Bootsy Collins. Je moet hem maar één keer in je leven gezien of gehoord hebben en de man maakt een blijvende indruk achter. De extravagante look met de gekke hoeden, zonnebrillen en kleren om nog maar te zwijgen van zijn typische, stervormige basgitaar maar ook zijn atypische basklank, overladen met effecten en geen noot die niet funky gespeeld wordt. Zijn zwoele stem en relaxte levensvisie daarbovenop maakt van de man een levende legende. Het lijstje artiesten waarmee Bootsy heeft samengewerkt is dan ook ronduit indrukwekkend te noemen. Artiesten als George Clinton, James Brown en Snoop Dogg zijn maar enkele voorbeelden.

Zondag in de AB komt eerst de begeleidingsband van Bootsy het podium op in ruimtepakken, volledig volgens het spacy imago van Bootsy. Zij warmen het publiek op voor de komst van de grootmeester, wiens naam reeds luidkeels gescandeerd wordt. Boot-sy, Boot-sy!
Hij komt op bij het nummer “The Name Is Bootsy” en blijft enkele nummers grooven tot na “Pinnochio Theory” waar het publiek eindelijk de kans krijgt om uitgebreid te applaudisseren. Terecht. “Hollywood Squares” dat bombastisch en theatraal opent, valt snel terug naar de groovende formule na iedereen even terug wakker geschud te hebben. Alsof het nodig was. Bootsy laat het publiek meeroepen met uitspraken als ‘Do you give a funk?’ en ‘We love to funkenstein’ bij “Mothership Connection”, een cover van George Clinton waarnaar wordt gerefereerd als ‘The Mothership Captain’. Qua publieksinteractie een dikke pluim.
Bootsy verdwijnt van het podium en de band zet “Groove Is In The Heart” van Dee-Lite in. Toch jammer dat Bootsy niet aanwezig is bij misschien wel de grootste hit van de avond. Het feest wordt er gelukkig niet minder op. Bootsy blijft ook nog even weg bij “Don’t Take My Funk Away” waar de band vrijheid krijgt om onder andere wat spacy keyboard-solo’s in te zetten. Even later horen we de melodie van De La Soul’s “Me, Myself and I” terugkomen. Die blijken het nummer “Knee Deep” van Funkadelic, waarbij Bootsy in de jaren 70 onder andere bas en drums speelde, gesampled te hebben.
Bootsy komt terug in een andere, minstens even glitterende outfit en laat het publiek weer participeren door ‘Funk: making something out of nothing’ mee te laten scanderen. De combinatie van deze mooie levensvisie en de naar gewoonte geweldige begeleiding van de band doet mij en ongetwijfeld vele anderen rond me even wegdromen. ‘Genoeg!’, denkt Bootsy, en hij laat zijn basgitaar nog even zwaar rocken op “Roto Rooter”.
Daarna komt er terug een rustpunt met het downtempo “I’d Rather Be With You”. Alle achtergrondzangers en zangeressen -vier in totaal- krijgen één voor één de kans om hun kunnen te laten zien. Bootsy bouwt op met een lange bassolo die nét niet verveelt.  Bootsy verlaat het podium maar weer eens en de band brengt “Them Changes” van Buddy Miles en “Stretchin’ Out”, mede geschreven door George Clinton. De muzikanten krijgen weer wat solo momenten. Ook de bassist, die het grootste deel van de tijd de ondersteunende rol voor Bootsy speelt, mag even het beste van zichzelf geven vooraan het podium.
Bij “Touch” komt Bootsy het podium terug op met een indrukwekkende led-verlichting op zijn basgitaar die hij enkele momenten voor zich laat spreken en duikt wat later het publiek in waar hij zich duidelijk op zijn gemak voelt want hij klimt pas een hele tijd later het podium weer op.
Afsluiten doet de band met de à capella tekst “It’s official. Family approved. One nation. Under a groove.”

Een bisronde spelen ze niet meer, maar als je zo hard groovet dat je een volledige zaal dwingt meer dan twee uur lang mee te knikken op de muziek, dan heb je een geweldig optreden gegeven. Boot-sy! Boot-sy! Boot-sy!

Organisatie: Greenhouse Talent + Ancienne Belgique, Brussel