Wolvennest - Soul Grip - Splendidula - Pothamus - Donkere spirituele ervaring, duistere trances
JK Paddestoel
Groot-Bijgaarden

Artifacts From the Tagent Universe is een organisatie die bands binnen black, doom, sludge en andere duistere omkadering een podium plaats wil geven. Eerder zorgde dit voor een gesmaakt optreden van Ashtoreth in B52, Eernegem op 19 oktober. Op 26 oktober zakten we af naar de kelder verdieping van JK Paddestoel. Een zeer tot de verbeelding sprekend omgeving, waardoor je letterlijk underground leek te vertoeven, perfect passende binnen het concept van de avond. Namelijk een donkere spirituele totaalervaring, boordevol duistere trances die je de keel dicht knijpen.

Bij het afdalen van de trappen, voelde het aan alsof de deuren van de Hel letterlijk open zwaaiden. Dit ondanks de vriendelijke bediening bij het binnen komen, de gemoedelijke atmosfeer, en de gezellige lichtjes aan de toog die ons in een vroege kerstsfeer deden belanden.

Pothamus (*****) opende de avond op een zeer gevarieerde wijze. Door in golvende bewegingen tewerk te gaan, dit zowel vocaal als vooral instrumentaal, zet de band je voortdurend op het verkeerde been. Enerzijds zijn er die zalvende drum, bas en gitaar lijnen. Anderzijds worden oorverdovende mokerslagen uitgedeeld die ervoor zorgen dat de poorten van die Hel letterlijk open zwaaien. Het experimenteren met donkere geluiden, de zeer tot de verbeelding sprekende beelden op de achtergrond, en drie muzikanten die met waanzin in de ogen de aanhoorder meesleuren naar die eerste duistere spirituele totaalervaring, zorgen ervoor dat we letterlijk door elkaar werden geschud en voor het eerst met de angst in de ogen, onze eigen demonen nog maar eens strak in de ogen kijken.

Splendidula (****) is nauw verbonden met de organisatie van dit evenement, daarvoor verdienen ze een extra pluim op hun hoed. Dit geheel terzijde. Drum en gitaarlijnen die langzaam maar zeker opborrelen tot een kookpunt, zoals de lava bij een vulkaanuitbarsting. En als donkere kers op de taart die veelzijdige stem van Kristien Cools, vormen de rode - of eerder zwarte - draad in de set van Splendidula. Kristien haar inbreng laat ook nu weer een diepe indruk na, maar vooral valt ons op dat iedereen binnen deze band meer dan ooit dezelfde richting uitkijkt. Bij het begin van elke song is dat zelfs met de rug naar het podium, tot de song open barst in een ijzingwekkende aardverschuiving schipperend tussen Hemel en Hel, ergens in het vagevuur. De band bracht trouwens enkele nieuwe nummers naar voor, waaraan ook Pieter zijn vocale bijdrage leverde. Het zorgde voor een intensieve kruisbestuiving tussen zijn stem en deze van Kristien die nog meer door je hart boort dan voorheen. Een extra meerwaarde binnen de band, wat trouwens smaakte naar meer. Hoe veelzijdig Kristien haar stem wel is, bewijst ze trouwens als de muziek even stil valt en haar stem volledig de hoogte ingaat. Waardoor de zaal met verstomming wordt geslagen, door zoveel kippenvelmomenten op enkele seconden. 
Afsluiten deed Splendidula met het wondermooie “Somnia”. Maar op basis van die paar nieuwe songs, waarin verrassende wendingen merkbaar zijn, is het vooral uitzien naar nieuw werk van Splendidula. Die nieuwe plaat zou er volgend jaar moeten aankomen
Kortom: De grote sterkte van deze band is een intensieve doom atmosfeer combineren met een tot de verbeelding sprekende vocale aankleding. Dat zet de band ook nu weer eens in de donkere verf, met als extra toevoeging de vocale inbreng van Pieter wat smaakt dit dus vooral naar meer van dat.

Zwartgeblakerde black metal in de underground omgeving van een kelder? Perfecte locatie voor een band als Soul Grip (*****). De band houdt zoveel van het donker dat de blauwe spot die op hen scheen storend werkte.  Het werkte hen wat op de heupen, maar na de spot zelf wat te hebben verzet, werden de registers vlug volledig open getrokken. De muziek die Soul Grip  brengt is zodanig intensief en duister dat het inderdaad enkel tot zijn recht komt in het pikkedonker van de nacht. Na een langzame instrumentale intro, wordt het tempo op een zodanig verschroeiende wijze tot een hoogtepunt opgedreven waardoor de muren in de kelder beginnen te trillen, en de temperatuur nog meer stijgt. De frontman schreeuwt niet alleen zijn woede op een zeer emotionele wijze , hij beweegt zich op het podium voort alsof duivelse demonen zijn lichaam hebben over genomen. Door deze verschroeiende aanpak lijkt het dan ook letterlijk alsof je de vuurtongen van de Hel je voetzolen voelt likken. De band gaat op een eerder, vooral dan vocaal, monotone wijze tewerk maar zorgt er door deze aanpak wel voor dat het aanvoelt als ijzingwekkende klauwen rond je nek je meesleuren in die Helse trip. Tot je zelf waanzinnig geworden, met de krop in de keel, totaal van de kaart achterblijft. De temperatuur in de zaal steeg daardoor uiteindelijk zelfs naar een kookpunt, perfect voor wat nog moet komen.

