Twintig jaar geleden had ik een immense crush, deze crush introduceerde mij met de band
Lagwagon en ik werd voor de tweede maal verliefd. Vandaag kan ik mij echter de naam van mijn toenmalige crush niet herinneren, maar de liefde voor Lagwagon is nooit overgegaan.

Toen begin deze week melding kwam dat Joey Cape gekneusde ribben had, sloeg de paniek even toe en werd er gevreesd voor Grohl-achtige toestanden. Maar geheel heroïsch laat deze geniale songwriter zijn fans niet in de steek. Alweer een reden om fan te zijn. Het zal
vanavond een hele uitdaging worden om deze band met enige objectiviteit te bekijken, maar we gaan met volle goesting de uitdaging aan.

Voor The Dutch Rudders komen we jammer genoeg net te laat aan. We horen letterlijk nog de laatste noot die gespeeld wordt en dan sluiten deze Belgische jongens hun set af. Voor ons een gemiste kans, daar we dol zijn op ontdekkingen.

The Octupussy’s, ook Belgen, mogen de rangen vervoegen. Vanaf de eerste zang lijn doet
het ons denken aan pop-punkband Not Again. Een Belgische band van begin deze eeuw.
Meer als een leuke ‘trip down memory lane’ wordt het echter nooit, al brengen ze zeker en
vast zeer aangename muziek.

Het was uitkijken naar de Japanse band Man on a mission. Toegegeven, deze mannen waren voor ons onbekend, maar voor we afzakken naar Antwerpen, worden ze ons door muziekkenners sterk aangeraden. Als plots 4 personen verschijnen in wolf-en berenmasker, stellen we ons toch even vragen. Er wordt ook een turntable opgezet en heel even vrezen we een Linkin Park-kopie. 
Gelukkig zijn we wijs genoeg om niet meteen te oordelen want Man on a mission zet een geluidsmuur op die we misschien al jaren niet meer hebben mogen ervaren. De maskers buiten beschouwing gelaten, zijn we echt aangenaam verrast.
Na de set uit Japan, staan we tot onze verbazing tegen het podium geplakt. Door onzichtbare touwtjes worden we magisch naar voor getrokken om te genieten van wat komen gaat.

Het themalied van The A-team kondigt Lagwagon aan en er verschijnt meteen een veel te grote grijns op ons gezicht. Na een vlugge blik op de setlist valt het vermoeden dat het vanavond wel eens een knaller van een optreden kan worden. Nummers van onvergetelijke albums vullen meer als de helft van de set. Natuurlijk moet ook de nieuwe album ‘Hang’ worden voorgesteld, maar ook deze hebben we al grondig bestudeerd.
Dat Lagwagon snelle en harde punk weet te brengen, weten we natuurlijk als geen ander. Toch belanden we, zonder het echt door te hebben, in het midden van de moshpit. De rake klappen en blauwe plekken nemen we er graag bij, Lagwagon laat zich vandaag zonder twijfel van zijn beste kant zien.
Om toch enige objectiviteit toe te voegen aan deze recensie, we hebben ze ook al een minder goed concert weten geven. Maar vandaag is dat allesbehalve het geval.
Met nummers zoals “Island of shame”, “Sick”, “Coffee and cigarettes”, “Alien 8” en natuurlijk “May 16^th” grijpt Lagwagon terug naar het oudere werk en daar zijn we dankbaar voor.  Hoewel “Western Settlements” , “The cog in the machine” en “One more song” ons even hard doen overwegen een crowdsurfje te plegen. Overwegen, de voetjes blijven uiteindelijk op de grond en we genieten met hoofd en hart.
Uiteraard volgt er nog een encore en dan pas gaat iedereen echt loos. Ligt het aan de nummers of omdat we beseffen dat het hierna weer gedaan is? Welk van de twee het ook was, de laatste drie nummers waren de kers op een al heel erg gesmaakte taart.

Na anderhalf uur is de conclusie als volgt: willen we dan toch een minpunt vermelden, het optreden was zoals altijd veel te snel over. De energie van vanavond zal nog wel even in het lichaam blijven, een aangenaam neveneffect wat altijd wordt ervaren na een rondje Joey en de zijnen.  Enkele blauwe plekken, Joey’s gekneusde ribben en twintig jaar later, kan ik met absolute zekerheid vermelden: uit een kalverliefde kan soms wel een onoverkomelijke liefde ontstaan.

Organisatie: Eyespyrecords ism Trix Antwerpen