De beste platen zijn die platen die de tijdsgeest weten te vatten. Zo staat het debuut van Arctic Monkeys gelijk aan 16 zijn in het Sheffield van 2006, de eerste van Oasis geldt als de ideale soundtrack voor een jonge knaap in het uitzichtloze mid-90’s-post-Thatcher Manchester en de eerste worp van The Clash is het relaas van jong zijn in het grijze Londen aan het eind van het zevende decennium van de vorige eeuw.
‘Panic Prevention’, de eerste van Jamie T, was er ook zo eentje. Acht jaar oud ondertussen beschreef het album het (nacht)leven in dezelfde stad die ook de grote inspiratiebron was voor het eerdergenoemde The Clash: Good Old London Town. Thema’s als Bingedrinking, pub crawls, spiked drinks kwamen allemaal aan bod via een frisse mix van indie, postpunk, UK garage en rap. Hij werd al snel God in eigen land, zo speelde hij op zijn recente tour in dezelfde zalen als The Libertines, op het continent bleef hij eerder Klein Pierke. Dat daar verandering in lijkt te komen bleek uit het feit dat toen hij in de Botanique bijna dag op dag 5 jaar na zijn vorige passage zijn nieuw album, ‘Carry On The Grugde’, kwam voorstellen, het concert hopeloos uitverkocht was. De eerlijkheid gebiedt ons wel te zeggen dat de zaal zodanig vol zat met Britten dat we vaak een “moh, er zijn hier nog Belgen!”-gevoel hadden als we iemand Nederlands of Frans hoorden praten. Engels als voertaal dus. Dat bleek ook uit het geharrewar op de voorste rijen. Op 14 februari hadden wij een Valentijnsdate met een hoop zatte Britten en, liefde maakt gelukkig blind, Jamie Treays himself. En u?

Dat onze date een geslaagde date was, zeg dat wij het gezegd hebben. Met “Limits Lie” en het magistrale “Don’t You Find”, twee nummers van de nieuwe plaat, begon het voorzichtig, maar wel al direct met de juiste vibe. Toen ze hierna een tandje hoger schakelden met “Operation” en “Peter” werd het voor het eerst duidelijk dat een nieuwe backingband optrommelen voor De Moeilijke Derde een goede zet was. Zijn vorige band The Pacemakers mochten na de vier jaar lange sabbat opkrassen en werden, al dan niet met een even riante ontslagpremie als die van Steven Martens bij de voetbalbond, vriendelijk bedankt voor bewezen diensten. Live liep het met The Pacemakers vaak stroef, waardoor ze niet altijd de hoge verwachtingen konden inlossen. Die problemen lijken met de nieuwe begeleidingsband die zowel de hardere als tragere nummers aankan, voorgoed van de baan.
Misschien waren die tragere nummers wel het beste. Eventjes werd het met het wonderschone “Turn on the Light” zelfs bijna té romantisch en dus vroeg ie voor “Salvador” wie er met zijn partner gekomen was om hen vervolgens een ‘fuck off’ toe te sneren. Heerlijk. Knap ook hoe hij in “The Prophet”, ook eentje uit zijn ‘zachter’ repertoire, dat piekerende gevoel op emotionele katerdagen wist te vertalen in een nummer, het was wellicht het mooiste moment. Of was dat “Emily’s Heart”? Voor dat nummer nam hij plaats op een stoel, iets waar wij doorgaans een hekel aan hebben, maar zoals al eerder gezegd, liefde maakt blind.
Ach, een beste moment kiezen is al bij al ook maar een momentopname tijdens het intypen, een product van onze gemoedstoestand. Voor hetzelfde geld kiezen we morgen voor de wat meer uptempo nummers. Kiest u gerust zelf. Want “Sheila”, “Rabbit Hole”, “The Man’s Machine”, “British Intelligence” en “If You Got The Money” waren ook gewoon echt uitermate straf. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de knallende apotheose van een bisronde die bestond uit de anthems “Zombie” en het verschroeiende “Sticks ‘n Stones”, ‘when there’s no one left to fight/boys like us don’t shine so bright’. Wat een toetje. Het muzikale equivalent van seks op de eerste date.

Uit de manier waarop Jamie Treays genoot kon je niks anders dan afleiden dat hij blij was terug op een podium te staan na de 4 jaar lange stilte. De liefde kwam duidelijk van twee kanten en ook dat maakte het een optreden om in te kaderen. Het moet van onze kalverliefdeperiode geleden zijn dat we nog zo’n mooie Valentijn hadden.

Organisatie: Botanique, Brussel