Op de virtuositeit van Jonas Meersmans staat geen maat. In het verleden heeft deze klasse muzikant zijn sporen verdiend bij het gezelschap Codasync. Ook schreef hij muziek voor succesvolle films. Waaronder het bekroonde 'Broeders' van Adil El Arbi en Bilall Fallah. In 2017 bracht Jonas Meersman een solo album uit 'Monnift'. Een knappe schijf met vijf akoestische gitaar parels, en een afsluiter “Eindstrijd” met een prachtige viool. Deze plaat werd overal heel goed ontvangen, en geprezen om de manier waarop Jonas schittert in eenvoud. Eind augustus bracht Jonas Meersman een gloednieuwe uit 'Monnift II'. Volgens zijn vi.be pagina: '' meer aandacht voor interactie en het zoeken naar compositie. De viool heeft een prominentere rol, ondersteund door af en toe koperblazers." Het eindresultaat is een instrumentale schijf die je tot gemoedsrust brengt, en waarin de virtuositeit van Meersman en zijn kompanen nog meer in de verf wordt gezet.
Vanaf het circa zeven minuten lange “Busmalis” zijn we vertrokken voor een trip die een warme gloed op ons doet neerdalen. De Folk elementen komen daarbij nog het meest naar boven drijven. Naast de wonderbaarlijk gitaar klanken, zorgt de magische viool van Nikki Verlinden ervoor dat we wegzweven naar heel andere oorden. Door de eerder melancholische tot weemoedige ondertoon van songs als “Kytti”, “General Konrad” en “Hanekop” krijgen we prompt een krop in de keel, en pinken we zelfs een traantje weg dankzij zoveel innerlijk genot.
Jonas laat zich dus vooral omringen door muzikanten die zijn eenvoudige maar heel verdovende muziek nog meer doen stralen dan op de eerste plaat, luister maar naar die “Misjka’s Quest”. De kruisbestuiving tussen Jonas en Nikki, maar ook de inbreng van French Horn van Tinne Dehertefell, benaderen de perfectie niet. Ze overschrijden deze.
Besluit: Net zoals op de eerste schijf, valt ook op hoe Jonas Meersmans het gegeven 'schitteren in eenvoud' hoog in zijn vaandel draagt. Telkens de gitaar, viool en koperblaas instrumenten samensmelten tot één geheel, ontstaat iets onbeschrijfelijk mooi, dat we moeilijk onder woorden kunnen brengen.
In vergelijking met het debuut krijgen we deze keer een veel voller geluid, waaruit blijkt dat Jonas Meersmans zijn grenzen verder aftast. Maar vooral. Ga het dus niet te ver gaan zoeken, het is net die eenvoudige maar zo magische mooie aanpak waarmee Jonas ons bij de eerste schijf bij het nekvel greep, dat er ook nu weer voor zorgt dat we volledig onder hypnose gebracht wegzinken in diepe gedachten. Gerugsteund door muzikanten die hem perfect aanvullen, kan deze nieuwe schijf ons zelfs nog meer bekoren dan het wondermooie debuut.
Tracklist:
1. Busmalis 07:15
2. Kytti 02:45
3. General Konrad 04:46
4. Whitewing 04:23
5. Hanekop 04:26
6. Misjka's Quest (part one) 03:31
7. Misjka's Quest (part two) 03:48
8. Konrad Reprise 02:21
9. Paw Paw 06:14
Het Japanse duo Gargle timmert sinds 2011 aan de weg. De muziek van Gargle omschrijven is bijzonder moeilijk. Streepjes Ambient, postrock en Doom elementen worden versmolten tot een donker en intensief geheel. Gargle voegt daar bovendien Oosterse atmosferen aan toe, die ons terugbrengen naar mythes en sage uit de Oosterse cultuur. Waardoor deze band toch een heel bijzonder interessante parel kan genoemd worden, om te koesteren. Gargle bracht een gloednieuwe schijf uit via Fluttery Records. 'Wading In Shallow Waters'.
'Waden in ondiep water'? Die titel kun je ook letterlijk nemen. Want dat is de rode draad. “Morphine” is alvast een rustgevende opener die, gehuld in donkere atmosferen bovendien die typische kenmerken van een mysterieuze Aziatische wereld - voor velen onder ons ontgonnen gebieden - uitademt.