Want als er één band is die je door een spirituele, donkere en bevreemdend aanvoelende totaalbeleving meesleurt naar een duistere sprookjeswereld die elk van je nachtmerries overstijgt, dan is het Wolvennest (*****) wel. Doordat het hier een kleiner podium betrof, kon de bands niet al zijn attributen benutten. Maar sfeervolle kandelaars aan de zijkant, deden het toch aanvoelen alsof je in een soort Satanische kerk was aanbeland. Wolvennest is een band die het niet moet hebben van veel woorden, maar vooral veel intensieve daden. Dat is bovendien niet enkel de verdienste van een frontvrouw, die door haar onaardse stem en uitstraling je meesleurt naar een bijzonder angstaanjagende droomwereld waaruit je niet wil en kunt ontsnappen eens in trance gebracht. De instrumentale omkadering is minstens even oorverdovend tot intens waardoor je, eens gehypnotiseerd door de magische krachten die worden tentoon gespreid, je prompt vertoeft in een fantasierijke wereld. Waar geen elfjes of Feeën je doet neervlijen in het malse gras. Maar eerder demonische wezens uit diezelfde mythische verhalen, je koude rillingen bezorgen van pure angst. Eens onder invloed van Wolvennest zijn hypnotiserende invloed, is geen terugweg meer mogelijk. Een betere spirituele ervaring, binnen die duistere trances, bestaat er niet.

Toen we de trappen opgingen naar boven toe, lieten we onze ziel achter in de putten van de Hel van Paddestoel en keerden met een donker hart dat  klopt in de keel huiswaarts terug. De regen buiten zorgde ervoor dat de totaalbeleving compleet werd gemaakt. Intensiever dan dit kan duisternis haast niet aanvoelen, is dan ook onze eindconclusie.

Algemeen Besluit: Op deze bijzonder intensieve zaterdag avond kregen we enkele donkere spirituele ervaringen voorgeschoteld. Door middel van een gevarieerd aanbod in golvende bewegingen werden we van begin tot einde ondergedompeld in duistere atmosferen, waardoor langzaam de poorten van de Hel op een kiertje werd gezet.
Afsluiten deden we met een verschroeiende black metal set van Soul Grip die de temperatuur uiteindelijk deed stijgen naar een kookpunt. Waarna Wolvennest naar goede gewoonte die spirituele totaalbeleving compleet maakt, door binnen een intensieve omkadering je achter te laten met het angstzweet op de lippen.
Bij elke band werden op het scherm trouwens opvallende beelden vertoond, die deze intensieve sfeer ten goede kwamen, bij Wolvennest werd daardoor het gemis van alle attributen, die bij een concert van die laatste normaal op het podium staan, zelfs min of meer gecamoufleerd.

Artifacts From The Gagent Univers: Artifacts From The Tagent Univers organiseert in de toekomst nog meerdere evenementen binnen diezelfde omkadering. Zo staat op 30 november o.a. Exoto, Desmdemonia en Kludde in JK Paddenstoel, Groot-Bijgaarden. Op 1 februari 2020 is het de buurt aan Wiegedood, Onrust en The Fifht Alliance. Dit in JH Splinter, Roosdaal.
Voor een volledig overzicht, en meer informatie verwijzen we jullie graag door naar de facebook pagina van het evenement: https://www.facebook.com/Artifacts-From-The-Tangent-Universe-421426082004917/

Organisatie: Artifacts From The Tagent Universe

Te Gek!? - Rick De Leeuw - Zware onderwerpen, licht brengen is waar Te Gek!? voor staat'

De theaterzaal van Ancienne Belgique was op zondag namiddag zeer goed gevuld voor het verjaardagsfeestje van de organisatie Te Gek!? . Vijftien jaar geleden startte bezieler Marc Hellinckx deze organisatie, eerder kleinschalig op. Ondertussen is het project uitgegroeid tot een begrip in en buiten de landsgrenzen, dankzij het doorbreken van de taboe rond psychische aandoeningen, en vooral psychose. Marc kan nu rekenen op een hele schare vrienden die zijn project steunen en mee vorm geven. Daaronder enorm veel bekende artiesten binnen muziek, komedie, kunst, schrijvers en dergelijke meer. Ze waren allen present om in AB een bijzonder gesmaakt verjaardagsfeest op poten te zetten waar 'emoties' als woede, een lach en een traan de rode draad vormen.
Vóór het evenement hadden we een fijn gesprek met één van de bezielers van dit project Rick De Leeuw. We hadden het niet alleen over dit project, maar ook andere zeer interessante projecten. Zijn verhuis van Amsterdam naar het dorp Heks, drempels verleggen, Het Ventiel en André Van Duin:

Ik las in een interview : ''Met zijn verhuis van het immer bruisende Amsterdam naar het diep in Limburg verscholen dorp Heks beëindigt hij naar eigen zeggen een volledig boek.'' Was dit geen cultuur shock?
Een cultuurshock zou ik het niet noemen, ik kwam al meer dan dertig jaar met grote regelmaat in Vlaanderen. Met de Tröckener Kecks waren we in Vlaanderen zeker zo populair als in Nederland en na de Kecks ben ik stukje bij beetje de grens over gestoken. Honderden optredens met Jan Hautekiet, vaste gast bij De Laatste Show, toneelstukken voor de KVS en Union Suspecte, voetbalanalist bij PlaySports, ik voelde me hier steeds meer thuis. De verhuizing was eigenlijk de laatste stap. De shock is eerder de grote verandering tussen het bruisende Amsterdam en een piepklein dorp. Ik woon er nu ruim drie jaar, en het is zeker leuk.

Heeft dit ook een invloed gehad op uw inspiratie tot muziek schrijven?
Dat zal uit de toekomst uitwijzen. Door Amsterdam achter me te laten, is mijn verleden wel overzichtelijker geworden. Lange tijd heb ik bijvoorbeeld de Kecks categoriek van mij weggeduwd. Nu speel ik bij optredens weer nummers van Kecks, omdat het een essentieel onderdeel is van wie ik ben en wat ik doe.

Je hebt een beetje overal gewoond, ook in Brussel dacht ik? Ook treed je zowel in Nederland als Belgie op. Wat zijn de grote verschillen? Publiek en dergelijke?
Wat me opvalt, is de wederopleving van het clubcircuit in Nederland. We hebben er dit voorjaar een tournee gedaan. Heerlijk! Zalen van tweehonderd tot vierhonderd man. Staand publiek, dicht opeen, dansend, drinkend, ouderwets warm. In een dergelijk zaaltje kunnen we ons helemaal laten gaan. Dat mis ik momenteel een beetje in Vlaanderen.

Maar er zijn toch zaaltjes als De Casino in Sint-Niklaas?
Ja! Dat is een perfect voorbeeld van het soort club waar we graag optreden. We mogen er binnenkort spelen, op 6 november

Rick,  de reden waarom we hier in Brussel zijn vandaag, hoe ben je in dat project 'Te Gek?!' terecht gekomen Het project spreekt me om persoonlijke reden enorm aan. Schuilt daar bij u ook een persoonlijke boodschap achter?
We proberen met Te Gek!? het taboe te doorbreken dat er nog altijd heerst rond de geestelijke gezondheidszorg. Zelfs de meest sterke mensen kunnen daar onder lijden. Het is geen zwakte. Je kwetsbaar durven opstellen kan juist zeer krachtig zijn, dat is iets wat me binnen dit project aanspreekt. Dat wil ik ook brengen als onderwerpen binnen de muziek die ik schrijf of zing.

Waar mogen we ons straks aan verwachten eigenlijk?
Vooral moet het een feestelijke namiddag worden, waar we artiesten samenbrengen die hier al jaren aan meewerken . Er zijn ondertussen zes cd's uitgebracht, die in een box worden voorgesteld in AB. Zware onderwerpen licht brengen, dat is waar Te Gek!? voor staat.

Ik las ook iets op je facebook pagina over 'Het Ventiel' kan je daar iets meer over toelichten aan een leek die er iets meer wil over weten?
Eigenlijk sluit het daar op aan. Het is eigenlijk begonnen toen we in 2013 met Te Gek!? naar Frankrijk gingen met een groep mensen met jongdementie. Samen zijn we op de fiets de Mont Ventoux opgereden, en dat is geen eenvoudig ritje. Voor Patrick, een van de mensen met jongdementie, bleek dat een ommekeer in zijn leven. Door de top te bereiken , bewees hij zichzelf dat er nog nieuwe uitdagingen in het leven waren, dat hij nieuwe doelen kon stellen. Zijn levenslust keerde terug, omdat hij naast zijn ziekte weer betekenis kon geven aan zijn bestaan. Sinds 2015 ben ik de trotse voorzitter van Het Ventiel, een vrolijke bende die enorm veel betekent voor heel veel mensen.

Deze week is Marieke Vervoort gestorven. Een van mijn uitspraken: ''je moet niet klagen over wat nier meer kan, maar werken aan wat je wel nog kunt''
Zo is het! Toen Patrick niet meer zelfstandig kon fietsen hebben we een tandem geregeld, waardoor we samen konden fietsten. Toen ook dat lastig werd, zijn we overgestapt op een duo-fiets. Bij elk nieuw probleem zoeken we een nieuwe oplossing.

Over iets anders, die samenwerking met artiesten als Frank Vanderlinden, Jan Hautekiet, Koen Buyse, hoe is die ontstaan?
Ik deel graag mijn songs met een ander, om te zien wat zij daarmee doen. Zo ontstaan vaak de mooiste dingen. Ik ben bevoorrecht dat ik mijn ideeën kan laten schaven en polijsten door mensen waar ik bewondering voor koester.

Ik was op de Fonnefeesten. Ik vond wel 'raar' dat je ''Een paard in de gang'' bracht? Hoe is André van Duin eigenlijk?
André is een zeer intelligente mens. De tekst van 'Een paard in de gang' is veel meer dan een carnavalstekst. Het legt op onnavolgbare wijze een verband tussen de verschillende theorieën rond het ontstaan van het heelal en de poëtische traditie van de late middeleeuwen. Als je dat kan in een op het eerste gehoor oppervlakkige meezinger, ben je niets minder dan een genie.

Het belangrijkste vond ik ook de lijn tussen ernst en humor
Dat is eigenlijk ook belangrijk. Ik denk dat je het doel voorbij schiet als je op een zware manier met je problemen omgaat. Je kunt het alleen maar zwaarder daardoor maken, tot het uiteindelijk bezwijkt onder het gewicht. Er is trouwens veel kracht voor nodig om een zwaar probleem licht te maken. Daar staan we gelukkig niet alleen in. Dat wil ik ook duidelijk maken in mijn teksten en mijn shows.

Rick , wij zijn generatiegenoten. Wat is voor jou de grootste verandering tegenover vroeger? Ik heb het hier vooral over de impact van sociale media en spotify (streaming) dat een enorme impact heeft op de verkoop van platen en zo. Wat is uw mening hierover?
Spotify valt niet meer weg te denken. Het heeft enige aanpassing gevergd, maar het heeft ook voordelen. Je bereikt gemakkelijker je publiek, al is het verdienmodel wat ingewikkelder geworden. Laat ik zeggen dat het vroeger niet gemakkelijker was, maar het is nu wel iets moeilijker.

Kun je daardoor niet bekend worden bij een ruim publiek door spotify?
Natuurlijk is dat een voordeel, al vind ik het nog altijd veel belangrijker om publiek te winnen door geweldig goede optredens te geven. Daar kan geen Spotify tegenop.

Waarom in het Nederlands?
Mick Jagger zingt in het Engels omdat hij in Engeland geboren is. Het zou raar zijn als hij in het Nederlands was gaan zingen. Daar heb ik alle begrip voor. Om diezelfde reden vind ik het logisch dat ik in het Nederlands zing. Toen ik begon, wilde ik geen rockster nadoen, ik wilde een rockster zijn.

Om af te sluiten. Zijn er nog artiesten, muzikanten, kunstenaars of dergelijk waar u graag nog wil mee samenwerken
Ik ben perfect gelukkig met de mensen om mij heen.

Houden zo Rick. Bedankt voor dit fijne gesprek. En veel succes met de komende tour. Informatie De Casino 6/11/2019: https://www.decasino.be/rick-de-leeuw-band/

Te Gek!?- Psychische problemen in de kijker, met een lach, woede en een traan
Te Gek!?
Ancienne Belgique
Brussel
2019-10-27
10
Erik Vandamme

De theaterzaal van Ancienne Belgique was op zondag namiddag zeer goed gevuld voor het verjaardagsfeestje van de organisatie Te Gek!? Vijftien jaar geleden startte bezieler Marc Hellinckx deze organisatie, eerder kleinschalig op. Ondertussen is het project uitgegroeid tot een begrip in en buiten de landsgrenzen, dankzij het doorbreken van de taboe rond psychische aandoeningen, en vooral psychose. Marc kan nu rekenen op een hele schare vrienden die zijn project steunen en mee vorm geven. Daaronder enorm veel bekende artiesten binnen muziek, komedie, kunst, schrijvers en dergelijke meer. Ze waren allen present om in AB een bijzonder gesmaakt verjaardagsfeest op poten te zetten waar 'emoties' als woede, een lach en een traan de rode draad vormen in het geheel.

Marc Hellinckx de echte Held van Te Gek!?
Onder de noemer ''Laat de muziek losbarsten, opdat straks het praten kan beginnen.'' draait het vooral om de muzikale omlijsting, maar ook waren er getuigenissen en enkele auteurs vertelden een poëtisch verhaal. Marcel Vanthilt kwam met een pyjama op het podium, ondersteund door de muzikanten van de Laatste showband, niet om het onderwerp uit te lachen, maar om door humor de problemen beter te kunnen aanpakken. Dat was meteen de onderliggende boodschap van de gehele set. Zo zou later blijken.  Na een fijne toespraak van Kristien Hemmerechts, die vooral haar lof uitsprak voor het werk van Marc Hellinckx, barstte het feest echt los. Die laatste werd op het podium geroepen onder daverend applaus, maar daagde pas na een tweede keer hem oproepen op. Zijn bescheidenheid siert hem, want de man kreeg nog eens een daverend applaus die maar bleef duren, en werd helemaal terecht in de bloemen gezet.  Hoeveel topartiesten daar ook op dat podium staan, Marc is de held van deze bijzondere dag.

Zingen, gieren, lachen en brullen
Die muzikale omlijsting werd twee uur lang verzorgd door een hele rits artiesten. Rick De Leeuw bracht samen met Koen Buyse “Niet Alleen” op een prachtige wijze verkondigt hij een boodschap die eveneens een rode draad vormt in Te Gek!? ''Kom Dans met mij op vier wankele benen''. Zeer mooi en emotioneel gebracht, en al snel een absoluut hoogtepunt dat ons al voor het eerst een traan deed wegpinken, met die glimlach op de lippen. Zulke momenten zouden nog volgen.  Enkele andere hoogtepunten?  Een meisje - Ella Leyers - dat op het podium komt , bedeesd lachend en in de microfoon moeizaam uit haar woorden geraakt , wordt op haar onkunde gewezen door 'een stem in haar hoofd'. Een moment waarop woede bij ons de bovenhand nam. Woedend op die verdomde stemmen in ons hoofd die ervoor hebben gezorgd dat we kansen hebben laten voorbij gaan, omdat we 'het nooit zullen kunnen'.  Deze theatraal mooi gebracht stuk, waardoor het probleem psychose nog meer in het daglicht wordt gezet, werd afgesloten met drie meisjes met dezelfde haarkleur - Ella Leyers , Eva De Roovere, Inge Paulussen - die door middel van een prachtlied met veel verborgen boodschappen te brengen en ons deden inzien, dat je die kans ondanks die stemmen steeds moet grijpen.

Muzikale Hoogtepunten
Stefaan Degand brengt op een pseudohumoristische wijze een poëtische tekst over 'mijn hoofd' met op de achtergrond een vaak overdonderende, daarbij horende muzikale omlijsting. Ish Ait Hamou vertelt een zeer mooi verhaal uit zijn boek, ook weer met die lach en traan. Waarna hij een pakkend interview heeft met Hanne die al enkele jaren worstelt met angsten. Een getuigenis dat het stil maakt in de zaal en vooral in ons hart. K's Choice zorgde eveneens voor een warme gloed in de zaal, daarbij viel vooral op dat Sam zijn stem niet heeft te lijden onder de verandering die hij heeft doorgemaakt. An Pierlé brengt samen met Ian Clement een prachtig “Source Material”.
Buurman doorbreekt de voornoemde woede met een zachtmoedige golf, gerugsteund door piano en vocale inbreng van Tom Helsen. Guido Belcanto brengt een grappige ode aan 'Meneer de Psychiater' met een knipoog maar ook een boodschap. Waarna Dirk De Wachter het podium betreedt en in eerste instantie voorleest uit een boek, ook weer met een oorverdovende muzikale omlijsting. Waarna hij zich vocaal, ontpopt tot een kruising tussen Nick Cave en Mark Lanegan - dit zowel vocaal als wat uitstraling betreft. Guy Swinnen zorgde dan weer voor een potje pure rock-'n-roll. En deed de hoofden op en neer gaan. Kortom teveel mooie momenten om op te noemen, die deze dag zo bijzonder maakte.

De Laatste Showband
Naast die bonte lijst van artiesten, mag ook De Laatste Showband een ware pluim op zijn hoed krijgen. Niet alleen praat Jan Hautekiet, aangevuld door Marcel Vanthilt vaak het publiek aan. Hij ontpopt zich tot een ware piano virtuoos. Dat kan ook gezegd worden van Patrick Riguelle, Paul Poelmans , Bert Embrechts, Kris Peeters en Joost van den Broeck. Eén voor één top muzikanten en kunstenaars, die zorgden voor een kleurrijk klanken tapijt dat al die emoties alleen maar versterkte.

