We hadden vanavond een mooie combinatie met Chairlift , die momenteel gespot worden als beloftevolle band, en een The Drums, die twee jaar terug deze stempel op zich gedrukt kregen … Ze hebben alvast NY , een tintelend gitaarspel en donkere elektrotunes gemeen …

Chairlift draait rond Caroline Palachek en Patrick Wimberley en hadden met het nummer “Bruises” een aardige single van hun debuut ‘Does you inspire me’ uit , die als reclamespot werd gebruikt voor de Nano Ipod.
Het naar NY, Brooklyn uitgeweken gezelschap brengt frisse, kunstzinnige indiepop op een ietwat nonchalante , boeiende wijze met donker  indringende keys , die de ‘80s wave wat doen opborrelen.
‘Something’ is de nieuwe cd en brengt heel wat ‘lentebloesem’ droompop met een gevoelig, kwetsbaar kantje, maar ook met een artfarty, mysterieus, schizofreen randje. De muziek heeft een link met Stereolab en Bel Canto . Op de eerste songs moest de sound en de vocals van Caroline wat op elkaar afgestemd worden, waardoor een fijne single als “Sidewalk safari” wat de mist inging . Maar na een goed kwartier kwam het beloftevolle kwartet goed op dreef en hadden we dartelende , huppelende engelenpop met “Ghost inside”, “Amanaemonesia”, “Peculiar paradise”, en een forser klinkende “I belong in your arms”  en “Met before” . Soms hoorden we geluidjes Depeche Mode, Yazoo, Siouxie Sioux en Annie Lennox in de verte. De single “Bruises” ontbrak niet en ze paaiden de N-Fransen met een in het Frans gezongen “Planet health”.
Chairlift was goed , zonder echte verrassingen.

The Drums dan … In 2010 waren ze een van de meest ‘gehyptste’ bands, deze jonge snaken, onder de ietwat excentrieke zanger Jonathan ‘Jonny’ Pierce. Nogal snel na het titelloze debuut kwamen ze aandraven met de opvolger ‘Portamento’, een logisch vervolg op het debuut, maar die breder , veelzijdige, zalvender klonk door de toevoeging van synths . Het vertrek van rechterhand gitarist Jacob Graham deed de band niet overstag gaan. Ze goochelen  met gitaarwaverock en vallen op door stuiterende, hoekige, twinkelende , springerige gitaar – en baslijnen en een galmende, soms hoog uithalende zang van Pierce.

Catchy en aanstekelijk klinkt het allemaal wel , maar er vielen een paar dipjes te noteren; de broeierige en strakke sound die The Drums kenmerken, straalt minder spankracht, dynamiek, ritmiek en friste uit . Alsof ze het wisten , want er werd mooi afgewisseld uit de twee cd’s: met nét niet toevallig de sterkste nummers van de recente cd, de romantische, meeslepende “What you were”, “Money”, “Days” , “I need a doctor” ( die een  atmosferische outtro meekreeg)  en het sfeervolle “How it ended”, die live een ietwat krachtige scheut kregen; en de vroegere jengelende en huppelende pareltjes “Forever & ever amen”, Down by the water”  en “Let’s go surfing” , met een knipoog naar de Psychedelic Furs .
Die keuze trok nét de set naar een hoger niveau, het strakke gitaar- drumwerk, de diep, broeierige bas en de ruimte die door synths werd gecreëerd. Pierce zong de longen uit zijn lijf en de theatrale, spastische bewegingen en de hoekige danspassen zijn een vaste waarde geworden. Al deze elementen samengevoegd, porden het publiek aan en gaven een bruisend karakter! Goed, OK, maar niet verrassend of rakend meer. Of The Drums een blijvertje gaan zijn na de twee cd’s, wordt vanaf nu de vraag … Afwachten dus!

Organisatie: Grand Mix, Tourcoing