Marianne Faithfull - Heerlijk ondeugend besje met virtuoze band
Marianne Faithfull
PvsK
Brussel
2014-11-19
Lode Vanassche

Marianne Faithfull - Toen hét boegbeeld van de sixties het podium kwam op geschuifeld was het even schrikken. Ze vleide zich met wandelstok neer op een troonachtige stoel, met leesbrilletje in aanslag, als was het dat ze een of ander saai vak wou doceren. Bleek dat The Lady zware rugproblemen euh… achter de rug had en ze nog even moest revalideren, na de nodige dosissen morfine. Toen Madame Mars haar schuren keelgat open trok en de band inzette, kregen we een lel van jewelste.

Met een meer dan voortreffelijk overzicht van haar reeds vijftig jarige carrière kregen we een concert om nooit meer te vergeten. Ze speelde niet op veilig door gewoonweg een chronologisch best of aan te bieden maar doorspekte haar concert met ‘rareties’, anekdotes en een ongelofelijke no nonsense zelf relativerende humor.  ‘ I’m not a young girl anymore, although I still act like one.’ Na “Witches” speelde ze, omringd door indrukwekkende muzikanten als Ed Harcourt en Rob Ellis, een naar de strot grijpende versie van “The Price Of Love” van Phil Everly. “Eat your heart out”, Roxy Music. Met de nodige vreugde kondigde aan dat Daniel Lanois in een vlaag van verliefdheid op Emilou Harris een song schreef: ‘I got the song, he’s got Emilou’. “As tears goes by” bezorgde ons het nodige kippenvel. Het besje probeerde ons dan te vervelen met een heuse passage uit junglebook om dan met het eigen “Mother Wolf” Nick Cave met Pink Floyd te laten kennismaken. ‘The junk part ot the show’ begon met een versie van Sister Morphine om U tegen te zeggen.

En zo werden pareltjes aaneengeregen. Het Koperen Keelgat kon uiteraard niet anders of “The Ballad Of Lucy Jordan” als dessert presenteren, gevolgd door alweer een zeldzaamheidje dat ze ooit in hogere sferen met Damien Albarn had opgenomen, toevallig “The Last Song”.

… Wijven met kloten, ze bestaan!

Organisatie: Live Nation