Rockin in a Free World/Iedereen is van de wereld
Afgesloten werd met een wervelend gebrachte “Rockin' in a Free world”, gebracht door Swinnen en Koen Buyse was een apotheose waardoor het dak er compleet afging.  Waarna iedereen nog op het podium kwam bij “Iedereen is van de wereld”. De artiesten en entourage werden letterlijk in de bloemen gezet, die bloemen vlogen in groten getale gewoon in de zaal. Want ja, iedereen is van de wereld ook het publiek in de zaal hoort daarbij. Want dit was niet alleen een feest voor de artiesten op dat podium, maar ook voor iedereen hier aanwezig is de onderliggende boodschap.
Deze boodschap werd goed begrepen, want uiteindelijk stond iedereen recht voor een wervelende slotscene waarbij de handen nog een laatste keer de lucht in gingen. Het daverende applaus bleef wederom minutenlang duren. Een wervelende finale dus als kers op de taart waarbij het draait om het vieren van een verjaardagsfeest, boordevol uiteenlopende emoties.

Besluit:
15 jaar Te Gek!? was vooral een theatraal totaal gebeuren waar muziek, theater, poëzie, humor en getuigenissen de rode draad vormen. Vooral zorgde deze organisatie er mede voor dat psychische problemen langzaam maar zeker uit de taboe sfeer geraken, de drempel wordt verlaagd om hulp te zoeken. En eerder die psychische problemen in de schijnwerpers worden geplaatst dan verstopt in een verre uithoek. Op naar de volgende vijftien jaar , en hopelijk veel meer een lach, een traan en waarom niet een beetje woede? Te Gek!? Toch …

Organisatie: Te Gek!? + Ancienne Belgique, Brussel

Wigbert Van Lierde is een artiest die ondanks zijn jaren dienst teveel onderschat is geweest. Nochtans heeft de man ondertussen klassiekers uitgebracht zoals “Ebbenhout Blues” en verleende hij zijn diensten aan Jo Lemaire, Axelle Red en Paul Michiels of maakte hij deel uit van gelegenheidsgroepen als Zakformaat XL - met Kris De Bruyne en Patrick Riguelle. Wigbert debuteerde solo met een prachtige plaat 'Ticket in de Nachtkastla', een parel van een Nederlandstalige aan kleinkunst gelinkte schijf die we iedere liefhebber van dat genre ten stelligste kunnen aanraden.
Met 'Wij Twee' brengt de man zijn ondertussen zesde plaat op de markt. Het is wederom een prachtig pareltje geworden, waarvan elke kleinkunst liefhebber prompt een oorgasme krijgt.
“Vergelijk het met regendruppels die van een raam naar beneden glijden: je kunt niet voorspellen op welk punt ze onderaan zullen uitkomen. De muziek zoekt haar eigen weg. Wat eerst eenvoudig lijkt, kan plotseling complex worden omdat je op een groove, kleur of intensiteit botst die de song nodig heeft”, zegt Wigbert er zelf over. Die omschrijving klopt volledig.
Dat blijkt al uit die eerste song “Duinen”, een prachtige, eenvoudige song waarbij Wigbert de gevoelige snaar raakt. Iets wat ons trouwens doorheen de gehele plaat zal opvallen. Geen grote woorden, maar een warme aankleding die een gemoedsrust doet neerdalen over je hart, waardoor je een glimlach niet kunt onderdrukken. Voor de arrangementen kreeg hij de hulp van Vik Van Gyseghem (Tamino, Tristan), Domien Cnockaert (Mondingo en Hooverphonic) en Charlotte Jacobs (Seiren). Die vormen wellicht een grote meerwaarde aan het geheel, maar het is toch die warme uitstraling van Wigbert zelf dat ons het meest over de streep trekt.
Een lijn die hij verder doortrekt op songs als “Wij Twee”, “De Donkerste Nacht” - een lekker rockende song die op de dansspieren werkt. Of de daaropvolgende “Het Grote Gelijk” en “Altijd Beter”. Allemaal pareltjes die de stelling: '’schitteren in eenvoud’ meer dan eens in de verf zetten. Wigbert maakt van eenvoud iets magisch moois, dat je hart raakt en je ziel tot rust en kalmte brengt zoals weinigen dat hem hebben voorgedaan. “Het Kan Niet Langer Zo”, “Huilen Naar De Maan”, ''Tennis” en “Johanna/Joey” zijn dan songs uit zijn debuutplaat, die hij op een even gedreven wijze terug heruitbrengt als toen. Het geeft maar aan wat voor een uniek talent Wigbert was en nog steeds is.
Er klinkt weemoed uit de stem van Wigbert Van Lierde op zijn nieuwste schijf 'Wij Twee', maar nergens klinkt deze plaat depressief of doet ze pijn aan je hart. Eerder doet Wigbert een deugddoend gemoedsrust over jou neerdalen, binnen een zeer intens mooie en eenvoudige omkadering raakt hij een zeer gevoelige snaar. Net zoals alleen grote kleinkunsttovenaars dat kunnen, tovert hij een glimlach op je lippen terwijl je een traan wegpinkt, wegzinkende in de zetel genietende van zoveel schoonheid dat op jou afkomt. Wigbert is een artiest die door zijn jaren dienst eigenlijk een topartiest zou moeten zijn, die overal hoge toppen scoort en volle zalen uitverkoopt. Het is hem gegund.
Maar zeer stiekem voelen we op deze plaat dat hij zich zeer comfortabel voelt in zijn wereld, waar hij zich voortbeweegt als een gelukkig vis in het water. Het optimisme waarmee Wigbert doorheen deze parel van een plaat, door de tranen van verdriet heen kijkt,  naar een grauwe wereld. Hij doet de zon schijnen in het meest donkere hart.