En dan zijn we vertrokken voor wat letterlijk kan gezien worden als een lange wandeling waarbij verdovende ambient klanken worden gecombineerd met dreigende elektronische soundscapes tot typische postrock elementen opbouwende naar een verschroeiende climax. Hierbij worden echter niet zozeer geluidsmuren opgetrokken, maar eerder wolken die de zon verduisteren waardoor het aanvoelt alsof demonische wezens uit een spookachtige wereld je begeleiden tijdens je wandeling doorheen het dat typische Oosters landschap.
Jun Minowa en Satoshi Ikeda verstaan echter eveneens de kunst om die toch wel donkere achtergrond, net heel kleurrijk te maken. Het is zoals het bewonderen van een schilderij, waarbij je in eerste instantie niet goed weet wat je er eigenlijk moet van maken. Maar eens je de vele uiteenlopende kleuren nader onderzoekt, zie je toch enige structuur daarin. Picasso was daar een meester in.
Ook Gargle weet door middel van bijzonder vreemd aanvoelende klanken de aanhoorder voortdurend op dat verkeerde been te zetten, wat deze schijf dan ook bijzonder aantrekkelijk maakt voor de aanhoorder die houdt van eerder avontuurlijke trips in het muzieklandschap.
Besluit: Bij elke song op 'Wading in Shallow Waters' wordt voortdurend buiten de lijntjes gekleurd, net die drang naar experimenteren met uiteenlopende vreemd aanvoelende geluiden, trekt ons nog het meest over de streep. Voeg daar die typische Oosterse elementen aan toe, en je krijgt een adembenemend mooie plaat voorgeschoteld die ook geen gemakkelijk stuk vlees is om te verorberen. Het vergt enige inspanning, en zelfs meerdere luisterbeurten, om je weg te vinden in de wirwar aan klanken en verrassende soundscapes die Gargle tevoorschijn tovert. Het is hierbij vooral de bedoeling een bepaalde stemming te creëren die het midden houdt tussen aangrijpende duisternis, de aanhoorder verdoven en toch een eerder kleurrijke palet aan te bieden dat je tot een zekere gemoedsrust brengt, maar ook in angstzweet doet ontwaken na deze vreemd aanvoelende droom.
Tracklist:
Morphine (2:59)
Hibernation (5:58)
Ephemeral Light (5:17)
Desert Bloom (7:28)
A Prelude to Nightfall (4:02)
Lost in Oblivion (7:32)
Faded Signs (3:00)
Distanced (7:41)
December (3:15)
Vooraleer de nieuwste plaat 'The Golden Moth' te bespreken van Dark sarah keren we teven terug in de tijd. Dark Sarah is het project rond de klassiek geschoolde Heidi Parviainen. Met ‘Behind The Black Veil’ (2015) stelde Dark sarah het eerste luik van den trilogie voor. Het verhaal gaat over Sarah die wordt verlaten aan het altaar. Het werd een heel filmische plaat waar de persoon Dark Sarah volledig uit de doeken werd gedaan. Tijdens het tweede album '‘The Puzzle’ werd het verhaal verder uitgewerkt, en nu is er dus het derde deel van dit heel boeiende en sprookjesachtig drieluik.
We gaan het hele verhaal niet uit de doeken doen, … aan de luisteraar om het te ontdekken. Het loont zeker de moeite. De sfeer die Dark Sarah in dit derde luik steekt is dat van een wild avontuur, waarbij je best uw fantasie de vrije loop laat. Dat was in de twee eerste delen al het geval, dat wordt nog maar eens in de verf gezet. Elk van de songs ademt spanning uit. Het gevaar loert op elke hoek, de overwinning ook. Het is een voortdurend heen en weer geloop tussen licht en duisternis. Tussen angst, vertwijfeling en vreugde taferelen.
Dark Sarah weet dus ook nu weer een heel filmische sfeer te creëren , laat zich omringen door geweldig sterke muzikanten. Maar gooit vooral haar heldere stem in de strijd om je tot tranen toe te bedwingen. De mythische wezens die we ons voor de geest halen zijn meestal diezelfde wezens die je tegenkomt in moderne sprookjes. Van lieve draken, tot piraten en weerzinwekkende wezens die het niet zo goed menen met het hoofd personages. Het komt allemaal voor in dit prachtig verhaal.
