Fuzz, het Californisch Garagerock collectief rond Ty Segall, Chad Ubovich en Charles Moothart hield op hun eerste echte tour door Europa halt in Hasselt. Ty Segall is een gerenommeerd drummer, producer en muzikant die met Fuzz het hevigere werk opzoekt. Geflankeerd door Chad Ubovich  (Meatbodies) kan er, qua gitaarspel, alvast niet veel mislopen. Dat ook zijn vaste gitarist Charles Moothart deel uitmaakt van het collectief bewijst des te meer de grote waarde van dit drietal. Live kwamen ze hun tweede album voorstellen dat in oktober uitkomt, maar ook nummers van hun debuutplaat ontbraken niet.

De avond werd weliswaar geopend door de lokale band Double Veterans, die een jaar geleden een bescheiden StuBru-hit scoorden met “Beach Life”. De groep heeft meer in zijn marge dan enkel een kort surfnummer, want live speelden ze alvast een stevige set. Het was vooral gericht op hun psychedelische gitaren, dat wel eens stevig uit de hoek kon komen. Op het einde volgden zelfs enkele lange solo’s om zo het podium te verlaten.

Tweede band van de avond was niet zo lokaal, maar wel nog steeds Belgisch. De Brusselse band Moaning Cities kwam het beste van zichzelf geven op het podium. Hun geluid is exotischer en klinkt zeer zuiders. Dit is vooral te danken aan de eerste twee nummers die met een sitar werden gespeeld. Het concert kwam dus zeer rustig en gezapig op gang waarbij er vooral gedacht werd aan de gouden jaren 60.  Maar naarmate het concert vordert en de sitar verdwijnt wordt het concert psychedelischer en heviger. Deze rustige, maar directe opbouw bereidt ons perfect voor op het concert van de hevige bende die straks komt. De set wordt afgesloten met een nummer dat perfect voor een Parquet Courts, Mazes of Thee Oh Sees liedje zou kunnen weggaan.

Fuzz - Net na het laatste voorprogramma gebeurde iets heel vreemd, het volledige publiek werd de zaal uit gestuurd. Dit had waarschijnlijk te maken met Ty Segall en zijn kleine sterallures, gokken we. Maar wat normaal een kwartier duurde werd al snel drie kwartier en de band begon dus met een halfuur vertraging aan het concert. De band had duidelijk wel goed gesoundcheckt want toen de deuren opengingen stonden ze al in zweet. Ty Segall nam met zijn drumstel en geschminkt voorhoofd een opvallende plaats in op het midden van het podium. Hij werd geflankeerd door Chad die voor de gelegenheid een kleurrijk kleed aanhad en Charles die zijn mooiste lippenstift aandeed. Wat volgde was een explosie van geluid, beginnend met een rustige gitaarsolo waarna al snel de zware, donkere en vuile gitaren volgden.

Wat natuurlijk niet mocht ontbreken waren de moshpits, deze werden al vanaf seconde één gevormd en nooit meer ontbonden. Het concert was vooral gericht op zware gitaren zoals ze bij Black Sabbath of Led Zeppelin , die het hen al voordeden. Op bepaalde momenten deed Chad ons zelfs denken aan Ozzy himself, wat op zich al heel straf is. De centrale man in het gezelschap ging bij ieder nummer als een gek tekeer op zijn drumstel. Het was zelfs een mirakel dat het er nog stond op het einde van het concert …
Wat opviel aan de volgorde van de nummers was de uitstekende mix tussen oud en nieuw. Telkens er een nieuw nummer gespeeld werd , volgde er een oud, herkenbaar nummer. Hoewel in ieder nummer dezelfde vuile klanken terugkeerden , was het toch aangenaam om telkens weer iets herkenbaars te onderscheiden.  Daarnaast was er ook afwisseling in de vocals, want ieder groepslid zong wel eens een nummer. Toch leken de stemmen sterk op elkaar wegens hun vuile klank.
Op het einde van de set slaagde de band in om een nummer te spelen van iets langer dan tien minuten, dit boordevol solo’s en nagenoeg geen zang. De mensen in het publiek waren niet te stoppen en iedereen belandde in de moshpits.

Het einde van het concert was er al na een kleine drie kwartier; de band kwam nog eens terug. Ty nam een slurp van zijn wijn en zette zijn ‘The Joker’-face nog een laatste keer op. Want door zijn schmink had hij iets mee van deze legendarische super schurk. “What’s In My Head” was de perfecte afsluiter, want in ons hoofd was een tornado gepasseerd die alles eens goed op zijn plaats had gezet. Dat bleek ook letterlijk gebeurd te zijn toen we ons naar buiten begaven …

Organisatie: Heartbreaktunes ism Muziekodroom, Hasselt