Stoned Jesus , een trio uit Oekraïne (Kiev) btw, kon rekenen op sterke bijval in de 4ad . Een uitverkocht optreden dus. Een goed uur lang wisten ze het publiek in trance te houden met hun bezwerende , hypnotiserende , slepende, filmische sound die explosief kon zijn .
Stoned Jesus is reeds aan hun vierde plaat toe, ‘Pilgrims’ die bij Napalm Records werd getekend . Metalbands zijn hier vooral te vinden , maar kijk, de heavy stoner van Stoned Jesus dringt zich op . Oudje “I’m the mountain” is de ‘anthem van de stoner rock’ , één van hun classics die op het eind werd gespeeld , een evenwichtig geheel van donkere, slepende , apocalyptische, explosieve riffs en spacey, psychedelische sounds die je in hun greep houden en bij het nekvel grijpen . Het nieuwe album werd vanavond in de spotlight geplaatst .
Eerst even in de juiste stemming geraken met “Distant light”, meer progrock dan die slepende, heavy stoner; vanaf song twee “Hands resist them” geraken de drie op stoom , de bas met diepe, dreigende , dronende doomriffs , pulserende drums en een slome, zware, tergende gitaar, ondersteund van (g) rauwe en hoge vocals , van vooral weerkerende lyrics. Het doet wat denken aan de aanpak van Electric Wizard, Sleep , Black Mountain en die van Steve Albini’s Shellac.
Een luistertrip, zeker als “Excited” en “Feel” op gang zijn getrokken door tempowissels, explosieve ritmes en spacy geluiden die het gerieflijk maken . Ook als één van de snaren knakt, wordt er gemoedelijk, repeterend verder gespeeld .
“Thessalia” bezorgt best een lekker tempo en leuke gitaarriffs . 70s retro sijpelt door en dan kom je hier uit op een Black Sabbath . “Water me” biedt meer herhalende , lange breaks. Letterlijk ervaren we een ‘desert’ gevoel. Een intense broeierige spanning brengt de doorbraak “I m the mountain” en “Apathy”, die de set definitief besluiten .
Stoned Jesus orakelt hier een donkere toekomst waar hypnotiserende gitaren vereerd worden en knallen als het laatste oordeel. Een dynamisch spel tussen luid en stil, van heftige grooves tot een sereen luisterspel. Een emotionele stormram!
De drie houden er een erg positief gevoel van over , het warme onthaal , de respons injecteren een gretigheid, die de songs push en kracht geven. Een goed concert , zondermeer.
Support was Fire Down Below , een Gents viertal die een energieke set aflevert met een bezwerende, catchy, strakke sound , en de donkere 90s grunge van Alice In Chains richting extravertie trapt …
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Roadburn Festival 2019: a recap and a look forward
Roadburn Festival is over for another year, and dates for 2020 are already confirmed.
Artististic Director, Walter Hoeijmakers comments:
"As a festival that constantly seeks to raise the bar with ever more creative endeavours, we are beyond thrilled with how Roadburn 2019 unfolded. The level of collaboration, inspiration and artistic expression was beyond anything that I could have hoped for. There is still so much to get our heads around, but everybody is feeling so energised that our minds are already working towards Roadburn 2020."
For the second year running, Roadburn played host to commissioned projects - this time there were three such performances across the weekend. On Thursday, a collaboration between former members of The Devil's Blood and Astrosoniq united under the banner of Molasses to a rapturous reception. On Friday afternoon, Triptykon joined forces with the world-renowned Dutch Metropole Orkest to perform the Celtic Frost/ Triptykon Requiem to a spellbound audience. On Saturday the Patronaat venue hosted an assortment of Dutch black metal bands before the night culminated with an enormous collaborative project under the name Maalstroom.
Tomas Lindberg took on the role of curator, hand picking a selection of bands that ranged from Swedish psych to Japanese post-rock, before performing with his own band, At The Gates. With a set that included a string quartet, a rotation of guests and some re-imaginings of familiar songs, a whole new light was shined upon their output.
Among the guest vocalists was Matt Pike from festival headliners, Sleep, who themselves delivered two thundering sets across the weekend. Promising one setlist that focussed on latest album The Sciences, and one that would zero in on the legendary Sleep's Holy Mountain album - expectations were exceeded on both nights.
Roadburn's 2019 artist in residence, Thou, performed four times across the weekend; an acoustic show, a Magus-era set, a collaboration with Emma Ruth Rundle, and a barn-storming, late night Misfits cover set at the Ladybird Skatepark where they were joined by an assortment of guests.
