Feest in 't Park 2025 – Een warm feest voor hoofd en hart
Feest in 't Park 2025
Minnewaterpark
Brugge
2025-06-28
Kristof Acke

Op zaterdag 28 juni kleurde het Brugse Minnewaterpark opnieuw de wereld tijdens Feest in ’t Park 2025. Dit eendaagse festival bracht culturen van over de hele wereld samen in een ontspannen, laagdrempelige sfeer, met een sterk accent op duurzaamheid, Fair Trade en interculturele ontmoeting.
Het zonovergoten park vormde het perfecte decor voor een dag vol muziek, dans en bewustwording. Het park opende dit jaar 2 uurjes vroeger en dat loonde blijkbaar. Het festival kan terugkijken op zijn meest successvolle editie met een recordopkomst van 15.000 mensen. De aftrap werd gegeven met ‘Sing For The Climate’ een samenzang geleid door Arne Vanhaecke en koor Solied in interactie met het publiek.

De muzikale reis ging daarna verder met Adja (Adja Fassa), die met haar unieke blend van jazz, soul en gospel het festival op warme wijze opende. Haar meeslepende stem en sterke podiumprésence wisten het publiek alvast nieuwsgierig te maken naar meer – een naam om in de gaten te houden, binnenkort ook op Gent Jazz en Jazz Op De Hei in Kalmthout.

Daarna barste het feest los met The Fat Bastard Gand Band. Hun multiculturele mix van elektrische beats en traditionele klanken zette het park in beweging. Hun explosieve energie en dansbare grooves zorgden voor een hoogtepunt onder de stralende zon, zeker wanneer ze hun laatste nummer in het midden van het publiek gingen spelen, de sfeer zat er helemaal in.

Zap Mama, met frontvrouw Marie Daulne, bracht een indrukwekkende terugblik op een 30 jarige carriere. Met de kenmerkende Afropese sound en polyfone zanglijnen wist de band moeiteloos het publiek te betoveren. Een groots concert met prachtige nummers met internationale allure.

In de nabijgelegen tent hield Team Damp, een Brugs DJ-collectief, het feest ritmisch draaiende tussen de concerten door. Hun tropische mix van dancehall, reggae, afrobeats en kuduro creëerde een non-stop feestvibe die jong en oud wist te verleiden en ondanks de warme temperaturen iedereen in beweging kreeg.

De afsluiter van de dag was de energieke en geëngageerde groep Sidi Wacho. Met hun krachtige combinatie van cumbia, hiphop en oosterse klanken brachten ze niet alleen dansbare ritmes, maar ook een boodschap van maatschappelijke betrokkenheid. Hun performance sloot het festival af met een opzwepende finale vol passie en beweging.

Feest in ’t Park 2025 bewees opnieuw hoe muziek, diversiteit en bewustwording hand in hand kunnen gaan. Een feest dat je niet alleen beleefde, maar ook meenam in hoofd en hart. We kijken uit naar de editie van volgend jaar!

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7875-feest-in-t-park-2025?Itemid=0

Organisatie: Feest In ’t Park, Brugge + Brugge Plus

The Cult - Door merg en been, door hitte en zweet

Het Koninklijk Circus in Brussel barstte op woensdagavond bijna uit zijn voegen. Met iets meer dan 1400 verkochte tickets op een capaciteit van 1830 was de zaal nagenoeg uitverkocht – en dat was te voelen. Letterlijk. De warmte, de drukte, de sfeer: alles trilde mee op het ritme van een band die al 40 jaar haar publiek bij de keel grijpt. The Cult kwam, zag, en veroverde opnieuw.

De avond werd op gang getrapt door Kelsy Karter & The Heroines, een glamrockformatie die geen tijd verspilde aan subtiliteit. Met hun energieke presence en een ruige sound zetten ze de toon. Een hoogtepunt? Zonder twijfel hun gewaagde cover van “Cryin’” – een eerbetoon aan Aerosmith dat klonk als een liefdesverklaring met een scherpe rand.

Vanaf de eerste tonen werd duidelijk: The Cult speelt niet voor toevallige passanten. Overal in het publiek doken massaal Cult-t-shirts op – van net aangekochte exemplaren tot vaalgrijze relikwieën uit de jaren '80. En terwijl de temperaturen stegen, dropen fans en muren van het zweet. Toch leek niemand zich daar aan te storen. Dit was een ritueel, geen optreden.
De set opende met een reeks die meteen het vuur aanwakkerde. “Wildflower” was het eerste echte hoogtepunt – brutaal, groovy en onweerstaanbaar – gevolgd door een naadloze overgang naar het duistere “The Witch” en het introspectievere “Hollow Man”. Even later kreeg “Edie (Ciao Baby)” een licht aangepaste, ingetogen versie mee, waarbij het emotionele gewicht van de song extra naar voren kwam.
Zanger Ian Astbury, gehuld in een bandana die zijn ogen amper vrijliet, was de sjamaan van de avond. Hij dirigeerde het publiek.
Bij “Rain” leek het alsof de hele zaal deelnam aan een regendans – een bede om verkoeling in de zwoele hitte. “Spiritwalker” klonk als een oproep aan verloren zielen of een poging ze te verdrijven. En dan “She Sells Sanctuary”, een explosie van geluid, licht en collectieve extase. Alsof de jaren '80 plots terug in de zaal stonden.
De bisronde begon krachtig, maar het slotakkoord liep wat minder soepel. Tijdens “Fire Woman” raakte Astbury hoorbaar buiten adem; halve strofen verdwenen in de hitte of gingen verloren tussen de noten die nét te hoog zaten. Maar zelfs dat kon de magie niet breken. Met “Love Removal Machine” sloot de band af in stijl – als een herbevestiging dat de liefde tussen band en fans nooit verdwenen is.

The Cult in het Koninklijk Circus was geen klinisch perfecte show, maar wel een bezwerende beleving. Een avond voor de gelovigen, zweterig en luid, met momenten van pure extase en rauwe imperfectie. En soms is dat precies wat rock-'n-roll moet zijn.

Neem gerust een kijkje naar de pics
Kelsy Karter And The Heroines
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7680-kelsy-karter-and-the-heroines-25-06-2025?Itemid=0

The Cult
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7678-the-cult-25-06-2025?Itemid=0

Organisatie: Gracia Live

Morrissey – De afstand tussen zanger en ziel

Ik zag Morrissey voor de zesde keer live aan het werk, dit keer in de Lotto Arena in Antwerpen. En hoewel ik inmiddels weet wat ik kan verwachten — de snijdende melancholie, de dwarse keuzes, de nostalgie — wist deze avond me toch weer op een andere manier te raken. Al was het, eerlijk is eerlijk, niet zijn beste optreden.

Mijn band met The Smiths begon eigenlijk pas toen het bijna te laat was: bij het uitkomen van hun laatste plaat, net voor ze uit elkaar gingen. Ik was toen ook erg into The The, en vond het fantastisch dat Johnny Marr daar even later opdook. Maar ook Morrissey’s solowerk raakte me vanaf zijn eerste soloplaat. Die plaat heb ik letterlijk grijs gedraaid. En “Everyday Is Like Sunday?”,  dat nummer is sindsdien nooit meer uit mijn top 10 verdwenen — een anthem, een ode aan verveling, weemoed en schoonheid in het alledaagse, gepaard met pijn, herinnering aan de sterfelijkheid en ontgoocheling — typische en terugkerende thema’s.