Songs als “Sky Sailing” klinken breekbaar als porselein en bezorgen je een krop in de keel, terwijl we tijdens “Pirates” letterlijk het gevecht om leven en dood aangaan. Dit blijkt ook de rode draad in dit derde luik te zijn. De apotheose, het eindpunt met “The Gate of Time” laat toch zien en horen dat het einde van dit project niet is bereikt. Alsof er nog een verhaal volgt? Dark sarah zit duidelijk boordevol ideeën die ze kan en wil uitwerken. Wordt vervolgd.
Besluit: Deze Symfonische metal plaat laat een wereld open gaan die ons terug brengt naar onze kindertijd, zonder echter kinderachtig te klinken. Het verhaal wordt verteld naar volwassenen toe die geboeid zullen luisteren en genieten van zoveel fantasie dat Dark Sarah tentoon spreidt. Binnen een boeiende en filmische omkadering stijgt de spanning telkens tot een hoogtepunt. De ene climax is nog maar pas voorbij, of daar volgt een volgende. Alsof je op het puntje van je stoel de avonturen van Dark Sarah en haar gevolg op de voet volgt, zo kleedt de band muzikaal de plaat in.
Kortom, Dark Sarah biedt een heel spannend sluitstuk, van een boeiende trilogie die je best in zijn geheel beluistert om het echt goed te begrijpen. We raden de aanhoorder dan ook aan om, indien je die nog niet bezit, toch ook die eerste twee platen aan te schaffen om mee te zijn met het verhaal.
Tracklist:
De Amerikaanse Death Metal band Skinned ontstond in 1995 en heeft ondertussen ruimschoots zijn stempel gedrukt op Death Metal. De band heeft wat moeilijkheden moeten doorspartelen, maar staat anno 2018 nog steeds als een huis. Eerder dit jaar bracht Skinned een gloednieuwe plaat op de markt 'Shadow Syndicate'. We gaven ze enkele luisterbeurten, en stellen vast dat er nog geen sleet staat op de vuurkracht van deze Amerikanen.
Vanaf die eerste vuurbal “Wings of Virulence” blijkt reeds dat Skinned inderdaad vlijmscherp kan uithalen. Na de ene mokerslag volgt een andere in de vorm van “As Their Bodies Fall”. Ook al bezorgen de rauwe, oorverdovende grunts ons eveneens, het zijn eerder die verschroeiend hete riffs gecombineerd met razend snelle drum salvo's die ons nog het meest over de streep trekken.
Songs als “We Are The end”, “BLack Rain” , “Hollowed Earth” boren vooral daardoor dan ook doorheen je hart als een vlijmscherp zwaard. Echter, het voornaamste pluspunt is dat Skinned bewijst dat jarenlange dienst niet hoeft te resulteren in het leveren van een routineklus.
De enige kanttekening die we daarbij wel zouden kunnen zetten. De band blijft bewust hangen binnen de comfortzone van de death metal, hoewel ze links en rechts linkt aan Black Metal; helaas wordt het niet verder uitgewerkt. En dat is op zich heel jammer. De fan die na al die jaren had gehoopt dat Skinned ook eens buiten de lijntjes zou kleuren, zal wellicht ontgoocheld zijn. De doorsnee death metal liefhebber, die dweept met alles wat het genre aangaat zal echter prompt watertanden bij duivelse songs als “Led To The Trains” , “Angel’s Haarp” tot “In the Mist of Dawn”. Eén voor één typische Death metal kleppers waardoor je, door zowel de vocale als instrumentale inbreng, koude rillingen over je rug voelt lopen.
Besluit: Skinned brengt met 'Shadow Syndicate' een ijzersterke Death Metal schijf uit? Waarmee ze na circa 23 jaar nog steeds hun stempel drukken op het muziek gebeuren. Het is alleen een beetje jammer dat de band met die paar subtiele black metal uitstapjes, die naar boven komen, niets meer heeft gedaan. Echter, zal de doorsnee liefhebber van het genre daar geen boodschap aan hebben. De Death metal fan die op zoek is naar een perfect ineen gebokste schijf, mag deze nieuwste parel zonder verpinken aanschaffen.
Tracklist:
De Spaanse band Slap Guru bracht in 2016 een parel van een debuut uit met 'Cosmic Hill'. Een schijf die vooral in psychedelische rock middens heel goed werd ontvangen. Ondertussen speelde Slap Guru vooral veel concerten in Spanje en Italië en deelde het podium met grote bands binnen de scene zoals Morpheus. Met hun tweede schijf 'Diagrams Of Pagan Life' wil Slap Guru ook die stap voorwaarts zetten om de gehele wereld te veroveren. Door middel van deze aanstekelijke, naar jaren '70 refererende Psychedelische rock, met blues en stoner invloeden, zou dat wel eens kunnen lukken.
