Voor wie van The Bees nog nooit gehoord heeft: dit zestal is afkomstig van Isle of Wight en afgaande op hun sixties, licht psychedelisch popgeluid is ook in dit deel van Groot-Brittannië nog steeds geen sproeistof opgewassen tegen de zaden die The Beatles er bijna vijftig jaar geleden kwistig in het rond strooiden. Al kwamen er gelukkig ook talrijke invloeden uit zowat alle windrichtingen van over de oceaan aangewaaid, wat het optreden die avond een uitgesproken zomers aanvoelen gaf (en de lente is pas begonnen!).

De voorbije jaren mochten The Bees zonder veel ophef figureren in het voorprogramma van o.a. Oasis, Madness en Paul Weller. Wat meer airplay op de radio hier is nochtans dringend gerechtvaardigd na de voorstelling van hun nieuwe album ‘Every Step’s A Yes’ in de Brusselse Botanique. Opener “Chicken Payback” was nog een stevige rocker om de boel wakker te schudden, maar al vlug schakelden The Bees over op meer dansbare stuff als het bijzonder funky “Got To Let Go” of het zwoele “Winter Rose”, dat een voorliefde verried voor de geestverruimende middelen waarin Bob Marley zich ooit verslikt heeft.
Al waren het uiteindelijk de hitsige, instrumentale acid jazz op “The Russian” en de blues op “Who Cares What The Question Is” die de lont echt aan het vuur staken.
Minpuntje was dat de groep door de veelvuldige (overvloedige?) afwisseling in stijlen en invloeden niet echt leek te beseffen welke muzikale richting ze precies wil inslaan. Maar zolang dat leuke, zomerse songs oplevert was er eigenlijk weinig reden tot klagen. “It has been a lovely gig”, zei zanger Paul Butler naar het einde van de set en dat was hoegenaamd niet gelogen. Op het moment dat The Bees hun laatste bisnummer “I Really Need Love” inzetten had het publiek deze groep al lang in hun hart gesloten.

Het is erg dat er zoveel Britse groepen gehyped worden nog voor een plaat in de winkel ligt. Maar dat The Bees na 4 platen nog steeds een nobele onbekende blijven in onze contreien is nog véél erger.

Organisatie: Botanique, Brussel