Maar goed, over naar het concert. Het viel me meteen op dat de Lotto Arena niet helemaal uitverkocht was. En wat ook vreemd aanvoelde: een echte afscheiding tussen podium en publiek. Dat had ik bij mijn vorige Morrissey-concerten nog nooit meegemaakt. Geen stormloop van fans op het podium, geen fysieke nabijheid. Enkel bij één nummer slaagde een fan erin om Moz daadwerkelijk te bereiken. Morrissey — altijd scherp — merkte op dat hij intussen ‘wel in de negentig was, of tenminste zijn nek.’
Vóór het optreden begon, kregen we een montage van video’s te zien: een bonte mix van obscure clips, sixties-tv, politieke statements. De laatste jaren speelt Morrissey vaker voor een zittend publiek, maar nog voor de video gestart was, stonden de diehard fans al recht aan de barricade. Aan de linkerkant verzamelde zich duidelijk het meest fanatieke deel van de zaal — een soort devotie die bijna religieus aanvoelde.
De setlist was op zijn minst verrassend. Hij opende sterk met “Shoplifters of the World Unite”, een The Smiths-klassieker die meteen de toon zette. Tussen recente nummers (“Sure Enough”, “The Telephone Rings”, “I Ex-Love You”) en minder bekende parels (“The Loop”, “Jack the Ripper”) kregen we ook een paar publiekslievelingen. En ja, “Everyday Is Like Sunday” klonk nog altijd even machtig en tijdloos. “How Soon Is Now?” was een ander hoogtepunt: intens en bezwerend, dankij de uitstekende begeleidingsband.
Een moment dat echt bijbleef — op een andere manier — was tijdens “The Bullfighter Dies”. Op de achtergrond werden ongefilterde, gruwelijke beelden van stierengevechten geprojecteerd: bloedende dieren, doodsangst, brute klappen, het publiek in extase. Morrissey’s dieractivisme is al jaren bekend, maar deze beelden waren rauw en confronterend. De boodschap kwam binnen, hard en zonder nuance. Het nummer werd daardoor geen licht satirisch protestlied, maar een scherpe dolk in het vlees van de wreedheid die het aanklaagt.
Als bisnummer — en nadat alle bandleden één voor één het publiek waren komen bedanken — bracht hij “Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me”, een perfecte afsluiter: dramatisch, melancholisch, groots.

Toch kon ik het gevoel niet onderdrukken dat er iets ontbrak. Er zat afstand tussen Morrissey en het publiek — letterlijk en figuurlijk. De magie was er wel, maar voelde gedempt. Misschien ligt het aan de jaren, misschien aan de setting. Het was een goed concert, zeker, met sterke momenten en een krachtige stem. Maar waar Morrissey me vroeger omver blies met zijn intensiteit en onvoorspelbaarheid, bleef ik dit keer een beetje op mijn honger zitten.
Desondanks: zes keer Morrissey live, en nog geen moment spijt. Zelfs vanop afstand blijft hij uniek. En zolang hij “Everyday Is Like Sunday” blijft zingen, blijf ik komen. Ook al lag er tussen zanger en publiek een kloof waar zelfs geen liefdeslied overheen geraakt.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7670-morrissey-16-06-2025?Itemid=0

Organisatie: Gracia Live

Customs – Een snedige terugkeer

Na jaren van stilte maakte Customs hun langverwachte comeback in de intieme setting van de Cactus Club in Brugge. Het concert, georganiseerd door Yeke Yeke Concerts, was niet minder dan een blij weerzien met de Belgische indierockband die begin jaren 2010 furore maakte met hits als “Rex” en “Justine”.

Customs ontstond in 2008 en wist zich met hun debuutalbum ‘Enter the Characters’ al snel een stevige plek in de Belgische rockscene te veroveren. Hun sound — een mix van donkere new wave en strakke gitaarlijnen — sloeg meteen aan bij een breed publiek. Na enkele succesvolle jaren verdween de band van de radar, wat de lange afwezigheid des te opvallender maakte.
Na enkele festivalletjes en een concert in De Casino in Sint-Niklaas, was het concert in Brugge hun eerste echte clubshow op Belgische bodem sinds hun terugkeer. En wat voor één.
De band bewees dat ze niets van hun snedigheid verloren zijn. Vanaf de eerste noten klonk alles vertrouwd en messcherp. Frontman Kristof Uittebroek stal opnieuw de show met zijn kenmerkende présence: energiek, charismatisch en volledig in zijn element. Hij zweepte het publiek op met rake bindteksten en een bezielde stem, wat het optreden een boeiende intensiteit gaf.
Het publiek — een mix van oude fans en nieuwsgierige nieuwe luisteraars — liet zich moeiteloos meeslepen door de krachtige set. Nieuwe nummers stonden naadloos naast de klassiekers, en de band speelde met een overtuiging die enkel uit echte honger naar het podium kan komen.

Customs is terug, en hoe. Hopelijk blijft het deze keer niet bij een eenmalig clubconcert, want dit smaakte duidelijk naar meer. Gelukkig hoeven fans niet echt lang te wachten: de band is binnenkort nog te zien op een reeks festivals in België en Nederland.
Een zomer vol energie, snedige songs en een herboren Customs lijkt verzekerd.