Volgens de biografie van de Slap Guru deelden de bandleden reeds in andere projecten het podium met elkaar, en dat is ook te merken. Vanaf die eerste song hoor je duidelijk dat de heren elkaar blindelings vinden. Eveneens loeit het spelplezier voortdurend uit de boxen, en krijg je een kleurrijke schijf voorgeschoteld die je van begin tot einde een glimlach op het gezicht bezorgt. De positieve energie die uitstraalt van songs als “Diagrams of Pagan Life”, “Into the gloom”, “To forget is to forgiven” zijn daar dan ook het levende bewijs van. De zon schijnt voortdurend boven de wolken, zonder al te klef te gaan klinken.
Slap Guru grasduint bovendien door een rijkelijk verleden toen psychedelische muziek hoge ogen gooide, de jaren '70 dus, maar klinken daardoor niet gedateerd. Integendeel. De songs klinken allemaal fris en monter, alsof die jaren '70 opnieuw zijn begonnen. En dat laatste trekt ons nog het meest over de streep.
'Diagrams of Pagan Life' is bij voorkeur een plaat voor fijnproevers die houden van die muziek uit die gouden tijden, maar ook met beide voeten in het heden staan. We laten ons gewillig hypnotiseren door de bedwelmende klanken bij “Earth Cycle's”, “The Same old way” en eigenlijk de volledige schijf. En dit zonder gebruik te maken van geestenverruimende middelen. Dat is zelfs niet nodig, want deze muziek heeft een zodanig intensieve uitwerking op je gemoed, waardoor je prompt begint te zweven over de dansvloer tot de vroege uurtjes.
Besluit: Brengt Slap Guru iets nieuws onder de zon? Nee, het is al zoveel voorgedaan. Maar de heren brengen wel degelijk een technisch enorm hoogstaande, spontane schijf uit die aan onze ribben kleeft. Bovendien bestaat deze Spaanse band uit top muzikanten die allen dezelfde kant uitkijken waardoor een soort magie ontstaat, die we niet elke dag tegen komen. Liefhebbers van de betere blues, Stoner tot Psychedelische muziekstijl kunnen deze schijf dan ook zonder te twijfelen aanschaffen, Slap Guru is wellicht een zoveelste topper binnen die muziekstijl. Maar eentje om te koesteren.
Tracklist:
The 1984 Draft is een in Ohio, Dayton gevestigd vijftal dat muziek maakt met invloeden uit de Jaren 90. Ik denk dan aan bands zoals Sugar, Lemonheads of The Replacements. Muziek met een portie punkrock, indierock en garagerock. Daarbij lyrics die wel de moeite waard zijn. Ik denk dan aan “Morrissey of Mandys” dat de nodige zinspelingen op Morrissey bevatten. Of “Honest” dat een integere tekst heeft. Joe Andlr blijkt de voortrekker te zijn achter deze band. Ook de man die in de scene het meest contacten en ervaring heeft opgebouwd. Het geluid en de sound klinken heel vertrouwd bij een eerste luisterbeurt. Het album bevat enkele sterke songs die nog groeien na enkele beluisteringen. Ik denk dan aan afsluiter “Lisbon Falls” dat start met een heerlijk klinkend orgelpartijtje, melancholische zang en een oorworm van een refreintje. Daarna breekt de song open. “Morrissey of Mandys” is zowel tekstueel als muzikaal boeiend. “Megaphone” is ook een heerlijke song die lekker rockt. “Lately” en “Miss Ohio” zijn ook het vernoemen waard.
Met ‘Makes Good Choices’ heeft The 1984 Draft een heerlijk albumpje gemaakt dat veelvuldig de sfeer van de Jaren 90 indie- en alternative rock oproept. Gitaargerichte muziek zonder al te veel poespas of ingenieuze studio-effecten. Daarbij weten ze toch hun eigen stijl door te drukken. Joe Andlr heeft daarbij ook een karakteristieke en herkenbare stem. Wie eerder genoemde bands zoals Sugar weet te smaken zal dit zeker en vast ook weten te waarderen.
