Het moet wellicht van Adamo geleden zijn dat ik nog zoveel wandelstokken en permanents rond mij heb gezien, zaterdagavond in een afgeladen Vorst Nationaal. Toegegeven, de ticketprijzen waren aan de hoge kant maar een kenner, welke leeftijd dan ook!,  kijkt op geen frank als het op Aznavour aankomt.
De Parijse klassebak met Armeense roots - die dit jaar de gezegende leeftijd van 87 jaar bereikt – staat al, sinds hij in de jaren ’40 van vorige eeuw door ene Edith Piaf van straat werd geplukt, quasi onafgebroken op de planken. Aznavour kan gerekend worden tot de groten der aarde: hij werkte samen met Frank Sinatra en Bob Dylan, nam staande ovaties in ontvangst van New York tot in Sao Paolo, van Moskou tot in Japan, verdiende zijn strepen als acteur en regisseur, is Buitengewoon Ambassadeur van Armenië voor Zwitserland en werd in 1998 door CNN uitgeroepen als entertainer of the century… Niet mis dus voor een immigrant van amper 1m60. Dit decennium bracht Aznavour nog 6 albums uit, het laatste ‘Charles Aznavour and the Clayton Hamilton Jazz Orchestra’ dateert van 2009.

Dat het concert een trip to memory lane zou worden was geen verrassing: Aznavour werkt sinds 2007 zijn afscheidstournee getiteld ‘Charles Aznavour en toute intimité’ af. Brussel, waar hij, zoals hij zaterdag verkondigde, in zijn jonge jaren veel phrases aan te danken heeft, mocht natuurlijk niet ontbreken.
Een eenvoudige setting met een minimalistisch orkest en twee achtergrondzangeressen was het kader waarin de crooner, af en toe zittend op een barkruk, een goede twee uren het beste van zichzelf gaf. Opmerkelijk: qua stembereik en stemvastheid heeft Aznavour nog niets van zijn elan verloren! Hij trapt de avond af met Les Emigrants en de klassieker Paris au mois d’août, l’Ortographe (Je t’aime A.I.M.E.) en het bloedmooie C’est triste Venise. Aznavour wisselt up-tempo nummers zoals Mon ami, mon Judas af met diepgewrongen liefdesbalades zoals Mourir d’aimer en humoristische tussenpozen zoals de dansdemonstratie met zichzelf op de tonen van The old-fashioned way. Met zijn  dochter Katia bracht hij het mooie Je voyage én ook een nieuw nummer Tu ne m’aimes plus, wat zijn status als ultieme minnezanger definitief in zijn voordeel beslecht.
Kenmerkend voor Aznavour zijn de melancholische teksten, vaak met een nostalgisch trekje, vb. in “Hier Encore”: hier encore, j’avais vingt ans, mais j’ai perdu mon temps, à faire des folies, qui ne me laisse au fond, rient de vraiment précis, que quelques rides au front, et la peur de l’ennui.
Naast een aantal chansons in het Italiaanse, bracht Aznavour ook  het oogstrelende She, een nummer dat in 1974 op één binnenkwam in het Verenigd Koninkrijk en nog niet zo heel lang geleden gecovered werd door Elvis Costello voor de film ‘Notting Hill’.
Absoluut hoogtepunt, naar mijn mening, was het subliem gebracht Non, je n’ai rien oublié, over een ontmoeting met een oude liefde die na jaren opnieuw je pad kruist. Hier was Aznavour op zijn best, als verhalenverteller, met een perfect getimede piano en dwarsfluit die het verhaal in muziek vertaalden.

Conclusie: het was een prachtige reis door de tijd met doorwinterde muzikanten als compagnons de routes en dus zeker niet te missen nu het nog kan! Charles Aznavour tourt in 2011 nog intensief door Frankrijk.

Setlist (er zijn er een paar die ik niet herkende
Les Emigrants, Paris au mois d’aôut, Je t’aime A.I.M.E., C’est triste Venise, (Italiaans), Mourir d’aimer, Je voyage (en duo avec Katia Aznavour), Mon ami, mon judas, L’Amour c’est comme un jour, (Italiaans), Tu ne m’aimes plus, (la guerre???), Il faut savoir, Mes Emmerdes, She, Non, je n’ai rien oublié, Désormais, Ave Maria, The old-fashioned way, Hier encore, Les deux guitares, La Bohème, Emmenez-moi, Les Bons Moments

Organisatie: C-Live