Zondagavond 14 november stond er in Trix een stevig potje rock & roll op de agenda. Het Britse 5-tal Young Guns, opende de avond, maar laten we daar verder niet veel woorden aan vuil maken. Keihard was het, maar bij gebrek aan sterke songs en een vrij matige zanger, best snel te vergeten ! Geef ons dan maar het rauwe rock & roooooooll geweld van noorderburen Peter Pan Speedrock, die tussenin geprogrammeerd stonden in de Trix Club. PPS tracteerde ons -naar aloude gewoonte- op een portie uiterste smerige en snelle rocksongs, zo mogelijk nog vettiger dan hetgeen ons later op de avond nog te wachten stond.
We pikten maar een half uurtje mee, maar krakers als “Resurrection” en “We Want Blood” zinderden nadien nog de hele avond door !

Na zijn doortocht op de zomerfestivals (Bij ons o.a. Pukkelpop) schuimt Mr. Jones dit najaar terug de zalen af ter promotie van zijn nieuwste schijf ‘Below The Belt’. Een knappe CD, die weliswaar -wat ons betreft- niet kan tippen aan ‘Born a Lion’, zijn onovertroffen ‘piece de resistance’ uit 2002. Een avondje Danko Jones staat steevast garant voor een stevige portie vettige ‘straight in your face’ rock ’n roll’ en het was zondagavond in Trix dan ook niet anders!
Na een -naar Jones’ normen- gezapige start met “I think Bad Thoughts” & “Active Volcanoes”, het openingstweeluik uit de nieuwe plaat, was het er met “Play the Blues” knal op! Geen slepende blues song, maar simpelweg een dijk van een rocksong, zoals we die graag horen (uit die ‘Born a Lion’ CD).
Het startschot was gegeven en de band (DJ + bassist John ‘JC’ Calabrese en drummer Dan Cornelius) bleef gedurende de ganse avond het strakke tempo aanhouden: een schitterend “Forget my name” en “Code of the Road” gingen de eerste publieksbabbel vooraf. Als rasechte entertainer wist Jones zo af en toe het publiek wat op te jutten (en vanavond ook vice versa !) met zijn stoere praat tussen de songs in. Dat waren dan ook de enige ‘rustpunten’ in de set! Het publiek was ondertussen voldoende opgewarmd (en opgejut) om meezinger “First Date” de Trix in te slingeren en iedereen luidkeels te laten meebrullen.
Midden in de set onthouden we vooral het uitmuntende “Full of Regrets”, sterkste song uit de nieuwe CD, en het zoete duo “Sugar Chocolate” en “Sugar High” ging er inderdaad in als zoete koek!
Nagenoeg alle Danko Jones songs zijn gefundeerd op hetzelfde recept: meestal korte puntige rocksongs met vettige riffs. Op plaat leidt dit soms tot een zekere ‘uniformiteit’, maar live leent dergelijk materiaal zich perfect tot het creëren van een waar rock & roll feest.
Tegen het einde van de set was het dan ook niet verwonderlijk dat de crowdsurfers ons nagenoeg continu boven het hoofd gesmeten werden. Na een sterk “Invisible” (uit de ‘Sleep is the Enemy’ CD) was “Loverscall” wat mij betreft het absolute hoogtepunt van de set: alweer een dijk van een song en alweer uit die ‘Born a Lion’ CD (voorafgegaan door Jones’ deskundige uitleg over het hoe en wat en waarom van deze meestersong). Bij het ingaan van de bisronde (het publiek permitteerde de heren absoluut niet om een lange pauze te nemen!) vroeg Jones welke song we wilden horen.
”Caramel City” was één van de requests en alhoewel het volgens Jones zelf een 8 jaar geleden was dat hij dit nog gespeeld had, zette hij de song toch in. De band kon niet volgen (wegens niet ingestudeerd) en de song werd prompt afgebroken, waarop Jones besloot om dan maar de setlist te volgen en een knallend “Dance” de zaal instuurde. (Een snelle search op het net leerde ons dat de setlist de voorbije weken nagenoeg altijd identiek was, inclusief bisnummers. Zouden de bindteksten tussen de songs dat ook zijn ?).

De show werd afgesloten met “She’s Drugs” en de amper anderhalve minuut durende mokerslag “Samuel Sin”, een waardig slot van een stevig avondje vettige rock & roll !

Organisatie: Trix, Antwerpen