‘Night Becomes Light’, het vierde studio-album van de Ierse poprockband Delorentos, werd reeds in 2014 uitgebracht in Ierland en de UK, maar ter ondersteuning van een tournee in de Benelux werd een heruitgave gemaakt die zopas verscheen op Gentlemen Recordings en Mass Market Recordings.

Delorentos bestaat sinds 2005 en is in eigen land heel populair met zijn catchy indiepop. Hun sprankelend en dromerig gitaarwerk doet soms denken aan Balthazar, Air Traffic, Arcade Fire en het recente werk van U2. De singles “Show Me Love” en het heel meezingbare “Forget The Numbers” scoorden hoog in de Ierse hitlijsten. Het viertal weet duidelijk hoe ze een pakkend nummer moeten schrijven en hoe ze een leuke melodie moeten spelen. De vonk slaat niet altijd meteen over bij de eerste luisterbeurt, maar als je de nummers een tweede keer hoort, herken je ze meteen als waren het klassiekers.

Er staat nog wel meer radiovriendelijk hitpotentieel op dit album. “Home Again” moet zeker de fans van Bear’s Den, Ed Sheeran of Elbow weten te bekoren.  Met “Everybody Else Get Wet” spreken ze ook de iets alternatievere poprockfans aan.

Doorgaans zijn de nummers op ‘Night Becomes Light’ een beetje braaf, maar wel catchy. Een mooi voorbeeld daarvan is het lekker melancholische “I Will Not Go”. De titel van “Fits (Too Drunk To Drive)” doet je hopen dat Delorentos toch eens buiten de lijntjes gaat kleuren en eens een rechttoe-rechtaan rocknummer gaat brengen, maar die verwachting wordt niet ingelost. Ook dat nummer kabbelt vrolijk voorbij.

‘Night Becomes Light’ is een hapklare brok voor wie houdt van dromerige, melancholische poprock. Als ze op de radio gespeeld worden, krijg je ze gegarandeerd niet meer uit je hoofd.

Amörtisseur is een Antwerpse band die Motörhead-songs brengt die vertaald of herschreven werden in het Antwerps dialect. Bij Amörtisseur  wordt “Ace of Spades” “Schuppenaas” en wordt “The Roadcrew” “Mannen van de Baan”. Twaalf van die covers/vertalingen staan verzameld op ‘Lemmium’, een album dat wordt uitgebracht door Starman Records. Behalve de eerder genoemde klassiekers krijg je op ‘Lemmium’ nog herwerkte versies van o.m. “Overkill (Veel Te Hard)”, “Killed By Death (Keidood)” en “Damage Case (Daar Zijn Kosten Aan)”.

Voor alle niet-Antwerpse Vlamingen krijg je bij aankoop van het album op vinyl of CD een handig tekstvel, maar dat is hier minder hard nodig dan bij bv. Fleddy Melculy. De vertalingen blijven doorgaans dicht bij het origineel en zijn behalve een beetje overdreven macho eerder grappig dan een parodie. Het blijft een eerbetoon en geen platte humor, hoewel er best wel een paar momenten in zitten die een glimlach op het gezicht van de luisteraar zullen toveren.

Een opvallende uitzondering in het rijtje is dat “Just Because You’ve Got The Power”, Lemmy’s veeg uit de pan aan het adres van al te hebberige bedrijfsleiders, vertaald werd tot “Burgemeester”, een aanklacht tegen de huidige Antwerpse burgemeester Bart De Wever.

Muzikaal blijft Amörtisseur dicht bij de originele versies van Motörhead: soms een beetje nonchalant, maar altijd met veel energie. Dat is voor een deel te danken aan gitarist Luk Van De Poel, die we nog kennen van punkband The Kids. De rauwe en grofkorrelige strot van Bart Deckers komt ook vaak dicht in de buurt van die van Lemmy.

‘Lemmium’ is een fijn album voor wie de klassiekers van Motörhead nog uit het hoofd kent en die klassiekers ook graag eens in een alternatieve versie wil horen. 

‘Rage of Gods’ is een uitstekend power-/thrash-album van de band PatriarcH uit Herenthout. De band bestaat al sinds 1988 en kende zoals zoveel Vlaamse metalbands heel wat bezettingswissels. Hun eerste album brachten ze in 1990 uit bij het Duitse Shark Records, de platenmaatschappij die een jaar later ook het eerste album van Channel Zero uitbracht. PatriarcH heeft evengoed veel muzikaal talent in huis en dat krijgt op Rage of Gods, in eigen beheer uitgebracht, alle kansen om zich te tonen. In sommige up-tempo songs komt PatriarcH in de buurt van het vroegere werk van Metallica of Iced Earth, met dank o.m. aan de stem van Kevin Vangelooven.

Rage of Gods is het eerste volledige album sinds ‘Mankind = the virus’ uit 2008 en herneemt vier songs van de EP ‘The Red Cord’ uit 2013. Openingsnummer en titeltrack “Rage of Gods”  is een prima introductie. Een gelaagde en brutale song met een mooie opbouw, thrash metal volgens het boekje. “Born Without a Face” en “The Phenomenon of Thought” trekken die lijn van thrash met een stevige knipoog naar epische power metal door en laten een ervaren band horen die nog steeds met plezier en overtuiging muziek maakt. Een dikke pluim ook voor Ruben Muylemans, zoon van gitarist Freddy Muylemans, die als invallende drummer zowat elke song inspeelde. Luc Seeuws, de nieuwe drummer, hoor je enkel op het nummer “The Red Cord”.

“Neverwhere” kreeg een mooie intro en is een nummer dat het bij optredens zeker goed zal doen. De hoge kwaliteit zakt een beetje in de volgende nummers, maar de afsluiters “Disclosure” en “The Sealed Tongues of Wisdom” maken dat opnieuw goed. Rage of Gods is een fijne plaat voor iedereen die thrash en power metal kan smaken.