Jock McDonald is al een dikke dertig jaar de bezieler en frontman van het licht legendarische newwave-punk-cultbandje The Bollock Brothers. Iedereen kent wellicht nummers als “The last supper”, “The bunker” en “Harley davidson of a bitch”. Destijds vielen ze vooral op door het album van de Sex Pistols volledig te coveren in een electro-versie. Zodus, dertig jaar en evenveel kilo’s later gaat de immer sympathieke nog steeds de hort op met zijn Brothers, zij het in wisselende bezettingen. Meest opvallende figuur daarbij is Pat, die ooit nog de vellen bediende bij het ter ziele gegane Nacht und Nebel.

The Bollock Brothers kwamen , zagen en overwonnen zoals gewoonlijk. Voor de verandering werd geopend met “Faith Healer”. Het viel meteen op dat het geluid zeer goed zat en dat de nieuwe bassist schreeuwde om aandacht en dacht dat hij bij pakweg The Stones speelde. “The Bunker” zette meteen het overigens briljante publiek in vuur en vlam en het publiek droeg el sympathico meteen zo goed als letterlijk op handen. De band stond, dankzij een retestrakke ietwat funky ritmesectie op scherp en op rood. Pat is bij deze onmisbaar geworden.  Onze eigenste Luciente van Definitivos  kwam een nummer meezingen in een of andere net niet juiste toonaard  en zorgde voor het nodige kippenvel. Met “Harley Davidson” hoorde je haast Gainsbourg himself zingen.
Hoogtepunten werden afgewisseld door nummers die zouden moeten doorgaan voor voetbalhymnes. 

Conclusie: een ware reünie van long time no see friends, en een heuse kater …

Organisatie: Harmonie, Oudenaarde