Het gaat hard voor Greta Van Fleet. Deze band of brothers, drie jonge broertjes en een vriend op drums, allen uit een onooglijk dorpje in Michigan, verkochten de AB uit nog voor hun debuut uit was, en staan in februari volgend jaar in de Lotto Arena. Begin dit jaar stonden ze nog in de AB-club, nu dus in de grote zaal van de AB. De reden waarom deze jonkies zalen vullen: ze spelen klassieke hard-rock, en zowel oud als jong wil deze band zien. Nochtans zijn de kritieken op hun debuut ‘Anthem of the peaceful arm’  alles behalve positief: Humo gaf anderhalve ster op vijf, en Pitchfork zelfs anderhalf op tien, terwijl meer traditionele rockzines ook maar drie sterren op vijf uitdeelden. De reden: de vergelijking met Led Zeppelin valt slecht uit voor Greta Van Fleet, hun hard-rock gaat heel erg leentjebuur gaan spelen bij deze rockgiganten, en de vergelijking draait natuurlijk niet positief uit: een aantal critici beschuldigen ze dan ook van een gimmick te zijn. De hard-rock uit de jaren zeventig vertrok van de blues, terwijl deze band vertrekt van de classic hard-rock, en dat is een wereld van verschil. De fans van Greta Van Fleet kunnen die kritiek moeilijk verteren, op Youtube zijn dan ook videos te vinden die die critici van antwoord dienen.

De band trekt zich weinig aan van deze kritiek, en het onthaal door de Belgische fans was onvoorwaardelijk en triomfantelijk. De band betrad het podium van de AB en gooide meteen rozen in het publiek, op de tonen van een oude soulkraker. De broertjes Kiszka hadden er duidelijk zin in en strooiden de hard-rock clichés met volle overtuiging de zaal in voor een set van vijf kwartier. Zanger Josh Kiszka omarmde die hard-rock clichés schaamteloos, indianenveren in de krullenbol, bloot bovenlijf en gilet, hij had duidelijk de kleerkast van Robert Plant geplunderd.
De meest overtuigende Led Zeppelin-imitatie kon je echter bij de drummer vinden: die benaderde echt het massieve geluid van John Bonham. De zang van Josh Kiszka haalde niet het niveau van Robert Plant, AC/DC was een betere benchmark, want de super hoge noten bleven bij dit jonkie achterwege. De frontman vroeg ons al van bij het eerste nummer, “Are you ready to groove?”, en dit was niet gelogen: we waren vertrokken voor een uitstekende classic rock show met een sterrol voor de gitarist Jake Kiszka: die toverde gitaarsolo’s uit zijn mouwen alsof het niets was en speelde gewoonweg verbijsterend goed: Pearl Jam heeft er een serieuze concurrent bij, hoe Jake solo’s speelde met de gitaar in zijn nek hebben we er nog maar weinigen zien doen. De hard-rock-sound van de band was dus uitstekend, met af en toe ook een beetje southern rock invloeden toen de bassist op de Hammond begon te spelen.
Punt van kritiek was wel het gebrek aan pakkende songs die bleven hangen: wat betreft het pure songschrijven staan ze nog niet aan de knieën van bands als Wolfmother of zelfs The Datsuns, bands die een rechtvaardiger referentiepunt zijn dan Led Zep of AC/DC. Maar goed, dat komt misschien nog.

In ieder geval zagen we hier de geboorte van een nieuwe stadionband, een toekomstige headliner van Werchter of Pukkelpop. Zelf zouden we ook nooit vijf sterren geven aan de platen van Muse of Artic Monkeys, dat gebrek aan erkenning door de critici belet deze bands niet om een massapubliek een fantastische festivalervaring te geven.
Greta Van Fleet was groots, de goede nummers komen wel, geef ze wat tijd om de lat hoger te leggen.

Setlist
Brave New World-Highway tune-Edge of darkness-Flower power-You're the one-Evil-Lay down (candles in the rain)-Watching over - When the curtain falls
Bis: Black smoke rising -Safari song

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/170

Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel