1994. Kurt Cobain schiet zichzelf(?) een weg naar de eeuwige jachtvelden, Oasis laat ‘Definitely Maybe’ los op de wereld en in Nottingham wordt Jacob Kennedy, beter bekend als Jake Bugg, geboren. Negentien is ie dus, de man achter “Lightning Bolt”, “Two Fingers” en “What doesnt Kill You”. Het is tegelijk het geniaalste en het frustrerendste, waarom kan ik dat niet?!, aan de jongeman. Maar laten we het vooral bij dat ‘geniaal’ houden.
Want wie waren, vóór Jake Bugg, de laatste Britse artiesten recht uit the council estates met enige bekendheid buiten de landsgrenzen van Het Eiland? De jongens van Arctic Monkeys anno 2006?
Toeval of niet: net als The Monkeys op ‘AM’ waait er door Jake Bugg’s gloednieuwe plaat, ‘Shangri La’, ook een zeer Amerikaanse wind. Geen Dr. Dre beats of Queens Of The Stone Age woestijnrock, eerder echo’s van Neil Young, Fleetwood Mac en andere Amerikaanse classics.
Benieuwd hoe die nieuwe plaat, een handvol dagen na de release, live tot zijn recht komt trokken wij naar een stampvolle, we waren duidelijk niet de enigen met dat idee, Aéronef in Lille.

Een mixtape met The Stone Roses, The Velvet Underground (onvermijdelijk dezer dagen) en Oasis, dat heet: de juiste toon zetten. Dat deden de eerste twee nummers ook. “There’s A Beast And We All Feed It” (tevens opener op ‘Shangri La’) en “Trouble Town” (stuck in speedbump city where the only thing that’s pretty is the thought of getting out), dat zijn perfecte uptempo binnenkomers.
Gevolgd werden ze door “Seen It All”, 1 van de hoogtepunten, “Simple As This” en “Storm Passes Away”, iets tragere, doch daarom niet mindere, songs. Die nagenoeg perfecte wisselwerking tussen up-en downtempo, plugged en unplugged, bekend en minder bekend, is misschien wel het krachtigste wapen dat Jake Bugg ter beschikking heeft.
Opvallend: het leek wel alsof niet alle hitjes in België ook de Franse radiozenders bereikt hebben. Zo passeerde “Seen It All” eerder geruisloos en hetzelfde gold voor “Two Fingers”. Het publiek mocht dan misschien in grote getale opgekomen zijn, uitzinnig waren ze niet.
Na verschroeiende versies van “Messed Up Kids” (de toekomstige derde single?) en “Ballad Of Mr. Jones” kregen we een volledig akoestisch intermezzo met o.a. “Country Song” en “Pine Trees”. De gesprekken achter in de zaal, verpestten echter het ingetogen karakter van de bloedmooie, recht uit het hart komende nummers en de lawaaimakers werden meermaals aangemaand tot stilte door de personen rondom hen. Niet dat er noodzakelijk altijd iets verkeerd is met een gesprek voeren tijdens een optreden, maar wanneer het de bovenhand haalt van het geluid van de artiest die de rest van de zaal wel wilt horen, dan zit je met een probleem.
Halverwege “A Song About Love” stopte hij plots. Er kan enkel maar gespeculeerd worden naar de echte reden hiervoor. Jake, niet echt het grootste spraakwaterval, staarde wat om zich heen en riep zijn (vaste) roadie bij zich. Sommigen hadden het over laserlichtjes in zijn ogen, anderen dachten dat er fans onwel geworden waren. Wij denken, en hopen, dat Jake stopte als statement tegen het op sommige momenten respectloze publiek.
Kleppers “Taste It” en laatste twee singles “Slumville Sunrise” en “What Doesn’t Kill You”, harder en sneller dan alles wat hij tot nu toen gedaan heeft, sloten de set af. Niet eens een goodnight, Bugg doet niet mee aan ontkennen dat er een bisronde volgt.
Die bisronde typeerde met drie nummers wat voor een artiest Jake Bugg is. Als eerste kregen we een adembenemend mooi akoestisch nummer, “Broken”, zo indrukwekkend dat het zelfs de zaal zowaar stil kreeg. Vervolgens toonde hij wat voor een muziekliefhebber hij zelf is, door “Hey Hey My My” van Neil Young te coveren. Het nummer is allicht het bekendst omdat Kurt Cobain met de regel it’s better to burn out than to fade away” zijn suicide(?) note afsloot. De meest representatieve lijn voor Jake, dat op luid gejuich door het publiek onthaald werd telkens die woorden uit zijn mond rolden: rock ’n roll can never die. Niet will, maar can, kwestie van elk waterkansje compleet uit te roeien. Wat een meesterlijke versie trouwens, inclusief nagenoeg perfecte solo die hij met sprekend gemak uit zijn mouw schudde. Negentien? Leeftijd heeft niks te maken met wat op je paspoort staat.
Na het traag nummer en het eren van een held, volgde dan afsluiter “Lightning Bolt”, het uptempo nummer. De liveversie is anders dan de studioversie, zo zitten er korte pauzes tussen elke tempowisseling, waardoor hij speelt met de dynamiek van de song en die extra kracht geeft. Bovendien leek het wel alsof het publiek een heel optreden lang zat te wachten op dit nummer, dat duidelijk wel het voorbije jaar meer dan eens langs de Franse radiogolven voorbij gesurft is.

Voor de meesten van zijn leeftijdsgenoten zijn de examens in aantocht. Jake Bugg krijgt van ons alvast een 10/10 voor het vak “rock’n’ roll”. Het publiek krijgt -1 voor hun gedrag tijdens zijn presentatie. Foei.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4337
Organisatie: Aéronef, Lille