We maakten eind 2018 al kennis met hun single “Suckerpunch”. Een pareltje, vond ik. Het goede nieuws is dat er op hun debuut maar liefst elf van die pareltjes terug te vinden zijn. De afgelopen maanden kwamen ze optredens doen in Nederland. Onder andere op Eurosonic en London Calling. Maar ook bij 3FM, 2meter Sessies en IDK Sessions. De kern van de Zweedse band zijn het koppel Emil en Caroline Jonsson. Ze maken dreampop geïnspireerd door o.a. de muziek uit hun jeugd, oude vinylplaten en indiepophits. Voor dit album lieten ze zich bijstaan door producer Anders Eckeborn.
Er bestaat nogal wat dreampop en soms gaat het richting folk zoals Agnes Obel of Miranda Sex Garden. Op ‘Vivii’ is het merendeel gemaakt met moderne instrumenten en heeft het daardoor ook een sound gekregen zoals bv SX, Sigur Ros of Amatorski. Het is dromerig, maar dat betekent niet dat je moet in slaap vallen. Er zit best ritme en tempo in een aantal nummers. Opener “Pick Me Up” bevat gelaagde synthsounds en beats. Het nummer wordt geduldig opgebouwd. De afwisseling in de vocals tussen Emil en Caroline zijn geslaagd. Het refrein is best catchy en durft in mijn hoofd blijven hangen. Ook hetzelfde met “Siv (You And I)” dat bovendien een leuk ritme heeft. “End Of June” doet dan wat meer denken aan een artiest zoals Agnes Obel. Ze maakt ook gebruik van een akoestische gitaar en wat sfeersounds op de achtergrond om de zang te begeleiden. De refreinen zijn toch wel overal heel catchy zonder goedkoop te zijn. “Love Love Love” lijkt een sixtiesnummer te zijn dat in een modern jasje werd gestoken. “And Tragic” is warme indie-pop. Je hoort het al: overal sterke melodieën en fijne arrangementen zorgen voor een gevarieerde en aanstekelijke plaat.
Vivii gaan je live of op plaat vooral murw slaan met slimme arrangementen en sterke refreinen. Als dat je ding is moet je niet twijfelen want dit is in zijn genre een sterk debuut. Een debuut dat helemaal niet als een debuut klinkt maar als een volwassen plaat met dromerige en eigenzinnige liedjes. Topplaatje.

- Suckerpunch: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/71936-suckerpunch

Sinds 2012 brengt Johan Troch zowat elk jaar een album uit. We zitten dan ook met zijn nieuwste plaat reeds aan nummer negen. Deze componist werkt in zijn studio aan zijn songs en elk album is telkens van een meer dan degelijk niveau. Het is instrumentaal, maar toegankelijk. Soms met elementen van ambient of dreampop, maar evengoed zitten er onderhuids jazzelementen in de muziek. Dat laatste vinden we terug op openingstrack “I Didn’t See It Coming”. De ritmesectie bevat lichtjes een jazzy groove. Net als de pianolijnen. De strijkers geven dan weer een meer etherische vibe aan het geheel. Een sterke en verrassende opener. Ook “Do Not Forget To Close The Door Before You Leave” is opgebouwd met gelijkaardige elementen. De trompet (Steve Dillard) blaast zich een weg in de song. Het titelnummer drijft op een moderne beat. Dat geeft wat schwung aan de vrij donkere track. Ook “No Resemblance Possible” is vrij donker, maar vind ik als song veel beter uitgebouwd dan het titelnummer. “Believe In Me” stoelt op melancholie. Ook nu weer bestaat de muziek uit meerdere lagen en wordt alles langzaam en geduldig opgebouwd.
Gedurende twaalf nummers toont Johan Troch zijn kunnen. Dit is veelzeggende instrumentale muziek. Goed opgebouwd en onderhoudend. ‘As We Were Only Here To Behold’ verschilt niet zoveel van zijn andere releases. Hij maakt hier minder gebruik van o.a. field recordings (zie bv. “When She Turned Her Head” op “Infinite Dreams” uit 2016). De percussie en baslijnen lijken mij dan weer iets meer uitgewerkt en prominenter aanwezig dan op de vorige releases. Voor die additionele instrumenten maakt hij gebruik van gastmuzikanten die voor hem het gewilde inspelen en doorsturen. Met drummer Jim Dooley werkt hij al sedert een aantal albums samen. Maar voor een aantal tracks maakte hij ook gebruik van de diensten van Henk-Jan Wormgoor. Zoals steeds is de mastering en productie weer piekfijn en haarscherp. Terug een heel fijne en klassevolle release!

