De Zweedse tweelingzusjes Miriam & Johanna E.Berhan, Taxi! Taxi! debuteerden vorig jaar met hun ingetogen semi-akoestische pop ‘Still standig your back door’. De jonge dames brengen zachte, kwetsbare songs op akoestische en elektrische gitaar, piano, toetsen accordeon en worden soms begeleid door een spaarzame drum. Hun wisselende en vocale samenzang is de voornaamste troef binnen de sober gearrangeerde songs.
Net als bij Isbells kon je lekker wegdromen op hun zeemzoeterige pop. De zusjes voelden elkaar perfect aan om in sound en vocals variatie te steken. We hoorden een ingehouden gevoelige “Birdful eyes”, “To hide this way”, “While I hold on” en “Old big trees”. Een forsere aanpak had o.a. “Still standing” en het afsluitende “Mary”. Vocaal kon het duo soms sterk uithalen. Overtuigende set. En ook een dag later onderstreepten ze het close, emotievolle karakter in de Witloof Bar van de Bota …

En dan was er de dromerige, knetterende haardvuurpop van Isbells. We zagen hen nu al drie keer de voorbije maanden. Ondanks griepale symptomen van zanger Vandewoude, kon er een lachje en een grapje vanaf. En ze hadden er zin in. De eenvoudige, doeltreffende, straffe songs en de heerlijke zangpartijen van op plaat werden perfect samengebracht in een oprecht, eerlijk, spannend en broeierig geluid. Aan het herfstig materiaal gaven ze af en toe een opbouwende en krachtige tic … Mooi wat het kwartet wist te verwezenlijken met akoestische gitaar, mandoline en steelpedal, én het breder kon omlijsten door sober gehouden jambee, vibratoets en vingertics.
Het liep zoals het hoorde en er waren geen aanwijzingen om de sound bij te stellen. Hun zalvende pop beklijfde door het zachte stemgenre en -timbre en meerstemmige, hemelse vocals. De singles “As long as it takes“ en “Reunite” koesterden we alvast.
Ze speelden een uiterst genietbare set of het nu het intieme “BB Chevelle”, opener van de set, betrof, of het sfeervol gehouden “Without a doubt” of met “My apologies” en “Dreamer”, die een broeierige opbouw hadden en door het getokkel en tics kleurrijker klonken. Het broze “Maybe” op z’n beurt werd omfloerst door de gitaarslides, en vormde de aanzet tot de elegante “I’m coming home”, “Time is ticking” en een goed uitgewerkt “I know” op mandoline en akoestische gitaar , één van de nieuwtjes. Ook het andere “Letting go” kreeg door de samenzang elan. De obligate “oohoohs” en “hoohoos” in de nummers waren een duidelijker meerwaarde.

De poulains van admiraal Tom Van Laere, onder het talentvol sing/songwriterschap van Gaëtan Vandewoude speelde een intimistische, gevoelige, onderhonden set. Sterker konden ze hun flikkerlichtjespop niet maken. ‘What a sweet time’ in de Balzaal.

Organisatie: Democrazy, Gent