Die solo projecten van Hot Chip zijn toch twa … Eerder waren we al behoorlijk onder de indruk van Alexis Taylor (About Group, Bang & Olufson) en Joe Goddard  (The 2 Bears) . Nu zijn Felix Martin en Al Doyle aan de beurt . En  beiden koesteren die ‘80s elektronica . Eerst moeten ze nog wat op gang komen met hun ‘arty farty’ popelektronica, maar vanaf song 5 “Behind the shutter”, zit het goed snor .
Broeierige, luchtige, slepende, sfeervolle, aanstekelijke en groovy ritmes en melodieën, met onderhuids een referentie naar Talking Heads, Beck , David Byrne en Brian Eno , wat sterk te horen is op “Do you not feel loved”, “The third one” en “Finding reasons” . Beide heren onderstrepen het talent van Hot Chip op dit project in direct klinkend materiaal, wat ervoor zorgt dat we een overtuigend plaatje hebben.

Lokerse Feesten 2012: DAG 08: The Charlatans – Royksöpp - New Order - Trentemöller
Lokerse Feesten 2012

De programmatoren van de LF en Britse artiesten en bands … ‘t Is in elkaar verweven. Op die manier zie je wel pak ‘oude’ grootheden terug, die de Britse scene kunnen samenvatten.

Eentje die erin slaagt twintig jaar Britse ‘Madchester’ scene te bundelen is de band rond Tim Burgess , The Charlatans, die samen met Inspiral Carpets en The Boo Radleys in de voetsporen traden van The La’s, Happy Mondays, Blur, Oasis en Stone Roses. Ze hebben al meer dan 15 platen uit, maar het zijn vooral die nineties eerstelingen ‘Some friendly’, ‘Up to our hips’ en de paar opvolgers die de Britpopscene kleur gaven. Net als bij hun vorige passage op de Lokerse Feesten ging hier in open air hun Brit wat verloren .
Een weinig verrassende, ietwat kleurloze set , hadden we, doordat de heren statisch op het podium stonden , geflankeerd door een introverte zanger, die buiten een “Glad to be here” en “How you’re doin’” het bij z’n dromerige zang hield; toegegeven, hij was een opvallende verschijning, die verouderde Burgess , met de geblondeerde haren. Buiten de eerste rijen zat de band wat in het slob, en het waren enkele de bezwerende,  zweverige psychedelische “North country boys” , “How high” en masterpiece “The only one I know” die het publiek wat deden loskomen voor een eerste ‘movement’. Het was duidelijk dat The Charlatans een band zijn, die weinig impact meer hebben om op een groot podium het publiek te ontroeren en  in te pakken.

Beeldrijke elektronica maakte het Noorse duo Royksöpp groots, die ijzige poolvlaktes opriepen op hun doorbraaksingle “Eple” , van hun debuut ‘Melody A.M. Vanavond bleef  spijtig genoeg die heerlijke instrumental in de koelkast . Intussen hebben ze een handvol cd’s uit , waarbij hun instrumentale filmische elektronica wordt aangevuld met een keur aan gastvocalisten . En vanavond hadden ze o.m. Anneli Drecker (remember 80s Bel Canto) en Robyn mee , die elk een tweetal nummers zongen . En hun set kreeg nog meer kleur door een forse, krachtige, pompende Orbital/Leftfield  trance beat , de acts en de attributen .
Eén van de twee techneuten zong mee , wat een erg gevarieerde set opleverde. Een grote transistorradio was te zien op een groot doek , en die boxen konden luid knallen.
Hun dance bevat geen hippe invloeden richting dubstep en drum’n’bass , maar de elektronica van “So easy”, “The drug”, “Remind me” en “Poor Lena” waren een ideale geleider naar de electropop van New Order.
En dan de songs met onze dames , Anneli Drecker was gekleed als een ‘witchy’ Fever Ray ( The Knife aka Karen Dreijer Andersson) en overtuigde op “This must be it” en een prachtig uitgesponnen “What else is here”, en Robyn trok de ‘dansschoenen’ aan op “None of them” en “The girl & the robot”.

New Order begint van België te houden , zo te zien . Na hun glansrijke reünie, november ll in de AB ( btw bedoeld om de ZH kosten te betalen voor één van de vrienden van het eerste uur, videomaker Michael Shamberg, die trouwens ook nog instond voor het befaamde Factory label begin de jaren ’80) , zijn ze een goed half jaar later opnieuw in het land. Dat was even anders , want ervóór konden we hun optredens hier op één hand tellen  …
De eigenzinnige invloedrijke band uit Manchester , ontstaan uit Joy Division, bracht wavepop, dancerock  en electro dichter bij elkaar. Leden van het eerste uur Bernard Sumner (zang/gitaar), Stephen Morris (drums/synths) konden niet meer rekenen op bassist Peter Hook, die met z’n diepe, hoekige , strakke, dreunende bas de sound van Joy Division en New Order bepaalde. Maar jonge gast Tom Chapman nam perfect de rol van Peter Hook over en speelde gemotiveerder dan z’n peetvader. Ook toetseniste Gillan Gilbert was er terug bij.
Net als bij hun optreden in de AB hadden we een gretig spelende band, getriggerd door de jonge bandleden , met  op het achterplan een rits projecties , die de set kleurden . Enerzijds durfden ze krachtiger te klinken, anderzijds werden enkele songs een pompend elektrojasje aangemeten.
In de bijna anderhalf uur durende set kregen we een backcatalogue in een notendop , met o.m. het oude  repetitief aanzwellende “Ceremony, de overgangssong Joy Division - New Order, “Age of consent” en “Temptation” , die konden rocken . “Crystal”, “Krafty” en “Bizarre love triangle” waren broeierige gitaar- en synthpopsongs, Maar het publiek genoot nog meer van de tunes, de vibes, de beats, de gitaarlicks van “The perfect kiss” , “True faith”, “586” en een ruwe “Blue Monday”, die niets vies waren van een vleugje discokitsch, en aanstekelijk werkten op de dansspieren ! Een hartverscheurende “Love will tear us apart” (ode aan Ian Curtis natuurlijk) klonk eigentijds  en is van treurwilgklassieker uitgegroeid tot een heuse meezinger . Zo zie je maar …
New Order is alvast aan z’n tweede of derde adem toe met die combinatie oude en nieuwe groepsleden. Ze stonden  garant voor een avondje die zowel de new waver, de electrodanser, de discofreak en de rockende gitaarliefhebber bij elkaar bracht; variatie genoeg in die nostalgische klankkleur. Opnieuw houden we aan hen een fijne herinnering over …

Ook uit Scandinavië kwam de Deense knoppenfreak Trentemöller , die zo’n event compleet maakte . Hij kwam in de belangstelling door een mix  ‘80’s dance waveklassiekers aan Scandinavische koele elektronica , ijzige soundscapes en doom te rijgen in toegankelijke, aanstekelijke dance;  hij sleepte  een classic in de wacht met “Moaner”. “Lullaby” van The Cure trapte het uurtje ‘Get u freaky on’ af  …

Neem gerust een kijkje naar de pics http://www.lokersefeesten.be

Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren

Islands is een bijzonder bandje rond zanger/songschrijver Nick Thorburn, van het vroegere Unicorns . Hij is al toe aan de vierde cd , en telkens hebben we wel iets anders van deze muzikale kameleon. Na muzikale avontuurtjes binnen aanstekelijke indiepop, psychedelica en bonkende elektronica komt het songwriterschap naar boven. De vierde cd is een ingetogen, sfeervolle , broeierige plaat . Er valt voldoende afwisseling te noteren . Elf eerlijke, eenvoudige popsongs , waarbij de dromerige stem , en zalvende emotievolle elektronica , piano , toetsen elan geven aan de sound. Met songs als “Hallways” en “Can’t feel my face”  mag het al wat eens krachtiger klinken. Fijn plaatje !

Het debuutalbum ‘Conditions’ van de uit Melbourne afkomstige The Temper Trap schemerde door met de single “Sweet disposition” . The Temper Trap zette zich op de kaart met hun bezwerende, meeslepende, dromerige indiepoprock, die niet vies is van bombast , groots aangezette partijen en wordt dus gedragen door de indringende falsets en rauwe, energieke zang  van Dougy Mandagi .
De opvolger bevat vakkundige pop  en helt over naar sfeervolle melancholie, zeemzoeterig en breed uitgesmeerd. Ondanks dit algemeen kenmerk zijn de openers “Need your love”, “London’s burning”  en “Trembling hands” stekelig, die onderhuids een postpunk spanningsveld creëren . Verderop de plaat overtuigen “Dreams” en “Rabbit hole”.
Een degelijke , goedgemaakte plaat , niet meer , niet minder en dus ook niet echt verrassend .

Memoryhouse = Heerlijk sferische droompop  met een warme klankkleur en een hemelse, engelachtige soms dramatische stem. Evan Abbeele en Denise Nouvion uit Canada debuteren met nostalgische droompop en geven de songs rustige voortkabbelende ritmes door gitaarloops, synths, strijkers, piano en allerhande geluidjes.
De groep refereert aan Cocteau Twins, Cranberries, Galaxie 500, maar leunt aan de huidige rits Beach House, Mum, I Break Horses en Warpaint . De plaat klinkt relaxt , ontspannend, ademt rust en ingenomenheid uit en drijft ons mee naar een zorgeloze wereld .
Extraatjes op de cd , gezien de EP ‘The Years’ is toegevoegd .
De naam is een eerbetoon aan Max Richter , een Duits klassiek componist die 10 jaar terug een album uitbracht met de titel Memoryhouse.

De uit de UK afkomstige Breton, kwam in de belangstelling met de single “Edward the confessor”, een stuwende song , die een veelheid aan stijlen beheerst, en rock moeiteloos linkt aan punkfunk en computergestuurde technologie. Het nodigt uit om het ganse debuut ‘Other people’s problems’ te beluisteren .  Fijne muziek van een creatieve band, die verrassend met sounds omgaat: elektronica, soundscapes, bleeps, zware bassen, hitsende drums en ritmisch bedwelmende, pulserende en knisperende, neurotische beats. Een afwisselende, gevarieerde plaat van een gretig klinkende band.
Een moderne ‘new rave’ stijl , die beelden van bands als Metronomy, Klaxons, Friendly Fires, !!!; The Rapture, Radio 4, LCD Soundsystem deed opborrelden , en toch ergens de mosterd haalt bij een Gang Of 4, A certain ratio en Cabaret voltaire in die elektronica en drums.  Maar ook de dwarrelende ritmes van Foals en Bloc Party horen we.
Intrigerend materiaal waarvan songs als “Pacemaker”, “Wood & plastic” , “Jostle” , “The commission” en die single duiden op een sterk debuut !

Een liedjeskunstenaar is het, die Nederlander Erik De Jong, die op 41 jarige leeftijd debuteerde (2002); de tweede plaat ‘Dagen van gras , dagen van stro’ , kwam drie jaar later uit in 2005. Daarna kwamen talrijke samenwerkingsprojecten en nu de 50 voorbij is pas de derde cd  te zien, ‘Tot ziens, Justine Keller’, een heerlijk relaxt sfeervol album , die opvallend positief en vrolijk kan klinken door de uptempo ritmes , de talrijke instrumenten, de geluidjes en Jongs unieke combinatie van zinnetjes en metaforen.
Een romantisch album, melancholisch aanvoelend , over van alles en nog wat , de liefde , afscheid nemen , dagdromen , een regelmatig terugkerende Justine, enz., bepaald door z’n fluisterzang .
Het zijn mooi gearrangeerde composities, sober ingehouden , check maar eens “Jij wint”, “Overvecht” en de titelsong; of ze zijn rijkelijk en kleurrijk met allerhande toeters en bellen en geluidseffecten . “Heel goed nieuws”, “Club insomnia”, “Begin oktober” en “We vieren het toch” zijn de ‘Beautiful day’s’ van U2.
Spinvis heeft een sterke derde cd uit .. Moderne Kleinkunst met een grote K …

Samen met Aloe Blacc en Plan B is de 32 jarige sing/songwriters uit Ann Arbor, Michigan Mayer Hawthorne één van de nieuwe soulwonders. Hij is aan z’n tweede cd toe, ‘How do you do?’ , die het veelgeprezen debuut ‘A strange arrangement’ , de EP ‘Impressions’ (met covers) en een live dubbelaar opvolgt.
Hawthorne, een ‘Austin Powers’ lookalike met vlinderdas , overtuigt met het lichtvoetig, aanstekelijk fris ‘feelin’ good’ Motown geluid; z’n extraverte uitstraling geef elan aan deze sound. Het retrogeluid refereert aan Smokey Robinson, Curtis Mayfield, Otis Redding, Stevie Wonder, Jackie Wilson en Barry White, alsof het materiaal in de jaren ‘60 is geschreven en opgenomen.
We horen een variatie van zwoele, zeemzoeterige  liefdesliedjes (al of niet gebroken hartjes!), relaxte ‘West Coast’ soul tot dampende, opwindende ‘funksoulbrother’ cocktails.
Twaalf speelse, leuke, ontspannende songs ( o.m. “A long time”, “Dreaming”, “The walk” en “You called me”), die boeien door een pretentieloze directheid en eenvoud. Melodieuze, gepolijste ‘black’ soul en beach music, die weet te raken! Afgelijnd dus, maar knap gedaan ! Bewondering dus voor de ‘love, peace & soul’ van een sing/songwriter en multi-instrumentalist , die hier doorbreekt met deze plaat.

De sing/songwriter uit de VS is al toe aan z’n zesde cd , een half jaar zelfs na de vorige cd. Acht afwisselende songs horen we, die een fijne, elegante  opbouw hebben, ingetogen kunnen zijn of iets meer rocken .Op die manier hebben we de broeierige “Love thine enemy”, “Mystery mail” , “Meet me at the mannequin gallery” , en de intieme “To every man his chimera” en “Mariah” . “Robin egg blue” lijkt een regelrecht kalme Feelies song .
Kijk , McCombs overtuigt opnieuw met een reeks rakende folky indiesongs …

Even terug in de tijd … De Amerikaanse punkband Rocket from the tombs werd in ’74 opgericht en amper een jaar later waren ze uit elkaar . In het korte turbulente bestaan traden ze maar een paar keer op en brachten ze zelfs geen enkel album uit. Wat hen in de spotlights plaatste , was dat twee legendarische bands ontstonden Dead Boys en Pere Ubu.  
In 2002 werden enkele losse opnames van de band op plaat uitgebracht  onder ‘ The day the earth met …’. Het oude vuur werd terug aangewakkerd, en brengt praktisch de ganse band terug bij elkaar, met David Thomas, Cheetah Chrome, Craig Bell, Richard Lloyd en Steve Mehlman .
‘Barfly’, iets later, is de uiteindelijk debuutplaat , waarmee ze nu rond ‘trachten te’ touren … Voor wie houdt van de geschifte,  intrigerende pyschepop van Pere Ubu zal zeker z’n gading vinden van dit rauwer garagerockend plaatje … Toegankelijke, compacte , broeierige nummers , die boeien door de vaardige,  eenvoudige aanpak , en gedragen zijn door die bezwerende soms nasale vocals van Thomas  .