Neem gerust een kijkje naar de pics
 
Customs https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7526-customs-22-05-2025?Itemid=0

Organisatie: Yeke Yeke Concerts (ism Cactus Club, Brugge)

Red Rock Brugge 2025 – Een nieuwe naam, een nieuw hoofdstuk - Tussen Punk en Poëzie, Brugge Kiest de Tegentoon
Red Rock Brugge 2025
Koningin Astridpark
Brugge
2025-05-01
Kristof Acke

Op donderdag 1 mei vond in het Brugse Astridpark de nieuwste editie van Red Rock Brugge plaats. Dit jaarlijkse muziekevenement is de opvolger van de vroegere Red Rock Rally, die sinds midden jaren '90 een vaste waarde is in de Brugse muziekscène. Hoewel het festival inmiddels onder een nieuwe naam doorgaat, blijft de befaamde rally bestaan: de eerste vier bands op de affiche strijden nog steeds om de jury- en publieksprijs, waarmee het festival een belangrijke springplank blijft voor opkomend talent.

Na de traditionele 1 mei-optocht en toespraken in het park, trapte de band YUMA uit Ruiselede het muzikale programma af. Zij werden gevolgd door het kleurrijke Maquillage uit Mechelen, het energieke Yerra Yerra uit Hasselt en tenslotte West Coast Caravan uit Gent, een band die ook ondersteund wordt door het Brugse Brugotta-traject.
Om 17u30 werden de winnaars bekendgemaakt: West Coast Caravan wist zowel de jury als het publiek te overtuigen en sleepte beide prijzen in de wacht!

Daarna begon het avondprogramma, waarin meer gevestigde namen het podium betraden:
JEN beet om 18u00 de spits af met een strak en meeslepend optreden. De band bracht een mix van alternatieve rock en subtiele elektronica, gedragen door de charismatische frontvrouw Jente Neels, die ook actief is bij Sylvie Kreusch en Ratmosphere. Haar ervaring en podiumprésence tilde het optreden naar een hoger niveau en liet een blijvende indruk na bij het publiek.

Maria Iskariot bracht om 19u15 een compromisloze set vol half-volwassen vrouwelijke punkrock uit Vlaanderen: lawaaierig, eerlijk en doordrenkt van hoopvolle hopeloosheid.  Thema’s als opgroeien, morele ambiguïteit en het besef van je eigen tekortkomingen stonden centraal. Ondanks de krachtige performance werd het optreden helaas ontsierd door enkele incidenten: drummer Sybe Versluys kreeg een halfvol bierblik in het gezicht gegooid en zangeres Helena Cazaerck werd tijdens het crowdsurfen herhaaldelijk ongepast aangeraakt. Desondanks hield de band stand en sloten ze hun set af met de rauwe intensiteit die hen kenmerkt.

Om 21u00 nam ILA het over. ILA is de Belgische grunge rockband rond singer-songwriter Ilayda Cicek, die in 2022 laureaat werd van De Nieuwe Lichting van Studio Brussel. Sindsdien groeide de band uit tot een vaste waarde in het alternatieve livecircuit. Met haar krachtige stem, gelaagde composities en intense podiumprésence bracht Cicek een optreden dat bol stond van emotie en spanning. De rauwe sound, gecombineerd met breekbare momenten, wist het publiek zichtbaar te raken en maakte dit tot een van de meest beklijvende sets van de avond.

Afsluiten deed De Mens, een vaste waarde in de Belgische rockscene. Ze openden hun set met “Waar is de liefde”, gevolgd door het energieke “Dit is mijn huis” en “Sex verandert alles”, waarmee ze meteen het publiek op scherp zetten. De rest van het concert was doorspekt met een indrukwekkende reeks hits, waaronder “Lachen en mooi zijn” en “Jeroen Brouwers”— stuk voor stuk enthousiast onthaald door het publiek.
Net voor de bisnummers brachten ze een uitgerekte versie van “Maandag”, waarbij het publiek uit volle borst meezong en voor een intens gezamenlijk moment zorgde.
De bisronde begon met “Bemin me later”, gevolgd door “Irene” — eerst in een uptempo versie, daarna ingetogen en traag — en eindigde met een pakkende uitvoering van “Ergens onderweg”. Het was een afsluiter die het publiek met een warm gevoel en een lichte krop in de keel huiswaarts stuurde.

