Openers van dienst waren London Bullit, een 4-tal jonge snaken uit Deinze die zeker wel weten hoe punk moet klinken maar soms vergeten er een song rond te breien. “New Rose” van The Damned was ok, al bij al toch verdienstelijk en ze hadden het zich waarschijnlijk ook anders voorgesteld dan voor welgeteld 9 belangstellenden te moeten spelen.

The Dirty Scums deden als vanouds hun ding, sinds 1981 aan de bak, een medaille voor moed en zelfopoffering is zeker verdiend, een prijs voor fijnbesnaard muziekensemble zal nog even op zich laten wachten. Sommige teksten in onverstaanbaar dialect, grappen en grollen over en met bier en wat Ramones nummers als bissen, viel te mager uit maar de klus geklaard voor de inmiddels ca 25 toeschouwers.

Sham 69 staat tegenwoordig voor 2 groepen, Sham 69 original line-up en Sham 69 Tim V. Een poging tot verduidelijking in deze soap.  Opgericht in 1976  met zanger Jimmy Pursey en gitarist Dave Parsons als belangrijkste bandleden, split begin jaren 80, heropgericht in 1987 met zelfde tandem maar andere drummer (Ian Whitewood). In 2006 kreeg Pursey de bons en werd vervangen door Tim V. In 2011 besluit Pursey dan om opnieuw met Sham 69 te beginnen onder original line-up en weet hiervoor Parsons en bassist Tregunna te strikken, hierdoor hebben ze 3/4 van de (bijna) originele bezetting. Tim V is Parsons kwijt en blijft achter met Whitewood en wat huurlingen. En dan zijn er die beweren dat punk tegenwoordig saai is.
In Eernegem kwam de Tim V versie, dezelfde die ik zag schitteren in 2009 en 2010. Het duurde een nummer of 2 om op toerental te komen maar dan was er geen stoppen meer aan : heerlijke snedige punk waarin geput werd uit de eerste jaren met oa “Hurry Up Harry”, “Hey little rich boy”, “What have we got” en het weergaloze “Ulster”. Helaas werd er daarna wat gas teruggenomen met recenter werk, 2 nieuwe nummers (1 ok en een halve stinker), toch veel minder allemaal. Dit intermezzo noopte tot een plaspauze en het tellen van de inmiddels 41 aanwezige toeschouwers, iets waarvoor ik echt niet gekomen was.
Gelukkig volgden hierna nog een rist oude krakers, oa “Sunday morning nightmare”, “Angels with dirty faces”, “It’s never too late”, steeds knappe “Borstal Breakout” en de onvermijdelijke tandem “Hersham Boys” en “If the kids are united” als uitsmijters.
Mooi einde, allemaal sterke nummers die echter 2 zaken niet konden verdoezelen : het gemis van Parsons op gitaar als motor van het gebeuren en de uitgebluste muzikanten aan het einde van de tour (Tim V zat bij laatste nummers door zijn stem).

Organisatie: B 52, Eernegem