Avant Garde/Instrumental
As we Were Only Here To Behold
Johan Troch
Adagio Productions

De EP ‘Mondriaan’ deed ons al uitkijken naar het volledige album. En zie ‘Apollo’ is geboren en klinkt uitstekend. Van alle projecten die Dirk Da Davo de laatste jaren op de wereld losliet, sluit Neon Electronics misschien wel nog altijd het beste aan bij de sound van The Neon Judgement. Dit hoofdstuk is echter afgesloten en zeggen dat het een kloon van The Neon Judgement is zou afbreuk doen aan de kwaliteiten van de band. Dirk Da Davo, partner in crime Glenn Keteleer aka Radical G en recent nu ook met basspeler Pieter-Jan Theunis varen op ‘Apollo’ hun eigen koers.
Neon Electronics grossiert in donkere, dystopische electro en industrial. Spooksteden en undergroundtaferelen doemen op bij het horen van de tracks. Opener “El Barranco” is donker en laidback. Ik zie maanlandschappen en dorre woestijnen voor mij opdagen. Een track die zo een film kan ondersteunen. “Follow Your Dreams” is een magistrale track. Met een snerpende gitaar, donkere bas, onheilspellende synths en fijne beats weet dit nummer mij volop te overtuigen. “Invisible Man” is een vrij catchy en toegankelijke song geworden. Een track die geschikt is als single. Heerlijk nummer. “Mondriaan” kenden we al van de gelijknamige EP. Een spacy song waarbij je je op ruimtereis waant. “More” keert qua sound een beetje terug naar de begindagen van The Neon Judgement. “Schizophrenic Freddy” en “Off Da Hook” zijn degelijke electrosongs. Afsluiter “Dusty Roads” heeft wat gelijkenissen met opener “El Barranco”. Het heeft ongeveer dezelfde vibe en sound. Ook de gebruikte instrumenten en songopbouw kan je naast elkaar leggen. “Dusty Roads” klinkt wel iets donkerder. Net alsof je in één of andere metaalfabriek zit.
‘Apollo’ is meer dan geslaagd. Er staan een aantal heel sterke tracks tussen. Het trio weet hier een knappe sound en sfeer neer te zetten. De komst van basspeler Theunis is ook merkbaar en vormt een meerwaarde voor het geheel.

Elektro/Dance
Apollo
Neon Electronics
Dancedelicd/Wool-E-Shop

We kregen al enkele maanden geleden de EP ‘Mondriaan’ als voorsmaakje voor het nieuwe album ‘Apollo’. Daaruit bleek dat het Dirk Da Davo, Genn Keteleer aka Radical G en Pieter Jan Theunis in bloedvorm verkeren. We keken dan ook uit naar deze avond.