Red Rock Brugge bewees ook dit jaar dat het een uniek podium biedt voor zowel beloftevolle jonge artiesten als gevestigde waarden — en dat midden in hartje Brugge.

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7483-red-rock-brugge-2025?Itemid=0

Organisatie: Red Rock Brugge

Alison Moyet – Een tijdloze stem en diepgang in de Roma

Op vrijdag 5 april stond de Britse zangeres Alison Moyet in een uitverkochte De Roma in Antwerpen, en wat volgde was een meeslepende avond die moeiteloos schakelde tussen nostalgie en vernieuwde intensiteit. Haar stem – krachtig, doorleefd en onmiskenbaar uniek – vulde de zaal van begin tot einde met een emotionele lading die bij momenten ronduit ontroerde.

Moyet opende met het sfeervolle "Fire", een nummer uit haar recentere werk, waarmee ze meteen duidelijk maakte dat ze anno 2025 nog steeds relevant is. De toon was gezet voor een setlist die zowel haar solowerk als haar iconische verleden met Yazoo in de verf zette.
Klassiekers als "Nobody's Diary", "Only You", "Situation" en het onvermijdelijke "Don't Go" werden onthaald op enthousiast applaus en meezingmomenten, zonder ooit te vervallen in vrijblijvende nostalgie. Moyet bracht ze met vernieuwde energie, gedragen door een strakke, maar sobere liveband en een uitgekiende lichtshow die perfect inspeelde op de melancholische sfeer van haar muziek.
Middenin het concert klonken meer introspectieve parels zoals "This House" en "The Impervious Me", waarbij haar stem tot op het bot raakte. Het akoestische "If You Don't Come Back to Me" zorgde voor een intiem hoogtepunt, waarbij De Roma muisstil werd.
Moyet wisselde moeiteloos tussen uptempo synthpop en ingetogen ballades, met krachtige uitvoeringen van "Is This Love?", "Beautiful Gun" en "All Cried Out", dat in een nieuw jasje nog steeds even hartverscheurend klinkt als in 1984. Haar cover van Jules Shears "Whispering Your Name" kreeg een robuuste, gepassioneerde interpretatie.
Na een ovationeel applaus keerde ze terug voor een stomende encore met "Situation", "Love Resurrection" en afsluiter "Don't Go" – een dansbare climax.

Alison Moyet bewees vanavond dat ze veel meer is dan een icoon uit het verleden: ze is een artieste met diepgang, karakter en een stem die blijft snijden.
Een concert dat blijft nazinderen – in het hoofd én het hart.

Neem gerust een kijkje naar de pics: https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7470-alison-moyet-05-04-2025?Itemid=0

Organisatie: De Roma, Antwerpen ( ism Live Nation)

La Muerte – De start van hun aangekondigde dood

La Muerte begon hun afscheidstoernee ‘Morituri Te Salutant!’ in de uitverkochte 4AD in Diksmuide, en het werd een avond om niet snel te vergeten. Dit was hun eerste optreden sinds de aankondiging (toepasselijk gemaakt op allerheiligen) dat ze na nog een kleine tien shows hun carrière zouden beëindigen. De zaal was gevuld met fans die de band voor de laatste keer in hun huidige formatie wilden zien.

Het voorprogramma werd verzorgd door TankZilla, die met hun ruige geluid het publiek goed opwarmden voor wat zou komen.

Toen La Muerte het podium betrad, was het duidelijk dat ze met hun kenmerkende energie meteen de zaal zouden veroveren. De set begon met *Evil Land* en *Couteau Dans L'Eau*, twee nummers die de toon zetten voor de rest van de avond. Het publiek ging meteen mee in de ruwe kracht van de band, terwijl nummers als *She Did It For Lust* en *Snake In My Hand* de zaal verder opjutten.
La Muerte bleef het tempo hooghouden met *Wack This Guy* en *LSD for the Holy Man*, waarbij de band hun iconische, duistere sound en intense energie tentoonstelden. Er waren ook momenten van introspectie, zoals in *I Lost My Hand* en *Lost*, maar zelfs in deze nummers was de band vastberaden en gepassioneerd. Het publiek voelde duidelijk de emotie achter de muziek, maar tegelijkertijd de kracht van een band die nog steeds alles gaf.
Het climaxpunt van de avond kwam met *Black God, White Devil* en *Shoot In Your Back*, waarbij de zaal volledig opging in de muziek. La Muerte had de controle over de sfeer, en het was duidelijk dat ze hun afscheidstoernee in stijl wilden beginnen. De band sloot de show af met een indrukwekkende versie van *Lucifer Sam*, waarmee ze de avond krachtig en memorabel afsloten.
Deze eerste show van hun afscheidstoernee bewees dat La Muerte nog steeds in topvorm is en dat ze klaar zijn om hun laatste tournee op een legendarische manier af te sluiten. De fans in 4AD gingen naar huis met de wetenschap dat ze getuige waren van een bijzonder moment in de geschiedenis van de band.

Neem gerust een kijkje naar de pics
La Muerte
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7319-la-muerte-08-03-2025?Itemid=0

TankZilla
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7320-tankzilla-08-03-2025?Itemid=0

Organisatie: 4ad, Diksmuide (+ La Muerte)

Toto - Legendarisch Terug - Toto's Triomf in Vorst Nationaal

Het was een magische avond in Vorst Nationaal, waar Toto de Brusselse zaal opnieuw bestormde. De band had hier voor het eerst gespeeld in 1982, en sindsdien heeft de band hun legendarische status opgebouwd. Dit keer was het hele concertcomplex gevuld met fans van verschillende generaties. Hoewel het publiek in zijn meerderheid lekker zat, moest de zaal af en toe aangemaand worden om op te staan en mee te dansen – toch wel een  contrast met de energie die de band op het podium bracht.

Voor het concert begon, was het de beurt aan Christopher Cross om de zaal op te warmen. De zanger en songwriter, vooral bekend van zijn iconische hit “Sailing,” bouwde zijn set rustig op met een serene sfeer en zijn kenmerkende zachte stem. Cross, die zijn carrière begon in de jaren ‘80, heeft sindsdien een blijvende indruk achtergelaten in de popmuziek. Maar tegen het moment dat hij zijn meest legendarische nummer, “Ride Like The Wind,” inzette, was het duidelijk dat de wind er een beetje uit was. De energie in de zaal leek wat af te nemen, waardoor het nummer niet meer de impact had die het ooit had gehad. Toch bood Cross een aangename voorloper voor de grote act van de avond.