Impromptu skate park sets popped up throughout the weekend, including the likes of Mythic Sunship, Bismuth, Vile Creature and Lingua Ignota, giving audiences a second shot at catching some of the most exciting, up and coming bands across a broad spectrum of music scenes and genres.
Outside of the musical offerings of Roadburn 2019, visual art was strongly represented with exhibitions celebrating the work of Maarten Donders, Teddie Taylor, Emma Ruth Rundle, Marissa Nadler - plus the return of poster art exhibition, Full Bleed.
Roadburn's side programme events offered insight to the inner workings of Heilung, and Tom G. Warrior as well as multiple aspects of the music and creative arts industries. Kickstarter Games took over a corner of the festival to create a tabletop gaming enclave.
In amongst the heavy hitters and the headline bands were dozens of beautifully crafted and painstakingly planned performances across the four days. Each and every individual participant went above and beyond to create something truly special that audience and band members alike will cherish for years to come.
Roadburn will be doing it all again next year; April 16-19, Tilburg, The Netherlands.
www.roadburn.com
Een jonge ambitieuze band en één van de nieuwste hypes is het Ierse Fontaines D.C., die de woede van de Brexit laten aanvoelen na Idles en Shame . We werden een klein uur lang meegevoerd, -gesleept in een intense trip van verbeten , rammelende, rommelende, energieke garagerock/postpunk, met een zinderend slot . Fris, furieus en veelbelovend dus!
Hoe het groeide .. het borrelde al van vorig jaar met dit Ierse combo uit Dublin City (D.C.), die ons lieten kennismaken met de single “Too real”. Het zat meteen goed en de doorbraak volgde . Samen met King Khan werden ze geprogrammeerd en als support evolueerden ze plots tot main-act; iedereen wilde deze jonge snaken nu wel zien.
Een volwaardige set speelden ze. De debuutplaat ‘Dogrel’ was uit en met “Big” en “Boys in the better land” was het meteen raak . Niet te verwonderen dat alle drie de nummers hier tot het laatst werd gehouden en de uppercuts waren . Een zinderende finale dus. De vijfenveertig minuten vooraf waren eerder een smeltkroes van Britpop , indie, postpunk en eightieswave . Zanger Grian Chatten is een rusteloze gast op het podium , straalt dat typisch kantje Britarrogantie uit en sleept z’n band mee in een gedreven trip en energieke opstoten . Zijn repetitieve zangstijl wordt gelinkt aan The Fall en PIL . “Hurricane laughter” en “Shashasha” openden. Melodieus gedreven rommelende, strakke gitaren en hitsende drummotiefjes . Op “Liberty belle” werd het tempo opgedreven. Er werd gas teruggenomen voorbij halfweg en “Roy’s tune” was het sfeervolste nummer. In het slot hadden we die garagerockandrollers. “Television screens” was er eentje bovenop , en hier kon je niet omheen een Oasis concept .
Fontaines D.C. was vorig jaar nog te zien met een Metz en Idles tijdens Les Nuits Bota. Toen al hadden we ze in het oog … Inderdaad, gejaagde post-punk met flink wat opwinding. Missie geslaagd .
Na de revelatie , kwam nu King Khan louder than death . Als een Ty segall was de King Khan al in verschillende gedaantes en projecten te zien . Een showman blijft hij ongetwijfeld. Garage/rock’n’roll, glamrock met een punky vibe. Rechttoe-rechtaan ,vunzig , rauw, ruw en toch …lieflijk, aangenaam verpakt in een dosis humor en onnozelheden . Lekker doorleefd en smerig. Geen gekheden of bizarre verkleedpartijen deze keer , maar ‘de hardrockers met een biervatbuikje’ legden de klemtoon op hun muziek en gaven met wat stijlelementen een eigen draai aan hun rock. Niet te versmaden dus voor een een goed rock’n’roll feestje.
Neem gerust een kijkje naar de pics - dank Ann Cnockaert - Luminousdash.be
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/4ad-diksmuide/fontaines-dc-19-04-2019
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Een heerlijk genietbare set kregen we van Zach Condon en z’n brassband die met ‘Gallipoli’ een nieuw vijfde album uithebben en ruim anderhalf uur lang balanceerden tussen ontroering en opwinding.
Beirut - Ontroering en energie … sfeervolle liedjes allemaal, 23 in totaal met Oost-Europese en wereldmuziekinvloeden . In die indieBalkan gaan melancholie en feestelijke stemming samen. De vol klinkende , melodieuze trompet/schuiftrombone/blaaspartijenop z’n Goran Bregovics , de ukelele, de elektronica , het kenmerkend Farfisa orgel , de meerstemmige zangpartijen, en de indringende, dromerige, fluwelen vocals geven een herfstig kleurpalet aan het materiaal . Een straatorkest, die zigeunerpop , diskobar partizani en hitgevoeligheid samenbrengt . De songs hebben een kop , een staart en zijn kort en goed .
Openers “When I die” en “Varieties of exile” brengen ons meteen in de juiste stemming van een indiefolkBalkan sfeertje . De percussie geeft het ritme aan . Feeëriek , sprookjesachtig, speels huppelt het combo met de singles “Nonono” , “Santa fé” en “Postcards from Italy” , die sterk worden onthaald . Een goed gevuld Vorst geniet . De tango van Gotan Project kijkt om de hoek op “The shrew”. “Fener” houdt het op een flinke portie 70s psychedelica en discogrooves door de keys. Een nummer als “Peacock” roept het beeld op van de Lichtjes van de Schelde over een krakkemikkig caféetje.
Goed halverwege zijn we als de sterke single “Gallipoli” aan een “Riptide” en “Lanzlide” wordt gekoppeld. Daarna is de spanningsboog minder strak en kabbelt het geheel rustig voort, o.m. met een instrumental als “Corfu” zitten we gebaand in een filmisch decor die aan een Morricone doet denken . “Elephant gun” doorprikt dit eventjes . “Serbian cocek” voert ons naar een afsluitend dronkemans zigeunerfeestje waar de trompetten nog een laatste opdracht uitvoeren . “Nantes” brengt nostalgie , weemoed en luchtigheid samen en wuift de band uit.
Een aangenaam toetje wordt geserveerd, het subtiele “We never live here” en het filmisch poëtische “Gulag orkestar” besluiten een sfeervolle folkloreavond die intimiteit en uitbundigheid herbergt.
Organisatie: Live Nation
Eén van de opkomende talenten in ons landje is Jaguar Jaguar . Het vijftal brengt een speelse, bezwerende mengeling van elektronisch vernuft , pop , psychedelica, lounge en funk. Een klein uur werden we ondergedompeld in hun muzikale wereld van afwisselend materiaal die de dansspieren prikkelt.
Jaguar Jaguar is een kwintet , bestaande uit leden van Lohaus, Soldier’s Heart en Tamino/Faces on TV . Ze brachten in november de EP ‘Montjoi ‘uit . Een band zonder uitgesproken frontman, de nummers staan hier centraal , zijn belangrijker dan de persoonlijkheden, een samensmelting van vijf stemmen, die één cathy zanglijn vormen . Heerlijk genietbaar klinkt het allemaal dus, bepaald door fijne, zalvende gitaarlijnen, dromerige synths en groovy drums . We hoorden een achttal songs. Opener was “You got me” , die “So long” opvolgt als single en ons meteen deed heupwiegen. Wat een geoliede machine is de eerste indruk, die vijf zijn sterk op elkaar ingespeeld . Ergens borrelt Jungle , Prince en Thievery Corporation op . “Midnight blue” , “Never took time” is aangenaam luistervoer .
Een mishmash aan stijlen die aangenaam , radiovriendelijk, toegankelijk klinkt. Op “Tricks”, de kennismaking met deze band , worden we meegevoerd , -gezogen in hun muzikale golven. Een instrumental volgt . “Fever” laat een wavesound horen en “Tease”, een volledig nieuw nummer , is er eentje die richting Jungle gaat. Natuurlijk kon doorbraak “So long” niet ontbreken , je hart bonkte en je Jaguarcar snelt vooruit .
Hier hadden we een lekker zomers , sensueel, zwoel , warm , ontspannend gevoel, vrolijk, aangenaam, dansbaar . Tot slot speelden ze “Kind” , hun eerste nummer ooit , relaxt en groovy.
Jaguar Jaguar creëert een dampend sfeertje, hun muziek werkt aanstekelijk, zorgt voor de nodige smileys en bracht het publiek in beweging. Hun clubtournee belooft!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
The Streets are back on the street - jawel, terug van weggeweest na zeven jaar radiostilte . De onnavolgbare zangrap, zijn onvergelijkbare présence, humor , maatschappijkritiek en rebelse houding maakten van de vuilgebekte Brit Mike Skinner een grote klepper in de internationale hiphopscene. In 2017 kwam Skinner opnieuw naar buiten en liet al eens van zich horen met enkele vlijmscherpe tracks , en kijk in 2019 breien Skinner en zijn band een vervolg met een rits uitverkochte concerten , o.m. in de AB en in de l’Aéronef. De festivalzomer lonkt!
Onze Franstalige vrienden zijn minder te vinden voor de streetrap van Skinner en zijn gevolg . De Belgen waren in de pittoreske l’Aéronef in de meerderheid wat dankbaar werd onthaald door Skinner.
Na tien jaar afwezigheid staat Skinner op scherp. Hij heeft er zin in. Met z’n trainingspak aan, kopje hooligan kort en een pint in de hand hitst hij het publiek op. Een punky attitude kan je wel zeggen, met in zijn voetsporen artiesten als Sleaford mods en Run the jewels .
Als een hyperkineet heen en weer, lopend op het podium, waarheden spuwend , rechtvaardigheid, cynisme en toch … een vat vol humor en liefde . Die balans was hier ook vanavond te vinden, wat betekent dat hier een Streets staan die er tegenaan gaan .In het verleden was het soms anders , we herinneren ons nog een belabberde Skinner op Pukkelpop , vijftien jaar terug.
Vanavond kregen we een bloemlezing van het oeuvre geflankeerd door een full band en enkele gastzanger/rappers. De soul in het timbre is te horen, de Belgische hippopgolf kan er van meespreken
Kenmerkend is de muzikale diversiteit in het genre , stijlen worden door elkaar gehaald: pop, hiphop, r&b, (dub)reggae, 2 step sound, orkestraties, beats en een portie neurotische sounds. Heerlijk vernieuwend.
De Brexit zit ‘em enorm hoog en hij omarmt zijn publiek maar al te graag .Hij schiet meteen van wal met “Turn the page” , “Let’s push things forward” en “Don’t mug yourself” . Hij sprong al van het verhoogje van het podium en baant zich al rappend een weg door het publiek . Vurige woede en liefde , het is in elkaar verstrengeld in Skinners sound en rap .
De band speelt strak en is goed ingespeeld op Skinners capriolen; ze biedt hem ruimte voor improvisatie, gewoonweg wordt soms een ander nummer ingezet , om dan terug te komen op het origineel.
De twee andere MC’s vullen aan en nemen over waar ’t belieft; ze zingen trouwens veel beter dan hem. Trouwens , het past allemaal in ‘t vaatje.
Een afwisselende set hoorden we met fris , aanstekelijke grooves , punky uptemo tunes en sfeervolle , zalvende sounds. Van “Could well be in” , “Has it come to this” en “Everything borrowed” . Soulvol , liefdevol gaat het naar het gospel getinte “Never went to church”. Geen drankje te weinig op “Too much brandy” . Hij weet z’n publiek te bespelen en doet de eerste rijen uit zijn hand eten .
Tijd om de vrouwen uit te nodigen om te crowdsurfen; ze worden op handen gedragen tijdens “Heaven for the weather” , die meer dynamiek en levendigheid krijgt . Opwinding dus . “Dry your eyes” is die samenhorigheidssong , die een eerste keer The Streets uitwuift . Een genot die hij verder zet in de bis , met enkele (nieuwe) ‘grime’ nummers; de herkenbaarheidsfactor wordt gekozen met “Weak become heroes” en “Blinded by the lights” . Een ingehouden spanning van subtiliteit , finesse, energie, friste .
Een hoogtepunt die finaal wordt besloten met het snedig rockende “Fit but you know it” . Een massa die sprong , pogoëde en elkaar vastnam . Een euforische finale!
The Streets are back en brachten een mooie afwisseling in hun oeuvre . Skinner rapt zoals hij spreekt en andersom . Geen dips , maar anderhalf uur lang aangenaam , aanstekelijk en scherp!
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in de AB, Brussel op 14 februari 2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/the-streets-14-02-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/murkage-dave-14-02-2019
Organisatie: Aéronef, Lille
Sony Music news - Eliot stelt zijn single Wake up voor
ELIOT, afkomstig uit Bergen, zal België vertegenwoordigen op het 64e Eurovisiesongfestival in Tel Aviv, Israël (halve finales op 14 en 16 mei, finale op 18 mei). Hij zingt 'WAKE UP', een lied geschreven door Pierre Dumoulin, die ook achter 'City Lights' zat; een prachtige, melancholieke pop-ballad gezongen door Blanche, die op het Eurovisiesongfestival in 2017 vierde werd voor België. Eliot werd ontdekt met zijn echte naam (Eliot Vassamillet), in seizoen 7 van The Voice Belgique.
Na zijn eerste liveshow werd de jongeman gecontacteerd door Pierre Dumoulin, die aangetrokken werd door Eliot's stem en verschijning. "Pierre nodigde me uit bij hem thuis in Luik. Ik vertelde hem over mijn achtergrond en mijn dromen. Nadat ik mijn eerste gitaar kreeg toen ik zeven was en na twee jaar muziekschool, kreeg ik een passie voor Engelse pop en melancholische nummers. Pierre liet me een demo horen van wat 'Wake Up' zou worden en ik vond het nummer meteen geweldig. We praatten samen over de thema's van het nummer. 'Wake Up' is een oproep aan jonge mensen om actief te zijn en samen te komen om te werken aan een betere wereld. We willen die positieve boodschap van vriendschap en ruimdenkendheid overbrengen.”
Antilliaanse Feesten 2019 - eerste reeks namen
ANTILLIAANSE FEESTEN - De laatste dagen waaide zowaar de lente door de lucht! Wij doen de temperatuur nog enkele graden stijgen, met de langverwachte eerste reeks namen.
Oude en nieuwe liefdes, van soca tot timba en van compas tot dancehall: ook dit jaar hebben we weer een gevarieerde line-up om u tegen te zeggen!
Here we go...
KES THE BAND soca - Trinidad & Tobago
De band rond de gebroeders Dieffenthaller is een fenomeen. Een echte fan-favourite en stiekem ook de onze ;-). Geen enkele moderne soca-groep weet het relaxte en liefdevolle eilandgevoel zo over te brengen als Kes The Band. Dansbare steeldrums en gitaarklanken zijn de leidraad in hun island-pop, zoals ze hun muziek zelf omschrijven.
‘Savannah grass’ is hun recentste hit en staat al weken op nummer 1 in elke soca-hitlijst die je maar kan vinden. Soca supersterren! Alsjeblieft.
KONSHENS dancehall – Jamaica
Wie denkt aan Jamaica denkt aan reggae en dancehall. En dan kom je automatisch bij Konshens uit. ‘Bruk off yuh back’ en ‘Gal A Bubble’ zijn killers op elke Caraïbisch getinte dansvloer.
Zijn laatste cd ‘It Feel Good’ is een mengelmoes van reggae en dancehall.
Onze favoriete track? Deze ‘We no worry bout them’ met Romain Virgo
CHARANGA HABANERA salsa/timba – Cuba
David Calzado is zanger, orkestleider en producer van Charanga Habanera dat sinds hun succesjaren in de jaren '90 een instituut van de Cubaanse timba en salsa is.
Charanga Habanera is een spectaculaire en uiterst energieke 16-koppige liveband: Cuba op zijn mooist!
VAYB compas – Haïti
Carimi ging na 20 jaar uit elkaar, het was tijd voor iets nieuws. Vayb was geboren en Mickael Guirand's stem draagt de band zoals hij altijd al deed. Compas zoals het hoort: soms rustig sensueel, soms snel en feestelijk, maar altijd dansbaar. Dat wordt genieten.
ELITO REVÉ Y SU CHARANGON timba – Cuba
Elio Junior of Elito Revé (°1956) is orkestleider van één van de grootste monumenten uit de geschiedenis van de populaire Cubaanse salsa-muziek. Hij zet de muzikale traditie van zijn vader Elio Senior (°1930) voort, die in de jaren ’50 begon met zijn changui-muziek, afkomstig uit Guantanamo in het oosten van het eiland.
KENNY B reggae – Suriname
Kenneth Bron begon in Suriname op jonge leeftijd te zingen met zijn oudere broer. Na zijn legerdienst en een verhuis naar Nederland kreeg de muzikant in hem een podium om zijn positieve boodschappen over te brengen. Zijn grote hit ‘Parijs’ kreeg miljoenen views en bracht hem naar een hoger niveau.
Zijn nieuwe cd ‘Hoe dan ook’ is reggae met teksten in het Nederlands, Aucaans, Engels en Sranantongo.
www.antilliaansefeesten.be
Keith Flint van The Prodiy overleden op 49 jarige leeftijd
The Prodigy-zanger Keith Flint pleegt zelfmoord na scheiding
Keith Flint, de legendarische zanger van de Britse band The Prodigy, is overleden op 49-jarige leeftijd. De politie vond zijn lichaam bij hem thuis. De band bevestigt zelf via social media dat het om zelfmoord gaat.