Eerst was Simi Nah aan de beurt in De Kreun. Simi Nah (voormalig basspeelster bij o.a. The Chicks en Praga Khan) stelde hier haar eind vorig jaar uitgekomen plaat ‘La Terre est Noire’. Deze kreeg hier een officiële albumreleaseparty mee. Dat album blijkt immers een pareltje te zijn. Het optreden was tevens ook de afscheidsshow voor Simi Nah die hiermee het doek over haar muzikaal bestaan gooit (Maar never say never… ). In elk geval waren we onder de indruk van het optreden van dit duo waarvoor er veel te weinig volk voor op afgekomen was. De show begon met de wolfgeluiden afkomstig uit “Le Chant Des Loups”. Een sterke opener van een mooi nummer. Maar dat geldt voor voor alle nummers uit dat laatste album. Simi Nah en Kenny Germain B gaven een prettige Franse electro/ gothic wave performance. Het enige minpuntje was dat het geluid soms de stem van Simi Nah overstemde. Het optreden zweefde tussen dansbaar en energiek tot introvert en breekbaar. Een beetje tussen Vive La Fête en Visage in. Een fijn optreden en een mooie lichtshow. Alleen jammer dat we ze niet meer aan het werk zullen zien. Stilletjes hopen we toch nog op wat muziek van beiden.

Daarna was het de beurt aan Neon Electronics. Er werd gestart met de opener van het album “El Barraco”. Een sfeervolle instrumentale trip gevolgd door “Mondriaan” dat een heuse spacetrip was. Er volgde vrij veel applaus bij de eerste tonen van “Glimp” en “Road To Freedom”. Het was een sterk openingskwartier. “Invisible Man”, “More” en “Better Way” zorgden dat de benen bewogen bij het publiek. Glenn Keteleer had een vrij bizar elektronisch blaastoestel bij zich dat mooie sounds opleverde. Bassist Theunis shakete als een beest en liet zijn basgitaar ronddansen. Da Davo was zijn eigenste zelf en bediende de gitaar. Toch even wennen als je hem gewoon bent om te zien achter zijn laptop bij The Neon Judgement. “Follow Your Dreams” was sterk net als “157”. “TV Treated” kwam in een eigentijds kleedje gestoken (Tevens aanwezig op “Apollo”). Er werd potent geëindigd met “Energy X” en “Off Da Hook”. Er werd nog eens teruggekomen om te eindigen met ze begonnen.
De industriële electro is nog niet dood. Ze is springlevend in de vorm van Neon Electronics.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/neon-electronics-12-04-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/simi-nah-12-04-2019

Neon Electronics - Album release ‘Apollo’ - Ook live overtuigen de songs van ‘Apollo’
Simi Nah + Neon Electronics
Kreun
Kortrijk

Organisatie: Neon Electronics ism Wilde Westen, Kortrijk

Voor dit album kan Candlemass terug een beroep doen op de zanger van het eerste uur, met name Johan Langqvist. Die zong op hun debuut ‘Epicus Doomicus Metallicus’ uit 1986. Door de jaren heen zijn er al enkele vocalisten de revue gepasseerd. Songschrijver van dienst is nog steeds bassist Leif Edling. Die zit al sinds de start bij Candlemass. Drummer Jan Lindh en de gitaristen Johansson en Bjorkman draaien al bijna twintig jaar mee met de band.
Er zat maar liefst zeven jaar tussen dit en hun vorige album. ‘The Door To Doom’ is nummer twaalf en bevat acht tracks. Op het nummer “Astorolus  - The Great Octopus” krijgen we een gastverschijning van niemand minder dan Tony Iommi (voor wie het nog niet wist: Black Sabbath). Met of zonder Iommi, het is een heel sterke track. Het hele album ademt terug die sfeer van hun eerste album uit en dat is volledig te wijten aan vocalist Langqvist. Die kan heel veel emotie en dramatiek in zijn zang steken en dat blendt heel goed met zware en logge riffs. Voor mij is deze terugkeer zeker een verbetering. Er zijn zeker nog geschikte vocalisten de revue gepasseerd zoals Marcolin, Lowe en Flodkvist.  De passage van Thomas Vikstrom vond ik niet zo geslaagd. Alhoewel die een schitterende stem heeft (en mooie dingen laat horen bij Therion) kwam die niet zo goed tot zijn recht bij Candlemass.
Daarnaast is het materiaal ook opnieuw van een hoog niveau. “The Omega Circle” bijvoorbeeld kent een heel goede opbouw. Het is bijna progressieve doommetal. We krijgen een akoestische getinte intro met daarna een loodzware riff en die galmende stem. Halverwege komt er een versnelling om daarna terug stil te vallen waarbij het akoestische thema even terug om de hoek komt piepen. Zo kronkelt deze song van ene kant naar de andere. Machtig.
“Under The Ocean” kent een beetje een gelijkaardige opbouw. “Bridge of the Blind” is een kortere song en kreeg een akoestische gitaar als basis, met daarboven gevoelige zang en sologitaar. Een echte ballad. “Death’s Wheel” dat daarop volgt verbreekt meteen die sfeer met een vettige gitaar. Meteen komen ze to-the-point in dit uptempo nummer. Heel fijn gitaarwerk en een ingenieuze ritmesectie.
Candlemass blijft een topper in hun genre. ‘The Door To Doom’ is een album om duimen en vingers van af te likken. Het album is af en klinkt groots. Meer moet er niet van gezegd worden.