Toen Toto het podium betrad, was het meteen duidelijk waarom deze band zo'n invloedrijke en geliefde naam in de rockwereld is. Steve Lukather, de immer energieke gitarist, had zichtbaar wat problemen met zijn knie – een kniebrace was niet te missen. Hij grapt over zijn blessure en vertelt dat zijn dokter hem vroeg of hij dacht dat het nog de jaren '80 waren. “Ik herinner me de jaren '80 niet meer,” lachte Lukather. Maar in plaats van te blijven hangen in de pijn, schakelde Lukather direct over op zijn meesterlijke gitaarspel, en bewees hij dat geen blessure zijn talent zou stoppen.
Een bijzonder moment was het weerzien van Greg Phillinganes, die eerder eind 2024 nog te zien was als onderdeel van de begeleidingsband van David Gilmour. Phillinganes beheerst de toetsen als geen ander en wisselde moeiteloos tussen jaren ‘80-synths en gevoelige pianomomenten. Ook de jonge Dennis Atlas viel op, met een stem die krachtig genoeg was om de ruimte te vullen. Zijn vertolking van "Angel Don't Cry" was puur en intens, en het publiek genoot van zijn krachtige prestaties.
De funk kwam naar voren tijdens “Georgy Porgy,” waar een dwarsfluit de muzikale diepgang nog verder versterkte. In “White Sister” liet Lukather de gitaar schitteren, met indrukwekkende virtuositeit die de zaal in vervoering bracht.
Toch was er ook ruimte voor de zachtere kant van Toto, en “I’ll Be Over You” bood het publiek het welbekende knuffelrockmoment. Deze overgang van harde rock naar gevoelige ballads werd perfect gedoseerd.
Een hoogtepunt in de set was de obligate drumsolo van Shannon Forrest. Tussen “I’ll Supply the Love” en “Don’t Chain My Heart” kreeg de drummer de kans om zijn virtuositeit tentoon te spreiden. Forrest’s solo was niet alleen technisch indrukwekkend, maar ook gevuld met energie die het publiek in zijn greep hield, waarna hij de band met een knal terug naar het podium leidde.
Verder viel ook de aanwezigheid van basgitarist John Pierce op. Hij is zowat de oudste vriend van Lukather, met wie hij een bijzondere band heeft: de moeders van de twee waren zelfs al bevriend tijdens hun zwangerschap. De vriendschap tussen Lukather en Pierce weerspiegelde zich in de onderlinge chemie die ze op het podium deelden. Pierce voegde zijn stevige baslijnen perfect toe aan de sound van de band en was essentieel voor de muzikale groove van de avond.
Het meest opvallende moment van de avond kwam misschien wel toen de band een eerbetoon bracht aan Jeff Beck, door zijn beroemde witte Stratocaster te gebruiken in een vertolking van “Don’t Chain My Heart.” Het was een krachtig moment van muzikale samenwerking en respect voor een van de grootste gitaristen aller tijden, wat de zaal met ontzag vulde.
Tijdens de bandvoorstelling werd er gepraat over de geschiedenis van Toto, en Greg en Steve herinnerden zich de tijden waarin ze samen met Michael Jackson speelden. Tijdens een moment van nostalgie zette Steve Lukather een stukje “Beat It” in, wat voor een enthousiaste reactie van het publiek zorgde. De band deelde ook herinneringen aan hun samenwerking met Michael McDonald, met een korte impressie uit “Keep Forgetting.”
Warren Ham werd geëerd met de titel “Swiss Army Knife” van de band – een man van vele talenten, en werd met plezier gepresenteerd als de ‘Mr. Fabulous’ van de groep, met zijn veelzijdigheid en vermogen om verschillende instrumenten te bespelen. Ook bassist John Pierce kreeg de nodige aandacht, waarbij ze een stukje uit “The Power of Love” van Huey Lewis and the News liet horen, een mooi moment van muzikale kruisbestuiving.
Joseph Williams, die tijdens een periode dat hij niet bij Toto zong voor Disney nog “Hakuna Matata” heeft ingezongen, had zijn stem perfect getraind en hield het publiek warm. Hij wist de zaal te raken met zijn krachtige vocalen, wat de band verder door het repertoire voerde.
Met een indrukwekkende reis door hun geschiedenis en een setlist die de geliefde hits van over de jaren heen bevatte, sloot Toto de avond af met een lange versie van “Africa.”

Het was een avond die niet snel vergeten zal worden, waarbij meerdere generaties samenkwamen om te genieten van de tijdloze magie van Toto.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper
Toto
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7258-toto-07-02-2025?Itemid=0

Christopher Cross
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7259-christopher-cross-07-02-2025?ltemid=0

Organisatie: Gracia Live

Amyl & The Sniffers blazen de Ancienne Belgique omver

Amyl And The Sniffers in een uitverkochte Ancienne Belgique. Wie had dit gedacht een paar jaar terug … Wat een avond! De Australische surfpunkband zette de zaal compleet op stelten met hun ruwe energie en ongefilterde punkattitude. En alsof dat niet genoeg was, kregen we ook een voorproefje van hun nieuwe album ‘Cartoon Darkness’, dat net uit is. 

De avond begon met de openingsact Party Dozen. Dit duo wist de zaal meteen wakker te schudden met een bizarre, maar fascinerende combinatie van saxofoon en beats. Het was avontuurlijk en een tikje chaotisch, maar het werkte. En goed nieuws: ze staan binnenkort nog in de Botanique in Brussel.