De uit Eindhoven afkomstige Psychedelische, Doom rock band An Evening With Knives bracht hun titelloze debuut EP uit medio 2015. Sinds dan is An Evening With Knives aan een serieuze opmars naar boven toe bezig. Met 'Serrated' , op CD uitgebracht via Argonauta Records en op vinyl via Lighttown Fidelity, begin 2018 stelden we vast dat An Evening with knives zelfs nog meer is gegroeid. Op 1 september komt een nieuwe EP op de markt 'Fade Out'. En ja hoor, ook nu weer worden grenzen afgetast en verlegd.
Deze EP bevat drie songs waarvan we "Fade Out" eigenlijk al kennen. Daar zit zelfs een heel droevig verhaal achter. 'Fade Out vertelt het verhaal over het overlijden van de vader van zanger -gitarist Marco Gelissen; hij stierf aan de gevolgen van Alzheimer. De diepgang binnen deze song raakt je als mens zodanig diep, dat je tranen in de ogen voelt opwellen. Marco schreeuwt zijn onmacht en pijn uit, waardoor de haren op onze armen recht komen. En we zijn pijn en smart dan ook letterlijk voelen. De song is een negen minuten lange dodenmars, waarbij alle emoties worden aangesproken. van pijn tot woede, onmacht en vertwijfeling. Het komt allemaal terug in die ene indrukwekkende song, die recht in je hart snijdt als een bot mes.
"Blackout" laat een eerder experimentele kant zien van een band die blijft evolueren en zichzelf heruitvinden. Het einde is gelukkig nog niet in zicht, zolang die drang naar vernieuwen aanwezig blijft. En dat is toch wel het grote pluspunt aan deze bijzondere EP. "Blackout" zit eveneens boordevol uiteenlopende hoogtes en laagtes waardoor je van het kastje naar de muur wordt gestuurd, tot je als aanhoorder compleet murw bent geslagen. Na een eerder jazzy aanvoelende inbreng, slaat An Evening With Knives aan het improviseren tot het oneindige waardoor die circa zes minuten in een mum voorbij zijn.
"Sunstorm" bevat een eerder dreigend tot meeslepende ondertoon. Ook nu weer tast An evening with Knives zijn eigen grenzen af. De aanstekelijkheid van deze laatste song klinkt plots heel toegankelijk. Maar toch zet de band je bewust op het verkeerde been, net door dat potje experimenteren met sludge, drones tot post metal. Het houdt daar zelfs niet mee op , met die reeks voornoemde muziekstijlen. Zoveel uiteenlopende soundscapes zitten er in één song dat je als aanhoorder bij elke luisterbeurt weer nieuwe ontdekkingen zult doen.
Besluit: In opvolging van een heel knappe schijf begin dit jaar, brengt An Evening With Knives plots een EP uit waarbij de band bewust zijn eigen grens verder verlegt, tot het oneindige. Ook voel je aan dat dit eindpunt nog niet is bereikt. En toch ligt alles wel in verlengde van 'Serrated'. Het is niet zo dat je plots een andere band aan het werk hoort. Echter die subtiele uitstappen en een avontuurlijke kijk op de zaak doen ons vermoeden dat we in de toekomst nog meer van deze parels mogen verwachten, waar melancholie, weemoedigheid en oorverdovend de trommelvliezen beroeren hand in hand gaan.
An Evening with Knives stelt zijn nieuwe EP voor in zijn thuisstad Eindhoven. Meer informatie: https://www.facebook.com/events/1657099751083184/
Tracklist:
Blackout 05:26
Fade Out 09:39
Sunstorm 05:40
De Amerikaanse psychedelische doom band Zaum timmert sinds 2013 aan de weg. De band bracht met 'Oracles' in 2014 een heel bijzonder debuut uit, dat ook ons niet is ontgaan. Echter bleef het daarna wat stil rond Zaum. En toch bracht de band in 2016 een nieuwe schijf op de markt 'Eidolon'. Waarom die ons wel is ontgaan? Het is en blijft een raadsel. Want pas nu, medio 2018, krijgen we die onder de neus geschoven. Echter, kwaliteit komt altijd boven drijven en verdient ook twee jaar na datum de nodige aandacht.
Deze schijf bestaat uit amper twee songs van elk eenentwintig minuten. Normaal gesproken gaat zoiets nogal gauw vervelen, maar Zaum slaagt er net door donkere doom elementen te combineren met psychedelische effecten die een hypnotiserende inwerking hebben op de aanhoorder, de aandacht scherp te houden.
