Holly Lapsley Fletcher, de frontvrouw van Lapsley, is amper 20 jaar. 20! Maar slaagde erin het de afgelopen twee jaar tot BBC Sound Of The Year te schoppen, ‘Long Way Home’ haar  full length debuutplaat te releasen en wereldwijd harten te veroveren. Oh, en daarnaast electroplaten te producen en al haar teksten zelf te schrijven.

Twee jaar geleden kostte het mij –omstreeks 15u op Pukkelpop- de grootste moeite mijn gezelschap mee te tronen naar Lapsley. Achteraf was iedereen, van dat gezelschap tot de voltallige Vlaamse pers, het erover eens: dit is een nieuwe popster in wording. Sindsdien maakte ze haar passage in verschillende Belgische zalen, op 31 maart van dit jaar stond ze al eens in de AB en nu afgelopen weekend nogmaals. Lapsley maakt mechanische soul en wordt ook weleens in het rijtje James Blake, The XX of Elliot Moss –waar het Belgische voorprogramma Yellowstraps ook duidelijk goed naar geluisterd had- genoemd.

Lapsley ziet er misschien uit als een Zweedse schone, ze is afkomstig uit Liverpool. Zelfs zonder haar mond open te doen doet ze al denken aan de hipsterversie van Adele, wanneer ze dat wel doet, is de vergelijking compleet. Maar Lapsley verdient meer dan een makkelijke vergelijking. Openen doet ze voorzichtig en met een nieuwe song. “Falling Short”, tweede op de setlist, knalt onmiddellijk. Het nummer ademt evenveel ballen als kwetsbaarheid. De doodse blik en droge vingerklik van Lapsley zorgen voor een afstand met het publiek. Maar wel eentje die ruimschoots goedgemaakt wordt door de soul in haar stem. En de clumseyness –“ik kan absoluut niet op hakken lopen”- die dienst doet als de perfecte bindtekst.
“Painter” schreef ze toen ze 17 was, zegt ze, terwijl ze plaatsneemt aan de piano en het nummer a capella aanvat. De volgende minuten zullen schommelen tussen de kinderlijke onschuld van een xylofoon en de verzwelgende dreiging van de drums. Een dreiging die tot kippenvel aanzwelt wanneer Lapsley zelf haar eerste stem ondersteunt met een tweede mechanisch, bijna buitenaards geluid.
Een trucje dat ze ook in “Station” herhaalt en het nummer naar een hoger niveau tilt. Een absoluut hoogtepunt. “Love is Blind”, meer naar het einde van de set geschoven omwille van zijn dansbaarheid, is een onmiskenbaar popnummer, maar scheert weinig hoge toppen.
De drie muzikanten, drie exacte kopietjes in het zwart, met ronde bril en opgekruld mutsje, verdienen ook wel wat lof, maar blijven jammer genoeg zo goed als onzichtbaar gedurende het optreden.

“Falling Short” en Painter werden in 2014 en 2015 al gereleased, haalden het nu ook op de debuutplaat en werden vlot meegelipt door het publiek. En met reden. Het zijn de sterkste nummers van de plaat. Of de eerste. De rest lijkt meer van hetzelfde. Binnen een spectrum van licht verteerbare pop, naar warm digitaal minimalisme. Van intiem tot een klein beetje saai. De set kabbelt voort. Op zang en beats is niets, of toch niet veel, aan te merken. Maar dat is het net. Liever een uitschuiver door een niet altijd weloverwogen risico, dan helemaal geen. Lapsley kan meer. Geef ze wat tijd, ze is amper 20.

Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel