisseling te noteren door stuwende , rockende tunes wat het album boeiend houdt .
Op die manier gaan we van “Back to you” ,”Stranger” naar “Simple feelings” en “Adrenaline” , die het houden op die kenmerkende man- vrouw zang die varieert en elkaar aanvult.
Kortom , dit is heerlijke vintage indie!
Uit Birmingham zijn ze afkomstig en een smiley vinden we ongetwijfeld terug bij de groepsleden als de bandnaam , de albumtitels en de hoes . Toegegeven , ze menen het en ze doen ‘t wel oprecht . Zorgeloze Britse indiepop , met een reeks nummers die aangenaam klinken , een sfeervolle groove hebben en een hippie style ademen . Positivisme ervaren we bij de muziek van Peace , die naast de tien inwisselbare catchy tracks er nog acht toevoegen. Na de eerste drie “O you” , “Gen strange” en “Lost on me” weet je wel wat volgt . Ok in z’n totaliteit , maar niet echt verrassend .
Festival Dranouter 2015 – vrijdag 7 augustus 2015 – impressies dag 1
Festival Dranouter verhuist naar … Dranouter . Onder dit credo kunnen we nu al zeggen na dag 1 dat de missie geslaagd is . Een kleiner terrein en tenten, kraampjes , die iets dichter bij elkaar staan wat de gezelligheid bevordert . Het ademt de sfeer van een grote kermis uit, dichter bij de dorpskern en rond ’t Folk, het hart van de organisatie, met goede muziek uit alle windstreken; en met de Klakeye/Nekka stage en de Kerk erbij , aan de overkant. Goed uitgedokterd en goedgekeurd!
Het was even wennen na al die jaren , na 40 jaar in dezelfde omgeving van de Koudekotstraat ...
En het festival staat in het teken van de ecologie , een goede traditie die ze in ere houden.
De 41ste editie is klaar voor 40000 muziekliefhebbers. U ook?
Wat muziek graag?
Onnoemelijk te zeggen dat Bart Peeters het feestvarken van de eerste dag was … Muzikant, presentator, humorist, animator , hij heeft het allemaal . Een groot sing/songwriter in de Nederlandstalige muziek, die het een kleurrijke swing geeft . Hij heeft na een sabbatjaar een nieuwe plaat uit en is op tour getrokken . Vanavond werden anderhalf uur lang alle zorgen opzij geschoven , met z’n lekkere mishmash aan stijlen. Alles weet hij met z’n band Ideale Mannen te verwerken in zwierige , heerlijke uptempo’s , als ruimte laten voor sfeervolle, intiemere songs . Van “Venus , Pluto of Mars” , “Poolijs”, “Heist aan zee” naar “Konijneneten”, “Denk je nog eens aan mij” of een “Dicht bij mij”. Afsluiten en letterlijk ‘handjes’ uitzwaaien deed hij met de nodige “oohaahs” …
Asaf Avidan is wat de vreemde eend in de bijt in de Kayam, die bij onze Franstalige vrienden meer dan zomaar die “One day/reckoning” is, maar op Vlaamse bodem blijft het eerder bij die ene klassieker, vanavond in een deels folky akoestische versie gespeeld en die voor de nodige ambiance en singalongs zorgde “One day baby, we’ll be old, oh baby, we’ll be old”.
De Israeli heeft een heuse band achter zich en heeft duidelijk meer te bieden dan het gezellige danspasje en gefluit van de single , maar spijtig genoeg raken de andere songs onvoldoende , ondanks alles , wel ingenieus in elkaar zitten, een combinatie van sing/songwriting, semi-akoestisch materiaal aangevuld met snedige rock, blues , indie, reggae en leuke danstunes. Wat irriteert is zijn schelle, hoog uithalende stem . Maar hij kan met z’n band fel van leer trekken. Kijk, veel volk blijft zeker staan en hij werd hartverwarmend ontvangen , wat hem zeer zeker deugd deed . Ook hij wordt uitgezwaaid en sluit de eerste dag af …
Eerder zagen we nog iets van de Amsterdam Klezmer Band , een uitgebreide Brass band die klezmer, balkan en pop dicht bij elkaar brengen . De Nederlanders willen op het vroeger uur de mensen in de juiste stemming brengen .