“Influence Of The Magi” is zo een trip waarbij dreigende, bevreemdend aanvoelende klanken binnen dringen in je hoofd, en overgaan tot het bezorgen van koude rillingen van pure angst. Echter worden hierbij nooit geluidsnormen overschreden, eerder zorgen de traag maar intensieve doom elementen ervoor dat je tot een zekere gemoedsrust wordt gebracht. Telkens wel binnen een duidelijk duistere omkadering.
De psychedelische elementen zorgen er dan weer voor dat je in die diepe trance blijft zitten, en ook bij de tweede song “The Enlightenment” de aandacht geen enkel moment verslapt. Meer nog bij deze song menen we Oosterse elementen te herkennen, die de bevreemdend aanvoelende ondertoon zo eigen aan de muziek van Zaum, zelfs naar een hoger niveau optillen. Zonder meer verlegt de band met deze schijf meerdere grenzen en schippert daarbij voordurend tussen die donkere doom en typische psychedelische elementen alsof dat de normaalste zaak van de wereld is.
Besluit: 'Eidolon' is een bijzonder indrukwekkende schijf, waarbij niet alleen grenzen worden verlegd. Ze worden gewoon overschreden. Zaum gaat binnen deze twee songs het avontuur opzoeken, experimenteert tot het oneindige met doom klanken en voegt daar veel sausjes psychedelica aan toe. Tot je als aanhoorder één bent geworden met de atmosfeer en begint te zweven over de grond. De landing naar de realiteit bezorgt je uiteindelijk gemoedsrust die we doorgaans voelen bij Ambient of Drones muziek. Maar niet bij doorsnee metal. Wat er dan weer voor zorgt dat Zaum een bijzonder aantrekkelijke en uitzonderlijk vernieuwende parel kan genoemd worden binnen dat doom metal wereldje, doordat ze die deze muziekstijl in een totaal ander kleedje steekt, net door voortdurend buiten die lijntjes te kleuren.
Tracklist:
Influence Of The Magi - 21:00
The Enlightenment - 21:01
Voor sommige bands is het onmogelijk een boegbeeld te vervangen. Queen zonder Freddie Mercury, het zorgt voor verhitte discussies. Ook vinden veel fans dat Alice In Chains nooit meer hetzelfde zal zijn zonder de legendarische frontman Layne Staley. Volledig ongelijk kunnen de fans niet geven. Maar Alice In Chains heeft ondertussen bewezen moeilijke bladzijden te kunnen omdraaien, en knappe parels van albums uit te brengen. Vijf jaar geleden was dat al het geval met het over het algemeen goed ontvangen: 'The devil Put Dinosaurs Here'. Met zijn nieuwste schijf 'Rainier Fog' draait de band weer een nieuwe bladzijde om en bewijst na al die jaren nog heel sterk in zijn schoenen te staan.
Log, heavy tot bezwerend is de rode draad doorheen deze nieuwe schijf. Het is ook wat het paradepaardje van de uit Seattle afkomstige band. Daardoor kleurde Alice In Chains zelfs wat buiten de lijntjes van dat Grunge genre hokje waarin ze werden geduwd.
Dat blijkt anno 2018 nog steeds het geval te zijn. 'Rainier Fog' is trouwens een soort ode aan de stad Seattle. Dit terzijde.
Vanaf die opener “The One You Know” bouwt Alice in Chains een muur boordevol weemoedigheid om zich heen, zoals we dat graag horen. Jerry Cantrell speelt hierin een bijzonder grote rol met zijn meeslepende riffs die je als het ware hypnotiserend. Duvall zijn stem past perfect in het plaatje, dat merken we ook bij andere songs als “Deaf Ears”, “Blind Eyes”. Elk van de songs ademt die typische sfeer , eigen aan Alice In Chains uit waardoor zelfs de grootste criticaster over de streep zou moeten worden getrokken.
Laat één ding duidelijk zijn, Layne was onvervangbaar, en is dat nog steeds. Maar we horen een band die met respect voor het verleden begane wegen verder blijft bewandelen door parels van platen uit te brengen die aan je ribben blijven kleven, zoals alleen Alice In Chains dat kan. Dat zou voornoemde frontman - moest hij onder ons zijn - zelfs beamen daar zijn we heel zeker van.
