Le nouveau Mark Lanegan est arrivé. Hij heeft een (vaste) vriendin, doet geen drugs meer, en stelt zijn nieuwe plaat ‘Somebody’s Knocking’ voor in kleine, gezellige zalen. Zo ook op een druilerige zaterdagavond in het landelijke Roeselare. Het komt wat vreemd en zelfs bizar over om een rauwe rock ’n roller als Mark zittend te aanschouwen, enkele minuten voor de start is er dan ook weinig ambiance in de zaal.
De show opent met “Knuckles”, en na het ook al recente “Disbelief Suspension” volgt het legendarische “Hit the City”. Toch komt het energieke van deze song niet echt naar voor, er zit duidelijk meer in, maar het komt er voorlopig niet uit. Bij “Stitch it Up”, de single van zijn nieuwe worp, krijgen we dat gevoel voor het eerst wel. Met de hilarische clip in gedachten , genieten we van dit blues-nummer. Ook “Burning Jacob’s Ladder” vanop ‘Blues Funeral’ is heerlijk meeslepend, en de akoestische sfeerimpressies daartussen zijn zeker en vast te pruimen, net als het nieuwe album in zijn totaliteit, trouwens.
Tijdens de melancholische synths op “Beehive” menen we een beetje Ian McCulloch van newwave-grootheid Echo & The Bunnymen te herkennen, maar wat Mark van Ian onderscheidt, is toch wel die extreem schorre stem. Op “Bleeding Muddy Water” trakteert Zijne Heesheid ons op geschreeuw van de bovenste plank, zijn grafstem (en dit is niet negatief bedoeld) gaat door merg en been. De voornamelijk Belgische begeleidingsband verdient ook een noemenswaardige vermelding. Uit Seattle, Gent, Antwerpen en Brussel, allen steengoed, allen tillen ze dit optreden naar een hoger niveau.  
“Deepest Shade”, een cover van The Twilight Singers, “Dark Disco Jag” en “Death Trip to Tusla” doen ons verlangen naar meer, en tijdens de bonustracks krijgen we met “Hangin’ Tree” een ware Queens of the Stone Age-klassieker voorgeschoteld. Het blijft jammer dat we ondertussen moeten blijven zitten, net zoals het spijtig is dat Mark niet graag in de spotlights staat, en de belichting eerder aan de duistere kant is. Dit helpt natuurlijk om de muziek sterker naar voor te laten komen, zo kan het bloedmooie “The Killing Season” als afsluiter wel tellen!

Hij mag dan wel gesetteld en clean zijn, die doorleefde rokerszang vanuit zijn stoflongen blijft onweerstaanbaar. Waar er gedurende het concert slechts af en toe een rauwe ‘thank you very much’ vanaf kan, laat Mark daarna wel de vrolijke speelvogel in zichzelf los. De verjaardag van de gitarist wordt gevierd met een groot stuk taart, ongetwijfeld zal ook de drank rijkelijk gevloeid hebben tijdens het feestje backstage. Santé, Mark!

Organisatie: De Spil, Roeselare