John Ghost is een instrumentale jazzformatie uit Gent, bestaande uit Jo De Geest (elektrische gitaar, loops), Rob Banken (altsax, fluit, basklarinet), Wim Segers (vibrafoon, marimba, glockenspiel en percussie), Karel Cuelenaere (Fender Rhodes, buffetpiano, synths), Lieven Van Pée (basgitaar en “bowed guitar”) en Elias Devoldere (drums, marimba en ‘prepared glockenspiel’). Eén voor één muzikanten die binnen en buiten de grenzen van jazz hun sporen ruimschoots hebben verdiend. Debuutplaat ‘For A Year They Slept’ is ondertussen uitgegroeid tot een blijvertje. Met 'Airships Are Organisms' verlegt John Ghost ook weer meerdere grenzen waar geen grenzen zijn en doet die op de koop toe vervagen.
Eigenlijk is daarom de band het stempel 'jazz' opdrukken hen tekort doen. Want al vanaf het fijne “Deconstructing Hymns”, een pareltje van circa dertien minuten, voel je dat deze band uiteenlopende muziekstijlen perfect met elkaar verbindt door tot in het oneindige daarmee te improviseren. De band brengt op zijn tweede album ook zeer filmische muziek, je zou zo een retrofilmpje willen bekijken met deze bijzonder aanstekelijke muziek als 'Airships and Organisms' op de achtergrond. Het voortdurend experimenteren met geluiden zorgt er trouwens voor dat John Ghost jazz en aanverwanten letterlijk tot kunst verheft en daar mee wegkomt. De warme klanken bij “Disfunctional Rabbits: The Disfunction” en “Disfunctional Rabbits: The Rabbits” doen je wegdromen naar zeer verre oorden. Weer valt ons op hoe visueel de songs klinken, met de ogen gesloten wanen we ons al in een cinema. Ook uit “The Fallen Colony” en “Time//Traveler” blijkt nogmaals uit wat voor enkele uitzonderlijk getalenteerde muzikanten John Ghost bestaat. Virtuozen die eigenlijk, dankzij hun andere projecten, niets meer hoeven te bewijzen maar zich in dit project ten volle uitleven. Het zorgt voor een indrukwekkend kleuren palet, dat zowel de jazz- als rockfan zou moeten bekoren. Muzikanten die voortdurend buiten hun comfortzone treden, dat is hoe we de band eveneens zouden kunnen omschrijven. Dat wordt nog maar eens in de verf gezet bij het acht minuten lange “Drones For A Sunken Mothership”. Waar wederom die zeer filmische aankleding in het oog springt.
John Ghost haalt alles uit de kast om definitief zijn stempel te drukken op het jazzgebeuren, door net buiten die lijnen van jazz op avontuur te trekken en je een schijf aan te bieden die je vol bewondering doet kijken als een kind dat voor het eerst een regenboog ziet verschijnen. Zo eenvoudig, zo magisch maar vooral zo wondermooi.

Blues/Jazz
Airships Are Organisms
John Ghost
 

Ken je als metal- of hardcoreliefhebber het gevoel dat je voelt opborrelen om alles rondom jou plat te walsen tijdens het beluisteren van uw muziek? Die adrenaline die door je aders stroomt, telkens een razende riff of drumgeroffel ervoor zorgt dat je hersenpan wordt ingeslagen, waarna een vocale inbreng ervoor zorgt dat elk heilig huisje wordt omver gestampt? Nee, niet gewoon geduwd. Nu, dat is het soort gevoel dat wij moeten hebben bij het beluisteren van deze muziekstijl. En dat is wat een band als Behind Bars, ontstaan in 2015, ons voorschotelt. In 2018 stonden ze op Wacken Open Air in Duitsland en kregen ze eindelijk de erkenning die ze al lang verdienen. Ook wij waren danig onder de indruk van hun aantreden op Frietrock (Oud-Turnhout) . Het verslag kunt u hier nog eens nalezen (http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/75609-frietrock-2019-wie-het-kleine-niet-eert-is-het-grote-niet-waard.html )
De band brengt een nieuwe schijf op de markt: 'Free At Last'. En zet daarop die ingenomen stelling nogmaals in de verf. “Full of Hate” is al een eerste uppercut, recht in je gezicht, waardoor je prompt tegen de vloertegels wordt gekeild. En dan zijn we nog maar aan de start van deze straffe plaat gekomen. Na “Taken” is er ook plaats voor twee songs “No More Lies” en “Six Feet Deep” live vanop Wacken Open Air 2018. Waar de band bewijst vooral live zich voort te bewegen als een losgeslagen meute bloedhonden die bloed hebben geroken en niet meer ophouden tot als rondom zich is platgereden.
Behind Bars heeft ondertussen zeer veel ervaring opgedaan om de aanhoorder doorheen te schudden. Dat komt ook terug op de daarop volgende songs als “Forgotten”, “Losing Ground” tot “No Way Out”. Het is de rode draad op de volledige schijf. Uiteraard is dit de grote verdienste van een samensmelting van verschillende elementen. Zoals gitaar/baslijnen die dieper snijden dan een vlammend zwaard. Of een drummer die zijn drumvellen zodanig hard vermorzelt dat dat aanvoelt als mokerslagen op je hersenpan. Echter is het de vocale inbreng van zanger Seth Vanleene die zodanig verschroeiend klinkt dat je uiteindelijk tot waanzin wordt gedreven.
Die energieke aanpak op het podium, waardoor we letterlijk werden omver geblazen, het keert eveneens over de hele lijn terug op deze plaat. En dat is toch zeer opmerkelijk. Want naar onze ervaring komt metal/hardcore op torenhoog niveau nog het best tot zijn recht eens het op een podium wordt gebracht. Uiteraard is dat bij Behind Bars eveneens het geval. Maar met 'Free At Last' bezorgt de band ons datzelfde gevoel in de onderbuik dat we voelen als de band dus podia onveilig maakt. Met als gevolg? Ook de huisraad in onze woonkamer moet eraan geloven, dankzij het voortdurend uitdelen van verschroeiende mokerslagen die door onze strot worden geramd. Puurder dan dit kan omver duwen van heilige huisjes niet klinken.
Tracklist: Full Of Hate; Taken; No More Lies (Live at Wacken Open Air 2018); Six Feet Deep (Live at Wacken open Air 2018); Forgotten; Losing Ground; Hypocrisy; No Way Out; Never Back Down; Punishment; Castles of Gold; Predator

K@ ofwel Katrien Van Tichelen is een Antwerpse singer-songwriter, gitariste en pianiste die toch al een paar jaartjes door muziekland trekt om haar muziek aan de man/vrouw te brengen. Katrien is iemand die zeer eigenzinnig te werk gaat en zich dus niet laat vastpinnen op een genre of de weg laat dicteren. Dat siert haar. Op 22 september kwam een EP op de markt, 'Sexy Motherfokker', die alle aspecten van deze bijzonder veelzijdige artiesten uit de doeken doet.
Het catchy “Sexy Motherfokker” is zo een song die je prompt meezingt, door de aanstekelijke wijze waarop het wordt naar voor gebracht. Maar daar houdt het niet mee op. Katrien kan ook gevoelige snaren raken door haar zeer veelzijdige stembereik. Zoals bij het wondermooi “Helping Never Really Helps” blijkt. Terwijl ze op “Solve It Bitch” haar punkkant laat zien, kan ze dus ook teder en gevoelig je hart diep raken. Zulke vrouwen daar houden wij van. Ze laat zich goed bijstaan door Geet Vanbever (gitaar) en Luc Waegeman (bas/drum) op deze EP, maar vooral trekt Katrien alle aandacht door haar bijzondere veelzijdige uitstraling naar zichzelf toe. En zo hoort het ook. De remixen van die aanstekelijke song 'Sexy Motherfokker' zijn een fijne toevoeging, niets meer en minder.
Vooral blijft ons echter bij dat K@ een muzikante en zangeres is die met haar stem en uitstraling zowel gevoelige snaren kan raken, als door een lekker punkattitude net ervoor zorgt dat menig heilige huisjes sneuvelen. We houden niet van vergelijkingen maar enige sterke vrouwelijke zangeres die ooit binnen die muziekwereld hetzelfde heeft gedaan, en daarmee weg kwam of nog steeds komt halen we ons prompt voor de geest.
K@ is vooral een eigenzinnige artieste die een visitekaartje aflevert waaruit blijkt dat ze van enorm veel markten thuis is, en duidelijk haar eigen gang gaat zonder opkijken. Het voortdurend schipperen tussen ruw, rauw en enorm breekbaar trekt ons op deze EP nog het meest over de streep. Katrien Van Tichelen is dan ook een singer-songwriter om in het oog te houden naar de toekomst toe. Op basis van deze gevarieerde en aanstekelijke EP voorspellen we haar dan ook een gouden, eigenzinnige toekomst. Zeker weten.

De uit Italië afkomstige postrockband Riah werd opgericht in 2015. De band combineert de zwaardere postmetal met dromerige atmosferen, die je vaak terugvindt in pure postrock. In 2018 begon de band aan het debuut 'Autumnalia' te werken. Riah zegt er het volgende over: "Our music starts with the idea that autumn is not the ghost of death that crawls on summer's path, but it's the very chance to re-start, to die and to rise as a new being, a new spirit, a new mind.” en ook '' a mixture of beauty and brutality".
Dit laatste blijkt al uit die prachtige, negen minuten lange “Melancholia”. De titel is trouwens het juiste woord om de song te omschrijven, je wordt er prompt melancholisch van. De band verstaat inderdaad de kunst om rauwe, verschroeiende riffs te brengen die aanvoelen als botte bijlen die je lijf doorklieven. Ze combineren die met intens mooie en intieme rustmomenten waardoor je onder hypnose gebracht, zen wordt, om daarna weer een oorverdovende mokerslag uit te delen, die aanvoelt alsof je hersenpan wordt doormidden gekliefd. Net dat in golvende bewegingen je een gevarieerd aanbod bieden tussen uiteenlopende emoties, is niet alleen de rode draad op de schijf. Het trekt ons het meest over de streep.
Vervormde melodieën, optrekken van geluidsmuren en voldoende intense rustpunten om te verpozen treffen we ook aan op “Dastin” een kortere song, die de voorbode vormt voor “Il Sogno Del Buio” waar die vrij emotionele en zeer persoonlijke muziek wordt uitgekleed en ontleed tot je ook als aanhoorder jezelf voelt wegdrijven naar die bijzonder veelzijdige wereld van Riah. Pijn en vreugde liggen altijd nauw verbonden, ook in de muziek. Dat laatste zet de band verder in de verf op zeer lange kleppers als “Luce” en “Taedium Imperat”. Telkens kleppers van rond de negen minuten lang en toch voelt het aan alsof die maar enkele seconden duren. Net doordat Riah door middel van zoveel tempowisselingen je aangenaam weet te verrassen en daardoor bij de les houdt.
Uniek zijn in het genre is bijna onmogelijk. Meestal worden zulke bands vergeleken met grote voorbeelden. Ook bij Riah horen we een streep Russian Circles  passeren of komen bands als Cults Of Luna ons voor de geest.
Hoe typisch binnen het genre dit debuut ook mag zijn, we worden op ruwe wijze doorheen geschud maar door de zachtmoedige stukken voelen we ook een intensieve, lichtjes dreigende ondertoon neerdalen die de rust in ons bange hart telkens doet terugkeren. Echter is Riah vooral een typische postrockparel die op zodanig hoogstaand niveau staat te soloren dat ze niet moeten onderdoen voor die grote namen, integendeel. Net door een zo gevarieerd pareltje aan te bieden, met vele golvende bewegingen en tempo wisselingen daaraan toegevoegd zal de internationale erkenning, die ze zeker verdienen, niet lang op zich laten wachten.

Wat gebeurt er als je uitzonderlijk getalenteerde meesters in hun vak samen brengt? Dan ontstaat er een magie waarbij alle mogelijke grenzen worden overschreden.. Vidar Busk (gitaar, vocals), Daniel Eriksen (gitaar, vocals) en Stig Sjostrom (drums, percussie),  een trio doorwinterde topmuzikanten brengt met ‘Hustle & Flow’ een heel knap debuut uit waarop blues wordt uigekleed, ontleed en in een nieuwe verpakking gestopt alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Bovendien kruidt de band deze aanpak met de nodige rock-'n-roll waardoor niet alleen ons blues- maar ook ons rockhart wordt geraakt.
Dat deze muzikanten al heel wat blueswatertjes hebben doorzwommen merken we reeds bij de eerste song “Six Strings Down”, een song die langzaam op gang komt, maar openbloeit tot een climax die aan je ribben kleeft. Blues zoals blues moet klinken dus. Rauw en energiek wordt perfect verbonden met gezapig de gevoelige bluessnaar raken.
Elk van de artiesten binnen dit project leven leeft zich duidelijk volledig uit op deze schijf. Improviseren met het genre, dat is wat we te horen krijgen bij songs als “Oh Mama” waar plots ook wordt geflirt met pure rock-'n-roll, waardoor de band dus weer een andere grens aftast en verlegt. De ene keer rauw en gedreven, de andere keer zachtjes, erg bluesy en soulvol de gevoelige snaar raken is de rode draad doorheen deze volledige schijf. Luister maar naar het zeer aanstekelijke “Drive On” of “I Love You” - een pakkend mooi liefdeslied.  En hoor de magie die blues zo bijzonder maakt letterlijk uit de boxen loeien.
Vidar, Daniel en Stig spelen geen blues, ze leven die muziekstijl en doen de luisteraar weg weifelen naar die andere bluesoorden waar het steeds fijn vertoeven is. Telkens gebruikt dit trio elk aspect uit die blues tot in het oneindige, en voegt dat dus emoties aan toe en potjes rock-'n-roll.
De perfectie wordt over de gehele lijn overschreden op deze knappe schijf. De vocale capaciteiten mogen dan Hemels zijn, we horen dus vooral topmuzikanten bezig die blues zodanig intensief op je boterham smeren, dat je er nooit genoeg van krijgt. Afgesloten wordt met een zeer mooie instrumentale vorm van “Drive On” waaruit nog maar eens de virtuositeit van de muzikanten in deze band blijkt.
Vidar Busk, Daniel Eriksen & Stig Sjostrom brengen met 'Hustle & Flow' de perfecte bluesplaat uit, kruiden die met voldoende rock'n'roll-tinten en gieten daar een soulvolle saus over. Zodat het goedje smaakt naar meer van dit. Je voelt de neiging dan ook opkomen deze bijzondere parel meerdere keren te beluisteren. Zo aanstekelijk raakt dit trio je op verschillende uiteenlopende plaatsen in je blueshart. Machtig!

Blues/Roots/Jazz

Vidar Busk, Daniel Eriksen & Stig Sjostrom
 

I Am Oak , de band rond Thijs Kuijken, is een meester in het brengen van intieme schoonheid in al zijn eenvoud. Net door de intensiviteit daarvan raakt de band eveneens een snaar, waar die zelden wordt geraakt. Dat was al het geval met zijn debuut 'On Claws' van 2010. Dat deed de Nederlandse band fijntjes over op de daarop volgende parels. Ook 'Osmosis', uitgebracht via Snowstar Records, is weer zo een pareltje waar je nooit genoeg van krijgt.
De piano neemt een zeer belangrijke plaats in bij songs als “The Shore”, “Between Worlds”, “Hidden Cove” en “Swells”. Dit instrument is, instrumentaal bekeken althans, dan ook de rode draad op de volledige schijf. Ook al zitten daar streepjes gitaar tussen die ons eveneens ontroeren. Intiem klinkende songs, die trouwens worden gezongen op een zo mooie wijze dat je er gewoon totaal zen van wordt.
I Am Oak brengt trouwens vooral muziek die thuis hoort in een al even intieme omgeving. Uiteraard is het I Am Oak gegund door te breken naar een ruim publiek en van mij mogen ze Sportpaleizen uitverkopen. Maar hun breekbare muziek komt toch het best tot zijn recht in een zeer intieme omgeving. Dat merken we voortdurend aan de songs die het gemoed prikkelen en je hart verwarmen. Geluidsmuren worden daarbij niet afgebroken. Door de bijzonder rustgevende invloed, voel je wel je hart bonken van puur innerlijk genot. Wat kan zorgen dat ditzelfde hart breekt.
I Am Oak brengt al sinds 2008 luisterliedjes, die iedereen die houdt van intieme muziek diep raken. Dat is anno 2019 nog steeds het geval, en dat blijkt nog maar eens uit deze zeer pakkende plaat, die alle kanten uitgaat. Om er uiteindelijk voor te zorgen dat uw hart diep wordt geraakt wordt dan ook niets aan het toeval overgelaten. Knap schijfje dus deze Osmosis, waar een band bezig is die ook na al die jaren nog steeds zijn stempel weet te drukken op intensieve luistermuziek, van onaards kaliber.

Meer info + concerten https://www.facebook.com/pg/iamoakmusic/events/ (28 jan & 1 feb) + https://www.handelsbeurs.be/nl/concert/kraakpand-met-oa-i-am-oak