Left Eye Perspective is ontstaan in Gent. Ze spelen al geruime tijd op allerlei Vlaamse podia. Vorig jaar wonnen ze het rockconcours van Lokale Helden in Oost-Vlaanderen in Jeugdhuis Asgaard. Dit is nu pas hun eerste EP dat ze op de wereld loslaten. In 2017 was er hun eerste single “The Wanderer”, een zeven minuten lange rollercoaster van riffs. Left Eye Perspective maakt progressieve metal met zware riffs en invloeden van stonerrock en grunge.
De band bestaat uit bassist Jelle De Bock, Kim Berghe (lead guitar), Kristof Loockx (guitar en vocals) en drummer Tony Goethem. Op ‘Defiance’ presenteren ze ons vier tracks.
“Conjura” is de single die dit EP-tje moet promoten. Een prachtige track die zowel door de metal als de grunge beïnvloedt werd. De song zit goed in elkaar en bevat de nodige ritmewissels. De zang is aangenaam en doet bij momenten wat denken aan Alice In Chains. Het thema doorheen de vier songs gaat grotendeels over het verwerken van verdriet en verlies. Een soort van conceptalbum eigenlijk. “Conjura” gaat over het omgaan met de zelfmoord van een vriend terwijl “Death of The Sun” het onderwerp van depressie en gekte aansnijdt. Ook “Vendetta” kan als single dienen. Een geweldige gitaarsound, een strakke ritmesectie en met een catchy zang. Dit geldt ook voor de andere twee tracks. Een machtige ep dat naar meer doet smaken.
Snedig, meeslepend, vet en catchy! Ik ben al helemaal mee. Ik moet ze dringend eens live aan het werk zien. Dat treft want ze staan binnenkort nog enkele malen op een Vlaams podium. Check maar eens hun facebookpagina.

Waar ze de artiesten blijven halen bij MayWay Records weet ik niet, maar feit is dat er de laatste maanden de ene na de andere veelbelovende artiest voorgesteld wordt. Maar ons hoor je niet klagen want de kwaliteit is steeds weer aanwezig.
Zo ook met deze band van de Belgisch-Nederlandse Galine Diana Kuyvenhoven. Ze geeft o.a. zang, koorzang en kunstgeschiedenis aan Academie Kunsthumanoria in Brugge.
Galine begon oorspronkelijk als een bescheiden soloproject maar het groeide al snel uit tot een volwaardige band. Esther Coorevits en Wouter Vandersyppe (beiden van I Will, I Swear) alsook Jan Verstraeten en Sven Sabbe (Uncle Wellington) werden vaste leden van de band.
In april 2018 bracht ze een EP uit die niet onopgemerkt voorbij ging waardoor ze ‘artist in residence’ werd in Het Wilde Westen-De Kreun. Dit in navolging van Mooneye. Eind vorig jaar kregen we de uitstekende single “Endless” en nu is er dus een nieuwe single “Gravity”. Hiermee bewijst ze al het goede van ervoor: een mooie en krachtige stem gegoten in moderne indiepop-songs. Haar stem is heerlijk warm en soulvol bij momenten. Het nummer is even sterk als haar voorganger. Catchy en met de nodige diepgang.
Met Galine is er bij het Kortrijkse label nog een klasse band aan boord. De tijd is rijp voor een full album lijkt mij.

De Zwitsers van de jonge band Visions in Clouds zijn actieve baasjes. Eind 2016 was er hun debuutalbum, eind 2017 kregen we een EP met vijf tracks en eind 2018 kwam hun tweede album uit. Ze laten er geen gras over groeien en terecht want ze maken bijzonder fijne wave/postpunkliedjes. En ‘What If There’s No Way Out’ is terug een stapje vooruit. De vocals klinken superbe en breed. Ze zitten iets meer prominenter in de mix en dat is goed uitgedraaid. De gitaarlijnen van Leopold Oakes (een Amerikaan die ze in 2017 hebben ingelijfd) zijn strak en trekken de sound open. Om je een klein idee te geven: het klinkt wat naar wat The Twillight Sad en de vroege Editors maakten. Ze zijn best catchy bij momenten.

“Fourteen” is zo’n track met een catchy refrein. Het is uptempo en heeft een leuke vibe. Ondanks dat de thema’s in hun muziek eerder donker en duister zijn zoals daar zijn: eenzaamheid, identiteitsproblemen, rechteloze jongeren enz… klinkt hun muziek toch niet erg zwaar en desperaat. Dat maakt de songs erg aantrekkelijk en toegankelijk. “Tides” was de voorafgaande single en niet eens hun sterkste track hier op dit album. “Certainties” is een track dat diep onder de huid kruipt. Op “Out Here On My Own” steelt de basgitaar samen met het aanstekelijke refrein de show.

Visions In Clouds weten de aandacht te trekken en te behouden gedurende de 11 tracks op dit album. Dit is een heerlijk album met een eigen geluid dat zijn roots in de wave van de jaren ‘80 heeft liggen.

Tokso is een kwartet bestaande uit vioolspeelster Anne Hytta, celliste (en politica) Sigrun Eng, Kelly Thoma op Griekse lier en de Franse harpiste Eleonore Billy. Daarnaast zijn ook de Iraanse percussionist Bijan Chemirani en de double bass speler Jo Skaansar hier te horen als gastmuzikanten.
Voor dit album hebben ze een soundtrack geschreven voor een duizend jaar oude gedicht genaamd Voluspa. Het gedicht beschrijft hoe een mooie wereld kapot gescheurd wordt door destructieve krachten. Dat proberen ze dus met hun muziek dus weer te geven. Wat overigens goed gelukt is. De algemene sound klinkt als een mengeling van folk, wereld- en Oosterse muziek. Je moet houden van ‘out of the box’ muziek. De cello en de viool geven het album een donkere, zware en soms middeleeuwse teneur. Het is geen hapklare brok. Maar als je voor de muziek openstelt, dan kruipt ze diep onder je huid.

Dit is een éénmansproject van de Franse Nicolas Albin. Hij heeft ook nog een project dat Sludge heet. Toch opmerkelijk hoe hij hier helemaal alleen dromerige cold wave/postpunk maakt. Dat levert een aantal prachtige tracks op. “If What You See Is An Eyesore” is een mooie verstilde pianoballad. De zang vind ik hier iets minder gelukt. Maar die pianopartij is heerlijk en melancholisch. De zang van Albin komt beter tot zijn recht in nummers die meer electropop en uptempo zijn zoals bv “Sentence” en “Dystopia”. “All Grown Up” en “No Play Boy” zijn heerlijke darkwave/gothicsongs met een aantrekkelijke zanglijn.
De man weet de songs goed en duidelijk in elkaar te steken. Het is zo dat het duidelijk is waaruit hij zijn sound gehaald heeft zonder een kloon te worden van één of andere band. Voor liefhebbers van She Past Away, The Cure, Clan of Xymox…