Radical Face - Bedrieglijke vrolijke folk, met een duister randje
Radical Face
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2016-04-22
Nick Nyffels

Lang geleden dat we nog zo gelachen hebben tijdens een optreden. De bindteksten van Ben Cooper, de man achter Radical Face, waren even goed als zijn nummers. Het begon al bij de introductie: wij komen uit Florida, de piemel van Amerika waar alle oude mensen naar toe gaan om te sterven. Voor ons is Radical Face een nieuwe artiest, maar misschien lopen we een beetje achter, want Radical Face is al bezig sinds 2003 en heeft al eerder in België opgetreden, vandaar ook wellicht dat de AB Club uitverkocht was. Cooper heeft het conceptalbum en de familiesaga in de folk geïntroduceerd, want sinds 2011 heeft hij een trilogie uitgebracht rond een stamboom van een denkbeeldige familie uit de jaren 1800: na ‘The Family Tree : The Roots’ uit 2011, kwamen er ook nog ‘The Branches’ in 2013 en nu dit jaar ‘The Leaves’.

Cooper deed mij denken aan Jason Lytle van Grandaddy; zelfde postuur en een gelijkaardige stem: Baseballpet en kortgeschoren baard. Geen skateboard rock echter, maar folk in de Amerikaanse traditie van het diepe Zuiden. De band die Cooper meehad bestond uit vijf leden en telde onder meer een cellospeler. De muziek was aangenaam en vrolijk, maar daardoor heel misleidend: kinderarbeid in de fabriek werd nooit zo vrolijk bezongen. Muziek dus met een dubbele bodem, echt iets voor de meerwaardezoeker. Een goed glas wijn en een schoteltje kaas was hier heel goed van pas gekomen. De bindteksten bleven fantastisch: wat te denken bijvoorbeeld van: “This is a new song, it’s nobody’s favourite, but too bad”. Toen ook nog de elektrische gitaarversterker het liet afweten, werd het helemaal top, zeker toen bleek dat iemand gewoon de stekker had uitgetrokken.
Het muzikale hoogtepunt lag in een akoestisch intermezzo, dat Cooper in een mooie samenzang neerzette met de zangeres van zijn band. In de grote zaal was ondertussen Goose aan het beuken, niets van te merken wat eens te meer de perfecte isolatie in de AB bewijst. Wij dachten dat Radical Face eerder gedaan ging zijn dan Goose, maar dit was niet zo, Radical Face is misschien niet zo bekend, maar heeft toch al een uitgebreide discografie. Uit de pre-trilogietijden puurden ze hun meest bekende single voor de bis: “Welcome Home”, het soort woohoo-meezinger waar ook Edward Sharpe & the Magnetic Zeroes een patent op hebben, en die zo in een commercial van Japanse breedbeeldschermen of Franse terreinwagens zou passen.

Meer van die crowdpleasers heeft Radical Face niet in de aanbieding, maar wij waren al dik tevreden met hun lieflijk bedrieglijke folk noir.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-little-books-22-04-2016/the-little-books-8/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/radical-face-22-04-2016/radical-face-11/

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel