Als opwarmer kregen we ‘Vintage Trouble‘ voorgeschoteld. Deze Amerikaanse band uit LA trad reeds op bij Jools Holland en in het voorprogramma van ‘Bon Jovi’. Je brengt een funky zanger, een heavy sologitaar, een bonkende bas en een stevig houthakkende drummer bij elkaar, en wat krijg je? Juist. Een mengelmoes van stijlen, maar geen eigen sound. Af en toe slaagden ze er in echt goed te klinken, maar nooit een ganse song lang. Voor mij een overbodige act. Ik heb iets tegen voorprogramma’s. Nog nooit hoorde ik een support act waarvan ik later nog veel vernomen heb. Behalve natuurlijk die ene keer, in 1986, toen een Australisch groepje in het voorprogramma van Queen echt een grote indruk maakte. Hun naam, INXS, heb ik later nog wel eens horen vernoemen.

Maar om half tien was het dan echt tijd voor ‘The Golden Earring’. De groep bestaat al vijftig jaar en speelt al veertig jaar in deze bezetting. Wie kan dat zeggen? Ze hadden beloofd er iets speciaals van te maken in de Lotto Arena en speelden daarom een aantal nummers die ze anders nog zelden live uitvoeren. Ook verklaarde zanger Barry Hay dat ze zich bijna thuis voelden in Antwerpen (zoals de meeste Nederlanders blijkbaar). Vooral gitarist George Kooymans, die in Rijkevorsel woont, natuurlijk.

Normaal kan je als organisator kiezen tussen een akoestisch en een elektrisch concert van de band. Dit was heel duidelijk een elektrisch optreden, dat was onmiddellijk duidelijk.
Ze hadden blijkbaar ook hun speciale versterkers meegebracht en opengedraaid tot op standje 11. Het klonk veel te luid, zodat ik op bepaalde momenten (oordopjes vergeten) mijn oren met de vingertoppen moest beschermen. Onverantwoord in deze tijd, waarin zoveel sprake is van tinnitus en gehoorschade. Daardoor kregen we ook geen zuivere klank te horen en liep alles wat door elkaar. Spijtig, want dit kon het perfecte concert geweest zijn. Zeker met Barry Hay en George Kooymans die goed bij stem waren vanavond. Ik heb het ooit wel eens anders geweten.
Na de starter “Going Somewhere” werd er onmiddellijk plankgas gegeven met achtereenvolgens “Another 45 miles”, “Buddy Joe” en “The Twilight Zone”, die erg lang uitgesponnen werd. Met de komst van saxofonist Bertus Bongers was het tijd voor “She Flies On Strange Wings” en “The Devil Made Me Do It”. En nog was het niet gedaan. Een lange versie van “Back Home” zette de zaal in vuur en vlam, zeker toen daarna ook nog achtereenvolgens “Going To The Run”, “Vanilla Queen”, “When The Lady Smiles”, “Liquid Soul” en “Johnny Make Believe” hun opwachting maakten.
De klassieke lange versie (bijna 16 minuten!) van “Radar Love” besloot het reguliere gedeelte van het concert. Bassist Rinus Gerritsen deed zijn bassolo op zijn speciale dubbele bas en drummer Cesar Zuiderwijk mocht bijna vijf minuten lang zijn uitgebreid drumstel geselen.

Als bis kwamen daarna ook nog “Long Blond Animal” en “Holy Holy Life”, zodat wij na bijna twee uur optreden met tuitende oren en gemengde gevoelens rustiger oorden konden gaan opzoeken.

Organisatie: Live Nation