Voor de nostalg-pieten onder ons was het uitkijken naar het optreden van Supertramp. De band rond de muzikale genieëntandem Rick Davies en Roger Hodgson bracht in de (eind) jaren ‘70 en beginjaren ’80 een resem dromerige, romantische en melancholische (zoetgevooisde) classichits uit als “Give a little bit”, “The logical song”, “Breakfast in America”, “Dreamer” en “It’s raining again”. Maar in ’83 liep het artistieke huwelijk tussen beide sleutelfiguren spaak en ging Hodgson solo. In ’85 vocht Supertramp bikkelhard terug met de plaat ‘Brother where you bound’, met die schitterende bezwerende rocker “Canonball”.

Het gemis van Hodgson is groot, maar tijdens de worldtours wordt het ‘as good as possible’ opgevangen door een Londense zanger/instrumentalist, die de hogere vocale standjes van Hodgson benadert.
Een twee uur durende set speelden Davies en de oorspronkelijke bandleden John Helliwell, Doogie Thomson en Bob Siebenberg, aangevuld met heuse rits klassemuzikanten: een trompettist/backing vocal, 2 extra gitaristen, een keyboardspeler en een backingvocaliste, die de gekende sound meer diepgang en kleur gaven en zorgden voor een bredere invalshoek. Vanavond ging het ‘em muzikaal om een pure orkestrale beleving. Saxofonist Helliwell onderhield de communicatie en pas na een uur en drie kwartier gunden ze zichzelf een korte pauze.
De grootste hits zaten achteraan in de set, maar eerder konden we al genieten van het indrukwekkende oeuvre, waarbij een handvol meesterlijke songs letterlijk werden afgevuurd, die de stoeltjesmensen deden rechtveren; enthousiast werd meegezongen en met de handen geklapt. Kortom, ze konden rekenen op een sterke respons.
Een duidelijk gevarieerde keuze: een sfeervolle opener “You started laughing” , het gemoedelijke “Gone Hollywood” (prima nummer voor een autorit in de stad tijdens een druilerige nacht), het countrynummer “Put on your old Brown shoes”  en “Ain’t nobody but me” warmden het publiek op. Het onmiskenbare talent van Davies werd uitgespeeld op piano en toetsen.
Ook de hits van Hodgson werden en verve opgevolgd, waaronder “Breakfast in America” , die praktisch niet te onderscheiden was van de originele zang. De Londense zanger/multi-instrumentalist zou die vocale huzarenstukjes nog diverse keren met brio overdoen. Trouwens, hij kon schitterend overweg met toetsen, piano, akoestische en elektrische gitaar. Via “Cannonball”, de filmische gangstermovie “Poor Boy” en”From now on” ging het naar een eerste hoogtepunt met … opnieuw die Londense zanger, “Give a little bit” !
Na het solo gebrachte, maar minder bekende, “Downstream” was het 7 minuten intens genieten van “Rudy” (met de toffe treinvideoclip op de achtergrond), sober ingezet, die forser, krachtiger en sneller naar een climax ging. Het was de aanzet naar de hit finalereeks van “It’s raining again”, “Another man’s woman”, “Take the long way home”, “Bloody well right” en de fenomenale meesterwerken “Logical song” en “Goodbye stranger”.
Met nog drie supernummers “School”, “Dreamer”  en “Crime of the Century” besloten ze overtuigend hun optreden.

Zonder te vervallen in bombast, bewezen Davies en C° dat ze er nog steeds staan. Hun ‘Greatest Hits Tour - 70 –10’ bracht een fijn nostalgisch concert in Antwerpen door het brede instrumentarium, een goed op elkaar ingespeelde band en een tweede zanger die terecht in de spotlights mocht staan. Maw een uniek legendarisch concert van een even …legendarische Supertramp!

Organisatie: AJA concerts