Of het uitverkocht was in de Aéronef of niet, kan ik niet met zekerheid zeggen, maar ‘t zal in ieder geval niet veel gescheeld hebben. Heel wat Vlamingen ook, die na de passage van de Kings in Antwerpen vorige week, nu ook naar Lille waren afgezakt.

Heel wat soulmates tussen het publiek, die kennelijk het repertoire van Sharon Jones uit het hoofd meebrullen, en een stelletje muziekliefhebbers die , met open mond soms, de professionaliteit van the Dap Kings, gadesloegen. The Dap Kings (Brooklyn) zijn de huisband van Daptone records! Dat record label heeft het niet met moderne technieken, maar brengt de meest stampende funk, soul en groove op authentieke ‘vintage’ wijze.
Binky Griptite speelt een beetje gitaar en leidt de band in goede banen. Hij heeft een ietwat arrogant uiterlijk, maar de man speelt vernuftig fijn (Gibson custom) naast tweede gitarist Brenneck. Vele van the Dap Kings lijken zo weggelopen uit een vermuft kantoorgebouw. Jongens, ze zien er niet uit, maar spelen wel de pannen van het dak. Soul tot in hun kleinste teen en meer dan Tina en Aretha samen.

Sharon Jones moet ondertussen de 60 gepasseerd zijn. Je moet moeite doen om haar te zien, want erg groot is ze niet. Gelukkig heeft ze een  klok van een stem en scheurt ze het hele concert van de ene naar de andere kant van het podium. Jagger, eat your heart out!
La Jones werd geboren in Austin, Georgia, niet toevallig het geboortedorp van ene James, die luistert naar de achternaam Brown! Ze leerde de kneepjes van het vak door o.a. samen te werken met The Four Tops en Maceo Parker. Ja, moet ik er een tekeningetje bij maken?

De set was , na een openingsshow in American Style van Binky Griptite, voornamelijk opgebouwd rond het recent uitgebrachte ‘I learned the hard way’ en ‘100 days 100 nights (2007). Jones zingt het fantastische “Window shopping” en gaat niet even, maar anderhalf uur lang volledig uit de bol.
Toeschouwers worden uit het publiek getild om een rondje met haar te flirten, de blazersectie met Dave Guy (trompet) voorop toont wat ze waard is! Het is ook en vooral Ian Hendrickson-Smith (Bariton sax) die de sfeer bepaalt in het matige ‘I still be true’. De blazerssectie was ook actief als begeleidingsband van zij die het moeilijk heeft om suiker te onderscheiden van iets anders, ene Amy Winehouse.
The Dap Kings zijn voor Motownadepten een absolute aanrader! Het is en blijft immers wel een Amerikaans gebeuren. Het ‘The show must go on’- gevoel overheerst af en toe, en opnieuw gaat voorganger Benky ter afronding nog maar eens zijn band voorstellen. Hierbij vergeet hij uiteraard niet om iedereen langs de merchandising te laten passeren… “I’m not gonna cry” wordt de afsluiter, na het al even fantastische “I learned the hard way”.

De Aéronef en de hele inhoud was getuige van een magistraal concert. Ik ben nog vergeten dat het voorprogramma bestond uit een deejayset van DJ Joe Tex and Brother Jam en de bijhorende halve liters (kro ou grim?) geestrijk vocht. Ideale opwarmer!

Leden: Sharon Jones (Vocals)
The Dap Kings are: Homer Steinweiss (Drums), Binky Griptite (Guitar), Bugaloo Velez (Congas), Dave Guy (Trumpet), Tommy 'TNT' Brenneck (Guitar), Bosco Mann (Bass), Neal Sugarman (Tenor), Ian Hendrickson-Smith (Baritone)

Organisatie: Aéronef, Lille