Het voorprogramma vanavond werd verzorgd door An-Sofie Noppe, geselecteerd uit de vele inzendingen via vi.be. Tot gisteren voor mij een absolute onbekende maar na haar korte concert bleek dit toch wel een jongedame met lef en potentieel te zijn. Zeker als je weet dat ze normaal met band op podium staat maar nu (door omstandigheden) enkel werd bijgestaan door haar vriendin Trui Amerlinck uit Nederland op contrabas.
An-Sofie deed ooit backing vocals voor Eva De Roovere en zit nu met haar eigen songs en stijl een beetje in hetzelfde genre. (H)eerlijke kleinkunst op een pure en breekbare manier gebracht met gitaar of ukelele als begeleiding en met een heldere stem en zuiver timbre…
Eenvoudige, mooie en amusante nummers die me soms deden denken aan Bart Peeters en zijn herkenbare oeuvre van de laatste jaren…”Peperkoekenhart”, “Flamingo” en “Haven” (cover van ZAZ) stonden op de korte setlist…Het nummer “Sprookje” bleef het langst hangen en stak er wat mij betreft bovenuit. Het kwam tot stand na samenwerking met Reinhard Vanbergen van Das Pop. De set werd afgesloten met een slaapliedje…
En dan was er De Mens … én dat zullen ze in Sint-Niklaas geweten hebben! Geen slaapliedjes meer, maar ‘lawaai maken’ zoals frontman Frank Vanderlinden zijn muziek omschreef bij aanvang van het optreden en zoals hij ook zelf zong tijdens het refrein van openingsnummer “Kim is dood”.
De Mens staat zo’n 23 jaar op het podium en doet dat nog altijd met veel goesting en overgave. Ze pakten het volk in De Casino zonder moeite in met hun stevige NL-talige rock en stelden met veel plezier hun nieuwste CD ‘Nooit Genoeg’ voor.
Door toevoeging van David Poltrock op toetsen is de specifieke sound van De Mens ‘voller’ en meer volwassen geworden. Het blijft natuurlijk snedige en heerlijk eigenwijze rock maar die ‘elektronische’ invloeden zorgen toch, al dan niet subtiel, voor een iets ander, naar mijn inzien, beter geluid.
Ook tijdens het 2de nummer van de avond “Nooit Genoeg” was dit overduidelijk hoorbaar en genietbaar.
Van bij het begin was het duidelijk dat de band er veel zin in had! Het plezier spatte letterlijk van het gezicht van Frank. De veelvuldige bindteksten met de nodige droge humor en een vleugje zelfspot, de wisselwerking met zijn jeugdmakker Michel De Coster (basgitaar) op het podium, de constante vaart en intensiteit van het optreden…het werkte aanstekelijk op de fans in de zaal. Een fijn feest was het resultaat.
Na “Bijna” en “Dit lawaai” werd voor het eerst een beetje gas terug genomen tijdens het oudere “Sheryl Crow (I need you so)”. Om meteen daarna terug een paar stevige songs op het publiek los te laten met die typische donkere, sombere ondertoon in melodie en tekst : “Pijn, Dronkenschap, Verdriet” en “Haat je me nog”.
“Als je niets hebt” is dan weer wat ‘luchtiger’ van opzet en “Angst” zorgde bij Vanderlinden zelf voor een (gespeeld) dubbel gevoel, gezien het recente succes van het nummer, waarvan de tekst voor één keer niet van de grootmeester zelf kwam maar van ‘die fucking Brusselmans’ uit Hamme.
“En in Gent” zorgde voor een eerste bommetje! Het publiek was nu echt helemaal mee en reageerde enthousiast op het snelle nummer waarin een stevig duel zat tussen Frank en Michel. Die 2 voelen en vullen op het podium elkaar beter aan dan om het even welke ééneiige tweeling.
Halfweg de set werd terug iets meer ‘rust’ ingebouwd en kreeg het thema van de liefde alle aandacht in 3 parels met “Seks verandert alles”, de nieuwe single “Bemin me later” en tot slot “Een liefdeslied of misschien ook niet”.
“Zonder verlangen” klonk daarna zeer intens en beklijvend en het epos over “Jeroen Brouwers” blijft één van de beste nummers van De Mens, door ondermeer de leuke tekst en dito refrein, klinkt dit zelfs na meer dan 20 jaar, nog steeds fris. “Jeroen Brouwers” betekende ook meteen het einde van het eerste deel van dit verkwikkend optreden.
Er volgde een 2de deel (of m.a.w. een zeer lange bisronde) waarbij gewoon verder werd gegaan alsof De Mens tot de volgende morgen Sint-Niklaas zou trakteren op hun zalig lawaai. Zowel band als publiek bleken onvermoeibaar en amuseerden zich zichtbaar met elkaar.
“Nooit genoeg van jou” was nog enigszins ingetogen en in relaxe sfeer, maar “Kamer in Amsterdam” was alweer pure en potige rock’n’roll en tijdens “Onderweg” nam de menigte met veel enthousiasme de zang een tijdje over van meneer Vanderlinden.
Als slot van de geweldige avond werd nog een trio nummers uit de beginjaren bovengehaald en werd ook nog maar eens bewezen waarom De Mens, naast Noordkaap en Gorki, behoort tot de grote 3 van de Nederlandstalige rock met oorsprong in de jaren negentig.
Wie kent niet het nummer “Irene”? En waarom is “Maandag” zoveel mooier dan menige echte begindagen van de week? “Lachen en mooi zijn” is de gouden raad die we nog meekrijgen van Frank en zijn bende. Het lachen is op zijn oude dag misschien wel makkelijker dan het mooi zijn maar dat is bij ondergetekende zeker niet anders…but who cares when fun is in the house?!
Best jammer dat enkel De Mens momenteel nog in de oorspronkelijke versie te bewonderen is. Maar ze doen dit dan ook met veel verve en verdienen hiervoor mateloos respect en een dikke merci voor de fantastische avond!
Al doet Stijn Meuris sporadisch zijn stinkende best om er nog altijd bij te horen en probeert Gorki een leven op te bouwen na Luc De Vos, het wordt moeilijk deze avond te overtreffen.
Enkel het nummer “Dit is mijn huis” waarmee het allemaal begon voor De Mens ontbrak verrassend genoeg op de playlist maar dat zal de fijne herinnering aan dit concert niet kunnen beïnvloeden!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/an-sofie-noppe-18-04-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/de-mens-18-04-2015/
Organisatie: de Casino, Sint-Niklaas
Nederlands 
Français 