"Ik kan niet geloven dat ik dit zeg, maar onze broer Keith heeft zichzelf van het leven beroofd dit weekend"
"Het nieuws klopt", schrijven ze. "Ik kan niet geloven dat ik dit zeg, maar onze broer Keith heeft zichzelf van het leven beroofd dit weekend. Ik ben in shock, focking boos, in de war en diep bedroefd." Volgens bronnen aan the Sun was de zanger in een depressie gekomen na zijn scheiding met het Japanse model Mayumi Kai. Door deze breuk zou Keith weer aan de drugs zijn geraakt. Eerder kampte hij al met een alcohol- en drugsprobleem waarvan Mayumi hem zou hebben gered, vertelde Keith eerder.
Keith Flint woonde in Dunmow, Essex. Zijn band is tot op de dag van vandaag zeer actief: The Prodigy had zelfs nog flinke tourplannen. Ze zouden gaan optreden op onder andere Suikerrock en Lowlands. Het is nog onbekend of dit doorgaat.
The Prodigy werd in de jaren 90 vooral bekend met hits als Firestarter, No Good, Breathe en Smack My Bitch Up. Hun laatste album, No Tourists, kwam in november van 2018 uit. (Bron: RTL Boulevard)
KLARAFESTIVAL @ BOZAR - 14 MARCH ’19 - 29 MARCH 2019
Zoals elk jaar neemt het KLARAFESTIVAL (15 -29.03) in maart zijn intrek in de grootste muziekhuizen van Vlaanderen en Brussel. Ook in BOZAR, waar zoals vanouds de symfonische orkesten, de ruggengraat van het festival, aan de beurt zijn. Ook dit jaar staat het KLARAFESTIVAL in het teken van een maatschappelijk relevant thema, Libera Me, geïnspireerd door de mythische figuur van Faust, die zijn ziel en lichaam verkoopt aan de Duivel voor ongebreidelde kennis en genot, en nadien tot inzicht komt en smeekt om bevrijding. Het Klarafestival 2019 focust op verlossing en de strijd tussen goed en kwaad die er vaak aan vooraf gaat.
Het Chamber Orchestra of Europe bijt de spits af met het openingsconcert, vergezeld door pianist Pierre-Laurent Aimard, aan wie BOZAR dit jaar ook een portret wijdt (14.03). Andere portretartiest des huizes dit jaar is Mischa Maisky, die met het Belgian National Orchestra de Faustsymfonie van Liszt brengt (22.03). Levende legende Kent Nagano en het Orchestre symphonique de Montréal brengen klassiekers van Stravinski, Debussy en Wagner, naast drie delen uit Berlioz’ La damnation de Faust (20.03). Teodor Currentzis, de rockster van de klassieke muziek, vertolkt met zijn koor en orkest musicAeterna het overrompelende Requiem van Verdi (28.03), dat meteen ook de in september aangevangen reeks REQUIEM afsluit bij BOZAR. Afsluiter van Klarafestival wordt een heus ‘Brexit-concert’: een literair-muzikale avond met onder andere tenor Ian Bostridge en cellist Nicolas Altstaedt. Met het Aurora Orchestra interpreteren ze de Abschiedssymphonie van Joseph Haydn, terwijl de Britse schrijvers Jonathan Coe, Ali Smith & Sulaiman Addonia uit hun werk voorlezen (29.03). Ook opera komt in BOZAR aan de beurt: Laurence Equilbey, haar eigen Insula Orchestra en het koor Accentus brengen een concertante versie van Webers Der Freischütz. Na een paar jaar afwezigheid krijgt ook jazz opnieuw een plaats op het festival. John Zorn, die zijn duivels ontbindt op het orgel van de Grote Zaal Henry Le Boeuf, en het trio Bram De Looze, Robin Verheyen en Joey Baron tekenen voor een double bill. En verder krijgt ook het kruim van de jongste lichting klassieke muzikanten aandacht, tijdens twee BOZAR NEXT GENERATION concerten op zondagochtend : het jong Nederlands vioolfenomeen Noa Wildschut en de laureaten van de Supernova-wedstrijd, die met dit concert ook meteen hun tour lanceren.
Op de site van het KLARAFESTIVAL vindt u de volledige programmatie van het festival.
www.klarafestival.be
Nederlands 
Français 