Toen Amyl And The Sniffers eenmaal opkwamen, ging de zaal van 0 naar 120 in een paar seconden. Amy Taylor, de frontvrouw, stormde het podium op als een wervelwind. Met een ongekende energie en een smile tot achter haar oren rende, sprong en schreeuwde ze alsof ze een marathon op punkbeats liep. De rest van de band – Bryce Wilson (drums), Fergus Romer (bas) en Dec Martens (gitaar) – hield de boel strak en loeihard in beweging. Het publiek? Compleet uitzinnig. 
En die setlist? Het ene hoogtepunt na het andere. Dit speelden ze:
Setlist: Doing In Me Head  2. Pigs  3. Do It Do It  4. Tiny Bikini  5. Freaks to the Front  6. Motorbike Song  7. Chewing Gum  8. Security  9. Some Mutts (Can’t Be Muzzled)  10. Guided by Angels  11. Knifey  12. Jerkin’  13. Me and the Girls  14. Balaclava Lover Boogie  15. Big Dreams  16. It’s Mine  17. Got You  18. U Should Not Be Doing That  19. Facts  20. Hertz 
Encore:  21. Maggot  22. GFY 
De nieuwe nummers van ‘Cartoon Darkness’ kwamen live minstens zo goed uit de verf als de oude hits. Bij “Freaks to the Front” en “Guided by Angels” ging het publiek volledig los. En natuurlijk mochten publieksfavorieten als “Security” en “Hertz” niet ontbreken. Het dak ging er letterlijk af. Overal werd gecrowdsurft en niemand stond stil.
Dit concert had alles wat ik van Amyl And The Sniffers verwachtte: pure chaos, een muur van geluid en een band die écht contact maakt met hun fans. Ze bewezen waarom ze een van de beste livebands van het moment zijn. Dit is niet zomaar een hype, dit was een onvergetelijke belevenis. Als je erbij was, weet je precies wat ik bedoel.
Met dank aan de security die de frontrow veilig hield en crowdsurfers gepast over onze hoofden tilden.
Extra dank aan Amy die mijn signaal zag met de vraag voor een setlist en net voor het einde van de reguliere set haar setlist van het podium scheurde en al sluipend voor een mooie overdracht zorgde.

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7140-amyl-and-the-sniffers-17-11-2024.html?Itemid=0

Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel

Maria Iskariot + Meltheads – Double bill - Rauwe Energie en Flitsende Lichten


Afgelopen vrijdag stond de Cactus in Brugge in het teken van een intense double-bill met Maria Iskariot en Meltheads.

De avond werd afgetrapt door Maria Iskariot, de recentste winnaars van Humo’s Rock Rally. De Gentse band, bestaande uit frontvrouw en gitariste Helena Cazaerck, drummer Sybe Versluys, gitariste Loeke Vanhoutteghem en bassiste Amanda Barbosa, zette meteen de toon met een set vol rauwe, Nederlandstalige nummers. Helena dook meerdere keren het publiek in, waarbij ze vooral tijdens hun energieke cover van Gorki’s “Dat Vind Ik Lekker” de interactie opzocht en het publiek volledig betrok.
Naast hun eigen werk gaven ze een unieke draai aan Pixies ”Tame”, dat in hun versie “Tijm” heet, en sloten ze af met hun bekende nummer “Lief Klein Kind”, waarmee ze het aanwezige publiek verweesd achterlieten.

Daarna was het de beurt aan Meltheads, die de spanning verder opvoerden met hun kenmerkende underground garagerock. Deze Antwerpse band, bestaande uit zanger-gitarist Sietse Willems (24), leadgitarist Yunas De Proost (23), bassist Tim Pensaert (25) en drummer Simon De Geus (25), bracht een explosieve set, volledig ondersteund door een wisselende lichtshow met tal van stroboscopische effecten. De flitsende lichtshow versterkte de rauwe, intense vibe van hun muziek, waarbij de stroboscopen de energie van hun hit “Naïef” en andere nummers op het publiek afvuurden. Het publiek ging volledig op in de ervaring, waarbij de combinatie van hun strakke riffs en de chaotische lichtshow een hypnotiserend effect creëerde.

Omdat het concert niet uitverkocht was, werd de zaal deels afgeschermd door middel van  een gordijn, waardoor er toch een intieme, meer besloten sfeer ontstond. Het publiek kwam langzaam binnen, maar de meeslepende sets van zowel Maria Iskariot als Meltheads maakten de avond tot een fantastische ervaring. De rauwe muziek, sterke performances en visuele effecten maakten deze double-bill tot een waar muzikaal spektakel in Brugge.

Neem gerust een kijkje naar de pics
Maria Iskariot: https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7048-maria-iskariot-25-10-2024.html?Itemid=0

Meltheads: https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7049-meltheads-25-10-2024.html?Itemid=0

Organisatie: Cactus Club, Brugge