Besluit: Alice In Chains is anno 2018 nog steeds een band die niet bij de pakken blijft zitten. Deze naar hun normen typische schijf is daar het levend voorbeeld van. De band is zelfverzekerd, en ondanks dat alles wat hetzelfde is gebleven als vroeger, heeft ze ook een hoge dosis spelplezier. En zet dit met een weemoedige, melancholische finale door middel van het zeven minuten lange sluitstuik “All I Am” nog wat meer in de verf.
Laat ons het verleden niet begraven, maar een plaats geven in ons hart, is daarbij de onderliggende boodschap. De fans mogen deze Alice In Chains 2.0 met veel liefde omarmen. Op basis van dit heel meeslepende mooie album verdienen ze dat gewoon.
The One You Know (4:49)
Rainier Fog (5:01)
Red Giant (5:25)
Fly (5:18)
Drone (6:30)
Deaf Ears Blind Eyes (4:44)
Maybe (5:36)
So Far Under (4:33)
Never Fade (4:40)
All I Am (7:15)
Als muziekliefhebber kijken we vaak over de grenzen waardoor we vergeten dat ook in eigen land best getalenteerde artiesten en bands rondlopen. Neem nu het trio Atomic Vulture. Deze instrumentele Stoner/spacerock band ontstond in 2012 en bracht toen een heel sterke EP op de markt. Op hun facebook lezen we de volgende (Engelstalige) omschrijving over Atomic Vulture: '' They sound old-school, dusty and they rock like the center of the sun. Heavy, swirling grooves, thunderous driving beats and some seriously hot bass lines.'' We konden de band niet beter omschrijven.
In mei van dit jaar bracht Atomic Vulture een schijf uit 'Stone of the Fifth Sun' die verkrijgbaar is op Vinyl via Polderreccords en op cd via Jackalope music.
Eén advies: 'Stone of the Fifth Sun' dien je in zijn geheel te bekijken en beluisteren, zoals het lezen van een spannend boek. Vanaf “Jaguar” word je door middel van verschroeiende, vaak traag op gang komende riffs en verdovende drum geluiden, meegesleurd naar die bijzonder kleurrijke wereld die Atomic Vulture je aanbiedt. Let op, eens onder hypnose gebracht is geen weg terug meer mogelijk. De ene mokerslag is nog maar voorbij en daar is al een volgende al. Vergelijkbaar met een wilde tocht over woeste landschappen, waar “Wind” en “Rain” - met een aantrekkelijke vocale inbreng - je vergezellen, je komt prompt bij het “Water” terecht, waarna een hevige “Earthquake” alles om je heen wegblaast. Eens verpulverd onder de vele weerselementen blijf je, totaal van de kaart, compleet verweesd achter.
Laat dit nu ook de rode draad vormen doorheen 'Stone of The Fifth Sun'. En de grote reden zijn waarom je de schijf dus vooral in zijn geheel dient te beluisteren, om het echt te begrijpen.
Besluit: In die korte tijdspanne van amper drieëntwintig minuten gaat een bijzondere wereld voor ons open. Laat ons eerlijk zijn, door quasi puur instrumentale stoner/spacerock te brengen neemt de band eigenlijk een risico. Echter mis je geen enkel moment de inbreng van de stem - hoewel die bij “Rain” als een verademing klinkt in het geheel, dat geven we eerlijk toe.
Net doordat deze getalenteerde muzikanten grenzen verleggen waar geen grenzen zijn. Het enige minpunt misschien? Deze trip had gerust iets langer mogen duren. Want we waren bijna drieëntwintig minuten even compleet weg van deze wereld en vertoeven in een landschap dat ondanks de dreigende ondertoon, ons geen angst inboezemt maar op het puntje van onze stoel intens doet genieten. Met een kloppend hart onderga je die hallucinerende trip telkens opnieuw en opnieuw, zo verslavend zijn de riffs en drum salvo's. En dat is dan weer het grote pluspunt aan deze schijf, je krijgt er maar niet genoeg van.
We zijn echter heel benieuwd hoe dit live zal klinken. Atomic Vulture treedt op 1 september aan op het gratis festival Frietrock (https://www.facebook.com/events/2026998387515994/ ) en ook dit is, alleen al op basis van deze korte maar onbeschrijfelijk intensieve rit waarbij geluidsmuren barsten, en haren op de armen recht komen. Een dikke aanrader van formaat. De band treedt aan omstreeks 12u45, er vroeg bij zijn is een must.
Tracklist:
Nederlands 
Français 