De huiselijke familie van de Magic Numbers was hier in 2011 al aanwezig. Hun grootste succes zijn ook al van een tiental jaar terug en als we er de laatste platen op nahouden , ondanks de sterke promo op radio 1 , zal het daar bij blijven . De songs hebben een dromerige retro ‘feel good’ tune en een meerstemmige zang ; ze zijn sfeervoller , zeemzoeterig meer dan ooit en de snedige, springerige ritmes zijn op het achterplan geduwd . “Forever lost” en “Love me like you zijn de twee opmerkelijke nummers die in het geheugen gegrift staan …De Magic Numbers schrijven goed uitgewerkt materiaal , maar de magie is wat verloren gegaan …
Naast de Kayam tent was er ook voldoende te beleven op de zijpodia … Een greep
Roosbeef , die nu in Antwerpen woont en met Tom Pintens in zee gaat, brengt op de nieuwe cd ‘Kalf’ een reeks vindingrijke , gedreven en ontroerende songs, die absurditeit, humor en ernst in elkaar doet vloeien. “De Schelde” en de titelsong zijn er maar een paar die wisselen in ritme , onverwachtse wendingen ondergaan en onderhevig zijn aan de stem ‘kronkels’ van de zangeres, die zingt , grauwt, schreeuwt , huilt , er wel eens een valse noot uitkrijst en als een krolse kat over het podium en de instrumenten beweegt ... Een onschuldig, sprookjesachtig en huiverachtig decor borrelen op …
Verder in de clubstage een emotievolle , ingetogen set van William Fitzsimmons . Een sober gehouden instrumentatie met drie , gedragen door z’n warme , innemende stem . Zelfs met een double gitaar weet hij te raken en op het eind werd je nog geprikkeld door die intieme sing/songwriting folky sound als ze midden het publiek zonder versterking lofi gewijs speelden … Harmonie , eenvoud en samenhorigheid vonden elkaar hier ten top …
Onze muzikale duizendpoot Tom Barman heeft nooit z’n liefde voor jazz onder stoelen of banken gestoken . Een Beefhart is van sterke invloed op Taxiwars , die een jazztrio heeft als rugdekking , die enorm op elkaar is ingespeeld en ons overdonderen met een energieke , krachtige en sfeervolle hippe freejazzy sound, die een punky sfeertje ademen. Barman laat zijn kompanen voldoende ruimte , wat uitermate goed is ; hier kan er danig worden geïmproviseerd en gegrooved.
Tot slot konden we nog in de Kerk terecht . Een erg mooi gevonden plaats om artiesten hun ding te laten doen. De akoestiek is wondermooi, plaatst de bands in de spotlights en brengt hen naar ongekende hoogtes o.m. een Douglas Firs rond sing/songwriter Gertjan Van Hellemont , americana/rootspop, en het jonge broertje van onze Bony King Bram Vanparys, die hier vanavond de backing op zich nam .
Een herfstig klanken palet en een dromerige ritmiek in het genre , ‘zomeravondzon’ muziek, die nog wat te vroeg geprogrammeerd stond , maar ok , in het mooie decor kwam het tot z’n volste recht. Een weemoedige sound , hartverscheurend met nummers als “Caroline, “Don’t buy the house” , een paar oudjes van de vorige cd of de acapella aanpak op het eind . Crosby, Stills & Nash zouden erg onder de indruk zijn …
Op die manier konden we met een gerust , goed gevoeld dag 1 besluiten …
Uitgebreide reviews volgen …
Pics : http://www.pbase.com/pieter_73/dranouter_festival_2015 (dank aan Pieter Verhaeghe)
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Mag dit ‘loon naar werk’ zijn …Vodz uit Borgloon heeft na de EP ‘The road’ een boeiend debuut uit . Het is een afwisselend plaatje van intens; broeierige snedige rocksongs , die een donkere 80s ondertoon hebben en weten te overdonderen .
Een extravert spannend geluid … Hier borrelt een Mark Lanegan op, met o.m. ook z’n vroegere Screaming Trees, of we horen door gedoseerde nosiy aspects een Sonic Youth, die ten tijde met ‘Dirty boots’ de grote menigte kon bereiken. De stoner, grunge waait over de tien nummers heen. Al meteen wordt de aandacht getrokken met openers “Hand of God” en “Blackness”. De titelsong overrompelt . Sterk .
Band die hun invloeden niet onder stoelen of banken steekt , én songs uit heeft met een eigen smoel . Puike plaat hoor !
http://vodz.be
Zinger - beloftevol talent rond de tandem Pieter Deknudt en Nick Herweyers. Ze hadden al de Beloften ingelijst in 2011 en deden dat nu met de Nieuwe Lichting . We hebben hier een afweging tussen sing/songwriting en melanchopop , die door een soort Brass band (blazersectie) een intensere, diepere muzikale vorm en inhoud krijgen . “Grace” en “Beachy head” zijn er al twee om te koesteren, die opvallen door de hoekige ritmiek , de mistige keys en de weemoedige tunes.
Hou die Zinger maar in het oog , want de handvol nummers klinken spannend , broeierig en gevoelig …
Info http://www.zinger.be of http://www.facebook.com/zingerband
Geen toegankelijk, makkelijk luistervoer die Bjork de laatste tien jaar weet uit te brengen. De nieuwe plaat ‘Vulnicura’ verschijnt drie jaar na ‘Biophilia’; singles kun je hier praktisch niet meer uithalen . Wat wel binnen dezelfde lijn ligt van vorig plaatwerk, is die grimmige, sfeervolle elektronische pop , ondersteund van orkestratie, trage , slepende (op z’n LFO (wijlen Mark Bell)) beats , en lichte, donkere , neurotische drum’n’bass , die een soort soundtracksfeertje ademen onder haar frêle , hemelse elfenzang . Er is er eentje met Antony Hegarty (“Atom dance”) terug te vinden.
Een klankenpalet, geluidskunst, die de scheiding moet verwerken met Matthew Barney , van bemoeilijkte communicatie , onzekerheid naar afscheid en verdriet .
Besluit in dit ganse concept: Bjork blijft toch aparte muziek maken .
Nederlands 
Français 
